Portal LifeSiteNews informuje o bezprecedensowym spotkaniu sycylijskiej konferencji biskupów z grupami promującymi ideologię LGBT pod płaszczykiem działalności „katolickiej”. Wydarzenie z 13 stycznia 2026 roku w Palermo, przedstawiane jako część „procesu synodalnego”, stanowi jawną apostazję od niezmiennej doktryny moralnej Kościoła katolickiego.
Strukturalna zdrada urzędu pasterskiego
„Każda osoba musi być przyjęta i szanowana w swojej godności” – głosi komunikat sycylijskich biskupów.
To zwodnicze sformułowanie, typowe dla modernistycznej nowomowy, pomija fundamentalną prawdę: szacunek dla osoby ludzkiej nie może oznaczać akceptacji dla grzechu (Pius XI, Casti connubii). Arcybiskup Antonino Raspanti i pozostali sycylijscy hierarchowie świadomie przekraczają tu granice wyznaczone przez Chrystusa, gdyż „kto by jedno z tych przykazań najmniejszych złamał i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszym w królestwie niebieskiem” (Mt 5,19).
Spotkanie z grupami Cristiani LGBT+ Sicilia oraz In Viaggio per Emmaus nie było przypadkowym zdarzeniem, lecz elementem systematycznej destrukcji katolickiej moralności. Jak czytamy w relacji:
„Rodzic przedstawił grupę In Viaggio per Emmaus, założoną w 2020 roku, która gromadzi wierzących rodziców i działa na rzecz pomocy w akceptacji ich dzieci, przezwyciężania postaw i zachowań homofobicznych”.
To klasyczny przykład przewrotności języka nowej herezji: pojęcie „homofobii” zostaje instrumentalnie użyte do zdyskredytowania virtus (cnót) czystości i wstrzemięźliwości. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2357) jednoznacznie potępia „haniebne występki przeciw naturze”, a Pius XI w encyklice Casti connubii nazywa je „śmiertelną zarazą” i „zbrodnią wołającą o pomstę do nieba”.
Teologiczne bankructwo „drogi synodalnej”
Całe zdarzenie wpisano w kontekst włoskiego „procesu synodalnego”, powołując się na dokument Lievito di pace e di speranza. Choć oficjalnie pozbawiony autorytetu magisterialnego, stanowi on intelektualne uzasadnienie dla rewizji moralności chrześcijańskiej:
„Podkreśla on potrzebę włączenia, towarzyszenia i dialogu z osobami LGBT i ich rodzinami, używając języka i struktur, które ryzykują normalizacją związków i tożsamości niezgodnych z nauczaniem moralnym Kościoła”.
To ewidentne odrzucenie zasady aggiornamento (aktualizacji bez zmiany istoty) na rzecz alteramento (przeinaczenia) doktryny. Jak ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis: „Moderniści nieustannie poszukują czegoś nowego i zawsze pragną progresu w dziedzinie wiary” (n. 28).
Pastoralny sabotaż sakramentu pokuty
Rozdawana podczas spotkania broszura Dove mi accogli, io fiorisco („Gdzie mnie przyjmujesz, tam rozkwitam”) wprowadza zgubną ambiwalencję moralną. Tytuł sugeruje, że warunkiem rozwoju duchowego jest akceptacja grzesznego stylu życia – co stoi w jaskrawej sprzeczności z ewangelicznym „Idź i nie grzesz więcej” (J 8,11).
Wspomniane „inicjatywy duchowe” grup pro-LGBT stanowią parodię życia sakramentalnego. Jak zauważył kardynał Alfredo Ottaviani w Instruction on the Proper Care for the Sacraments (1953): „Dopuszczenie do sakramentów osób publicznie żyjących w stanie grzechu ciężkiego stanowi świętokradztwo i zgorszenie”.
Sycylijscy hierarchowie nie tylko łamią tę zasadę, ale aktywnie wspierają struktury sprzyjające zgorszeniu:
„Biskupi sycylijscy mówili otwarcie o potrzebie wyjścia poza postawy zamknięcia i obojętności”.
To typowy przykład praeparatio evangelica diaboli – przygotowania terenu dla antyewangelii. Zamiast pełnić rolę murus fortis (muru obronnego) wierni doktrynie, stali się ianitor peccati (odźwiernymi grzechu).
Doktrynalna kontynuacja Vaticanum II
Cała sytuacja stanowi logiczną konsekwencję błędów soborowych. Już w Dignitatis humanae zaszczepiono zarodek relatywizmu moralnego poprzez fałszywą koncepcję „wolności religijnej”. Teraz, zgodnie z dialektyką rewolucyjną, błędy te dojrzewają do ostatecznego stadium:
- Zanegowanie społecznego panowania Chrystusa Króla (odrzucenie encykliki Quas primas Piusa XI)
- Relatywizacja prawa naturalnego (sprzeczna z Humani generis Piusa XII)
- Akceptacja moralnego zła pod pozorem „miłosierdzia” (zaprzeczenie Casti connubii)
Jak przewidywał arcybiskup Marcel Lefebvre w Liście do Zagubionych Katolików (1985): „Po otwarciu drzwi względem innych religii, następnym etapem będzie akceptacja wszelkich dewiacji moralnych”.
Katolicka odpowiedź na kryzys
W obliczu tej otwartej apostazji, wierni obowiązani są do resistendi ac contradicendi (oporu i sprzeciwu). Jak uczy św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (II,30): „Dopóki papież jest heretykiem jawnym, przestaje być papieżem i głową Kościoła” – co tym bardziej odnosi się do uzurpatorów posoborowych.
Jedyną właściwą reakcją pozostaje:
- Całkowite odcięcie się od struktur neo-kościoła
- Wierność Mszy Świętej w rycie trydenckim
- Odrzucenie wszelkich form „dialogu” z grzechem
- Modlitwa o nawrócenie błądzących hierarchy
Jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Pokój Chrystusowy można znaleźć jedynie w Królestwie Chrystusowym”. Wszelkie próby budowania „pokoju” poprzez kompromis z duchem świata stanowią otwarte wypowiedzenie posłuszeństwa prawowitemu Królowi.
Za artykułem:
Sicilian bishops meet with LGBT groups, urge Catholics to ‘move beyond closed attitudes’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 20.01.2026
