Portal Catholic News Agency relacjonuje spotkanie uzurpatora watykańskiego Leona XIV z przywódcami tzw. Drogi Neokatechumenalnej, w tym z Kiko Argüello. Artykuł przedstawia tę sekciarską grupę jako „cenny wkład w życie Kościoła”, pomijając jej rażące odstępstwa od katolickiej doktryny i liturgii.
Teologiczne bankructwo „charyzmatu” neokatechumenalnego
„zaproszenie do «ponownego odkrycia znaczenia chrztu»”
Rzekomy „charyzmat” Neokatechumenatu stanowi jawną kontynuację modernistycznej herezji potępionej przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907): „Moderniści utrzymują, że życie religijne ma swoje źródło w pewnej ślepej potrzebie duszy, skierowanej ku nieznanemu”. Twórcy sekty Kiko Argüello i Carmen Hernández (zmarła w 2016) zastąpili obiektywną prawdę wiary subiektywnymi „doświadczeniami”, redukując łaskę chrztu do psychologicznego procesu inicjacji.
„ich zapał misyjny […] rozniecili ogień Ewangelii tam, gdzie wydawało się, że gaśnie”
Anarchia liturgiczna pod płaszczykiem „odnowy”
Droga Neokatechumenalna od dziesięcioleci dokonuje bezczelnych profanacji Najświętszej Ofiary poprzez:
1. Sekciarską „mśę” celebrowaną przy stole zamiast ołtarza, wbrew kanonom soboru trydenckiego (Sessio XXII, Cap. VI)
2. Komunię na stojąco zamiast klęczącej i do ust – praktykę potępioną przez Piusa XII w encyklice Mediator Dei (1947)
3. Autorskie modlitwy eucharystyczne zastępujące kanon rzymski, co stanowi jawne naruszenie dekretu Świętego Oficjum z 15 września 1851 r.
Eklezjologiczne herezje w przemówieniu uzurpatora
„żaden dar Boży nie jest ważniejszy od innych […] wasza misja jest wyjątkowa, ale nie wyłączna”
Leon XIV kontynuuje modernistyczną narrację o „równości charyzmatów”, sprzeczną z nauczaniem Piusa XII w Mystici Corporis (1943): „Tylko do Następcy św. Piotra należy najwyższa władza nauczycielska, prawodawcza i sądownicza”. Twierdzenie, że „żaden charyzmat nie jest ważniejszy” stanowi negację hierarchicznej natury Kościoła ustanowionej przez Chrystusa Króla (Quas Primas, Pius XI).
„żyć swoją duchowością «nigdy nie oddzielając się od reszty ciała kościelnego»”
To zdanie ujawnia typową strategię modernistów: infiltrację zamiast otwartej konfrontacji. Neokatechumenalna sekta działa jak rak rozsadzający zdrowe tkanki parafii, wprowadzając równoległe struktury władzy i alternatywną „formację” wiernych.
Naturalistyczna redukcja sakramentów
Wezwanie do unikania „uczucia winy i strachu” („uczucia winy i strachu zamiast wewnętrznego wyzwolenia”) stanowi jawny atak na doktrynę grzechu pierworodnego i konieczność łaski uświęcającej. Jak przestrzegał Pius X w dekrecie Lamentabili Sane (propozycja 25 potępiona): „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw” – co idealnie opisuje neokatechumenalne podejście do prawd wiary.
Sedewakantystyczne ostrzeżenie
Fakt, że antypapież Leon XIV (Robert Prevost) otacza heretycką sektę „pasterską troską”, stanowi niepodważalny dowód jego apostazji. Jak uczy św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową Kościoła”. Prawdziwy Kościół Chrystusowy trwa w wiernych zachowujących niezmienną doktrynę, liturgię i dyscyplinę sprzed modernistycznej rewolty.
Za artykułem:
Pope Leo XIV highlights ‘valuable contribution’ of Neocatechumenal Way (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 21.01.2026
