Laterański spektakl w służbie modernistycznej iluzji

Portal Catholic News Agency (20 stycznia 2026) donosi, iż antypapież Leon XIV zamierza celebrować Mszę Wieczerzy Pańskiej w bazylice św. Jana na Lateranie – rzekomy powrót do „długoletniej rzymskiej tradycji” po 12 latach rytualnych eksperymentów bergogliańskiego modernizmu. Komentowana informacja, podszyta fałszywą nostalgią za pozorami katolicyzmu, stanowi jedynie kolejne ogniwo w łańcuchu posoborowych deformacji.

Teatr liturgicznego tradycjonalizmu

Jak czytamy w artykule, decyzja uzurpatora watykańskiego ma „przywrócić tradycję Kościoła w Rzymie”, którą rzekomo zerwał jego poprzednik. Monsignor Giovanni Falbo, występujący w roli teologalnego dekoratora, określa lata Franciszka mianem „wyjątku” motywowanego „szlachetną intencją” preferencji dla ubogich. Tymczasem cała posoborowa liturgia jest radykalnym zerwaniem z nieprzerwaną Tradycją, o czym świadczą słowa Piusa XII:

„Kościół jest mistycznym Ciałem Chrystusa (…) a liturgia jest kultem publicznym, jaki to Ciało składa Ojcu Niebieskiemu” (encyklika Mediator Dei, 1947).

Bergoglio nie „prywatyzował” celebracji – konsekwentnie realizował soborową rewolucję, redukując Mszę Świętą do narzędzia socjalnej agitki. Jego mycie nóg kobietom i niekatolikom stanowiło jawną profanację obrzędu Mandatum, który w rycie rzymskim wyraża naśladowanie Chrystusa przez hierarchy wobec swych kapłanów. Tymczasem Leon XIV, kontynuując tę samą posoborową „mszę”, jedynie nadaje jej bardziej konserwatywną oprawę.

Katedra bez biskupa

Artykuł podkreśla rzekome znaczenie Lateranu jako „katedry biskupa Rzymu”, zupełnie ignorując kanoniczną prawdę: anty-papież nie jest biskupem Rzymu, gdyż – jak uczy św. Robert Bellarmin – „jawny heretyk nie może być Papieżem, bo nie może być głową tego, czego nie jest członkiem” (De Romano Pontifice). Cała ceremonia „objęcia katedry” z 25 maja 2025 r. to teatralna farsa, podobnie jak sama konsekracja laterańska – czwarta chrześcijańska bazylika, wzniesiona na gruzach prawowiernej doktryny.

Historyczne przeinaczenia

Tekst sięga po manipulację porównawczą, przywołując reformy Piusa XII z 1955 r. jako rzekomy wzór „odnowy”. Tymczasem Novo Ordo z 1956 r. (zmiany Wielkiego Tygodnia) stanowił pierwszy krok ku całkowitej demontażu Mszy Trydenckiej, przygotowując grunt dla Montiniego. Wspomniane przez Falbo „przywrócenie większej wierności historycznej” to eufemizm oznaczający pierwsze cięcie w żywym ciele Tradycji. Co znaczące, autor nie wspomina, że do czasu rewolucji posoborowej:

• Mandatum odprawiano wyłącznie z udziałem mężczyzn (na wzór Chrystusa i Apostołów)
• Chrzest był warunkiem uczestnictwa w obrzędzie (dziś myje się nogi nawet niewierzącym)
• Rytuał stanowił integralną część celebracji, a nie happening socjologiczny

Schizma w schizmie

Najjaskrawszą sprzecznością artykułu jest próba przedstawienia posoborowia jako kontynuatora „tradycji Kościoła w Rzymie”. Tymczasem – jak nauczał św. Wincenty z Lerynu – „w Kościele Chrystusowym tym staraniem i troska należy się, aby to wierzyć, co wszędzie, co zawsze, co przez wszystkich było wyznawane” (Commonitorium). Cała zaś posoborowa sekta, począwszy od Jana XXIII, stanowi instytucjonalne zaprzeczenie tej zasady:

Zamiast zakończenia: Mocne słowa Ojców

Na koniec warto przypomnieć ostrzeżenie papieża św. Piusa X, który w encyklice Pascendi demaskował modernistów: „Nie ma dla nich nic stałego, nic niezmiennego w Kościele”. Dokładnie tę logikę widać w omawianym artykule: najpierw bergogliańska destrukcja, potem leonowa „restauracja” – wszystko w ramach tego samego paradygmatu rewolucyjnego. Prawdziwy katolik odrzuca całość tego spektaklu, trwając przy niezmiennej Ofierze Mszy Świętej i prawowiernej doktrynie.

Za artykułem:
Pope Leo to celebrate Holy Thursday Mass at St. John Lateran after hiatus under Pope Francis   (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 20.01.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.