Struktury watykańskie kontynuują kurs modernistycznej rewolucji
Portal LifeSiteNews informuje o kolejnych nominacjach dokonanych przez Leonida Prevosta (znanego jako „Leon XIV”), które utwierdzają kierunek wyznaczony przez jego poprzedników. Do grona 19 nowych „konsultantów” Dykasterii ds. Dialogu Międzyreligijnego trafili m.in.:
Emilce Cuda – „sekretarz” Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, która w 2020 r. stwierdziła: „Nie wypowiadam się na temat aborcji, ponieważ specjalizuję się w moralności społecznej, a nie w bioetyce”.
Ta wypowiedź demaskuje celową redukcję katolickiej moralności do utylitarnego socjalizmu. Św. Pius X w encyklice Pascendi ostrzegał: „Moderniści ograniczają religię do nieokreślonego poczucia wewnętrznego, odrywając ją od obiektywnych norm moralnych”. Tymczasem Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości: „Nie zabijaj” (Wj 20,13 Wlg) obejmuje wszelkie zamachy na życie, od poczęcia po naturalny kres.
Teologia wyzwolenia i pogaństwo w służbie synodalnej rewolty
Na liście nominatów znalazła się Ana María Bidegain, otwarcie deklarująca związki z teologią wyzwolenia – potępioną expressis verbis przez Kongregację Nauki Wiary w 1984 r. pod przewodnictwem kard. Josepha Ratzingera. Jej słowa:
„Bez pracy świeckich teologia wyzwolenia nigdy by nie powstała”
ujawniają rewolucyjną mentalność, sprzeczną z zasadą Ecclesia docens i Ecclesia discens. Pius IX w Syllabusie błędów potępił tezę, że „Kościół słuchający współpracuje w określaniu prawd wiary” (błąd 6).
Szczególnie jaskrawym przypadkiem jest nominacja Sofíi Nicolasy Chipany Quispe, propagatorki „teologii feministycznej i dekolnialnej” związanej z kultem Pachamamy. Jej duchowość:
„bezwarunkowo związana z Pachamamą, Matką Ziemią”
to jawny powrót do pogańskiego bałwochwalstwa, które Pius XI w Quas primas nazwał „odrzuceniem królewskiej władzy Chrystusa”. Kanon 1257 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowi: „Kult należny jedynie Bogu nie może być oddawany stworzeniom pod karą ekskomuniki”.
Islam i masoniczną wizja „braterstwa”
Ks. Wasim Salman, syryjsko-włoski „duchowny”, wprost głosi herezję:
„To miłość do naszych braci muzułmanów będzie wyznaczać nasze działania… Kościół dzieli z islamem te same troski opisane w Dokumencie o Ludzkim Braterstwie”
To jawne zaprzeczenie słowom św. Pawła: „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus” (1 Tm 2,5 Wlg). Pius XI w Quas primas podkreślał: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – katolików, niewierzących i nieświadomych”. Tymczasem Salman przyznaje islamowi status „wielkiej religii”, co jest sprzeczne z dogmatem Extra Ecclesiam nulla salus.
Systemowa apostazja w działaniu
Te nominacje nie są przypadkiem, lecz strategią demontażu resztek katolickiej tożsamości. Dykasteria kierowana przez kard. Miguela Ángela Ayuso Guixota realizuje cele określone w konstytucji apostolskiej Praedicate Evangelium:
„Promowanie wzajemnego zrozumienia, szacunku i współpracy między katolikami a wyznawcami innych tradycji religijnych”
Ta frazeologia to współczesna wersja potępionego już w Syllabusie błędu 77: „Nie należy już dłużej uważać religii katolickiej za jedyną religię państwa”. Struktury okupujące Watykan od 1958 r. realizują program masońskiego synkretyzmu, o którym Leon XIII w Humanum genus pisał: „Zmierzają do zniszczenia wszelkich instytucji religijnych katolickich i do wprowadzenia na ich miejsce systemu naturalizmu”.
Św. Pius X w dekrecie Świętego Oficjum Lamentabili sane potępił błąd 58: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem”. Tymczasem „konsultanci” Dykasterii wprost odwołują się do ewolucji doktryny i „budowania Kościoła synodalnego” – co jest zaprzeczeniem nieomylnego Magisterium.
W świetle kanonu 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który stwierdza automatyczną utratę urzędu przez jawnych heretyków, wszystkie te nominacje są ipso facto nieważne. Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk nie może być papieżem ani członkiem Kościoła”.
Jedyną odpowiedzią wiernych katolików pozostaje całkowite odcięcie od tych struktur i trwanie przy niezmiennej lex orandi Mszy Trydenckiej – jedynej gwarancji lex credendi. Jak głosił Pius XI w Quas primas: „Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata, ale obejmuje wszystkich ludzi i wszystkie narody”.
Za artykułem:
Pope Leo appoints heterodox consultants to Dicastery for Interreligious Dialogue (lifesitenews.com)
Data artykułu: 20.01.2026
