Portal eKAI relacjonuje audiencję generalną uzurpatora „Leona XIV” z 21 stycznia 2026 r., poświęconą „Konstytucji dogmatycznej Dei Verbum Soboru Watykańskiego II, o Objawieniu Bożym”. Według relacji, antypapież podkreślał „dialog przymierza” i „poznanie relacyjne”, redukując Objawienie do subiektywnego doświadczenia komunii, gdzie „Bóg objawił nam samego siebie, a jednocześnie ukazał nam naszą prawdziwą tożsamość dzieci stworzonych na obraz Słowa”. Całość stanowi klasyczny przykład neomodernistycznej herezji, całkowicie sprzecznej z katolicką doktryną o zamkniętym Objawieniu publicznym.
Relacyjna herezja: negacja obiektywnej prawdy
„Leon XIV” forsuje tezę, że poznanie Boga to „nie tylko przekaz idei, ale współdzielenie historii i wezwanie do komunii we wzajemności”. To jawne odrzucenie koncepcji Objawienia jako niezmiennego depozytu prawd nadprzyrodzonych, przekazanego raz na zawsze przez Chrystusa Apostołom. Sobór Watykański I w konstytucji Dei Filius dogmatycznie orzekł: „Objawienie nadprzyrodzone zawarte jest w źródłach pisanych i niepisanych, które otrzymane od Apostołów przez samych tychże Apostołów pod natchnieniem Ducha Świętego doszły do nas jakby z rąk do rąk” (Denz. 1787).
Nowa teologia „relacyjna” to jedynie maska dla modernistycznego immanentyzmu, potępionego przez św. Piusa X w Lamentabili Sane: „Prawda religijna nie jest niczym innym jak tylko nieokreślonym poczuciem religijnym, powstałym z potrzeb duszy pod wpływem serca i woli” (propozycja 58). Gdy uzurpator mówi, że „poznajemy Boga tak, jak sami jesteśmy przez Niego poznani”, powtarza błąd modernisty George’a Tyrrella, który utożsamiał wiarę z „uczuciem serca”.
Odrzucenie królewskiej godności Chrystusa
Szczególnie wymowne jest przemilczenie kryterium królewskiej władzy Chrystusa jako fundamentu Objawienia. Pius XI w encyklice Quas Primas podkreślał: „Chrystus Pan jest Królem nie tylko z prawa natury swojej, lecz także i z prawa, które Sobie przez odkupienie nasze nabył. […] Rządy Jego rozciągają się nie tylko na narody katolickie […] lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan”. Tymczasem „Leon XIV” redukuje Chrystusa do „Pośrednika i Pełni Objawienia”, pomijając Jego funkcję „Sędziego żywych i umarłych” (Wyznanie Wiary).
Antropocentryczna deformacja Wcielenia
Twierdzenie, że „integralne człowieczeństwo Jezusa mówi nam o prawdzie Ojca”, stanowi próbę przemycenia herezji teandryzmu. Św. Pius X w Lamentabili Sane potępił zdanie: „Boski Zbawiciel nie jest tym, którego Kościół ukazuje, lecz tym, którego przedstawia wiara religijna” (propozycja 35). Chrystus objawia Ojca przede wszystkim przez swoją Boską naturę, a nie przez „sposób postrzegania rzeczywistości” – jak twierdzi uzurpator. Pius XII w encyklice Mystici Corporis przypomina: „W Nim jest cała pełnia Bóstwa na sposób ciała” (Kol 2,9).
Dei Verbum jako narzędzie apostazji
Cała koncepcja „Leona XIV” opiera się na heretyckiej konstytucji Dei Verbum, która – jak słusznie zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre – „przyjęła modernistyczny pogląd na temat ewolucji dogmatów i relatywizacji prawd wiary”. Sobór Trydencki w dekrecie o Piśmie Świętym i Tradycji orzekł: „Prawdy zawarte w piśmie i tradycji zachowuje Kościół jako podyktowane ustnie przez Chrystusa lub Ducha Świętego” (Denz. 783). Tymczasem „Leon XIV” forsuje protestancką zasadę „sola experientia”, gdzie Objawienie staje się procesem subiektywnych doznań.
Zatrute owoce posoborowego przewrotu
Gdy uzurpator cytuje św. Pawła: „Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?” (Rz 8,31), czyni to w celu relatywizacji konieczności przynależności do Kościoła. Tymczasem Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore stanowczo ostrzegał: „Wiadomą jest nam rzeczą, że ci, którzy dotknięci są niewiedzą w prawdziwej religii, jeśli ta niewiedza jest niezwyciężona, nie są winnymi w oczach Pana” (Denz. 1677). To nie oznacza jednak – wbrew neomodernistom – że „wszystkie religie prowadzą do Boga”. Św. Bonawentura w Brewiloquium przypomina: „Poza Chrystusem – który jest Drogą – nie ma innej drogi zbawienia”.
„Leon XIV” kończy audiencję pustą frazą: „Dzięki Jezusowi chrześcijanin poznaje Boga Ojca i z ufnością zdaje się na Niego”. Gdzie tu wezwanie do nawrócenia? Gdzie ostrzeżenie przed sądem? Gdzie przypomnienie, że „bez wiary nie podobna podobać się Bogu” (Hbr 11,6)?
Ta neomodernistyczna gnoza to duchowy jad, który – jak przepowiedział Pius X – „niszczy w zarodku wszelką religię” (Pascendi Dominici Gregis). Jedyną odpowiedzią wiernych katolików może być całkowite odrzucenie tej antyewangelicznej pseudoteologii i trwanie przy „wiarze raz przekazanej świętym” (Jud 1,3).
Za artykułem:
2026Audiencja generalna Leona XIV | 21 stycznia 2026„Dzięki Jezusowi chrześcijanin poznaje Boga Ojca i z ufnością zdaje się na Niego” – powiedział papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej, kontynu… (ekai.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
