Portal Opoka informuje o organizowanym w Warszawie „Tygodniu Małżeństwa” pod hasłem „Bliskość w codzienności”, który ma obejmować warsztaty psychologiczne, modlitwę przy „relikwiach bł. rodziny Ulmów i św. Jana Pawła II” oraz wystawę poświęconą Ulmom. Wydarzenie organizowane przez Fundację Gaudium i Wspólnotę Młodych Małżeństw w kościele Wszystkich Świętych na Placu Grzybowskim przedstawiane jest jako odpowiedź na potrzebę „odkrywania piękna relacji małżeńskiej”.
Teologiczne bankructwo „nowej pobożności”
Cała inicjatywa przesiąknięta jest duchem posoborowego zafałszowania sakramentalnej istoty małżeństwa. Zamiast „wzniosłości łaski małżeństwa pochodzącej od Chrystusa” (Pius XI, Casti Connubii), organizatorzy proponują psychologizujące warsztaty o „stylach przywiązania” i emocjach. W ten sposób nadprzyrodzony cel małżeństwa – zbawienie dusz przez wychowanie potomstwa w bojaźni Bożej i wzajemne uświęcenie małżonków – zostaje zredukowany do naturalistycznych technik budowania „codziennej bliskości”.
„Będą oni mieli do tego okazję podczas modlitwy przy relikwiach bł. rodziny Ulmów i św. Jana Pawła II, odnawiając przyrzeczenia małżeńskie oraz biorąc udział w adoracji i modlitwie wstawienniczej za małżeństwa”
Ten fragment obnaża całkowite zerwanie z katolicką nauką o kulcie świętych. „Rodzina Ulmów” nie została zamordowana in odium fidei, lecz za pomoc Żydom – co według niezmiennych kryteriów Kościoła wyklucza męczeństwo. Tymczasem ich pseudorelikwie służą jako fetysz w duchowości pozbawionej transcendencji. Równie skandaliczne jest wystawianie na publiczny kult „relikwii” Jana Pawła II – heretyka i apostaty, którego „kanonizacja” stanowiła akt „autodemolitionis Ecclesiae” (Pius X, Pascendi).
Antykatolicka geneza „Tygodnia Małżeństwa”
Artykuł przyznaje, że korzenie inicjatywy sięgają Wielkiej Brytanii i działalności Richarda Kane’a – środowiska przesiąkniętego duchem protestanckiego revivalismu. Nic dziśnego, że warszawskie wydarzenie kopiuje model „kościoła jako centrum psychoterapii małżeńskiej”, całkowicie obcy Tradycji. Katolicka doktryna wyraźnie poucza, że „źródłem wszystkich łask małżeńskich jest Ofiara Krzyżowa, której bezkrwawym przedłużeniem jest Msza Święta” (Sobór Trydencki, sesja XXIV), a nie protestanckie „grupy wsparcia”.
Wspomnienie o Janie Pawle II jako rzekomym inspiratorze „celebracji małżeństwa” to jawna herezja. To właśnie ten antypapież promował teologię ciała – system gnostycki głoszący, że „komunia ciał” ma wartość soteriologiczną, co Pius XI w Casti Connubii potępił jako „bezwstydne pomieszanie sfery zmysłowej z duchową”.
Wystawa o Ulmach jako narzędzie dezinformacji
Ekspozycja poświęcona „bł. rodzinie Ulmów” w kościele Wszystkich Świętych służy utrwaleniu najgroźniejszego posoborowego fałszu: że świętość polega na „heroizmie moralnym” bez odniesienia do dogmatów. Tymczasem „nemo potest esse martyr sine fide” (Św. Tomasz z Akwinu, STh II-II q.124 a.5) – nikt nie może być męczennikiem bez wiary katolickiej. Skoro Ulmowie nie zginęli za wiarę, ich kult jest bałwochwalstwem.
Co więcej, promowanie wśród małżonków postawy „pomagania Żydom” w czasach apostazji Izraela stanowi zdradę misji Kościoła. Jak przypomina Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – nie tylko narody katolickie, nie tylko tych, którzy są ochrzczeni, lecz w ogóle wszystkich ludzi”, ale pod warunkiem uznania władzy Chrystusa Króla. Bez tego warunku wszelkie „gesty pojednania” z żydostwem są aktem zdrady.
Naturalizm jako zasada duszpasterstwa
Proponowane warsztaty o „emocjach i stylach przywiązania” odsłaniają sedno posoborowej herezji: redukcję łaski do natury. Zamiast modlitwy, postu i korzystania z sakramentów – które są jedynym lekarstwem na ludzkie słabości – małżonków karmi się psychologicznymi wydmuszkami. Tymczasem Sobór Trydencki (sesja VI, kan. 22) wyraźnie naucza, że „nikt nie może przez własne siły, bez łaski Bożej, zwyciężyć pokus”.
Organizatorzy całkowicie ignorują nadprzyrodzony wymiar małżeństwa, który Leon XIII w Arcanum określił jako „podniesienie związku małżeńskiego do godności sakramentu, aby przez to małżonkowie otrzymywali łaskę do wypełniania swoich obowiązków”. W zamian proponują świecką poradnię małżeńską w pseudoreligijnej oprawie.
Konsekwencje apostazji
Wydarzenie w kościele Wszystkich Świętych stanowi żywą ilustrację słów Piusa X z encykliki Pascendi: „Moderniści usiłują zniszczyć nie tylko katolicką religię, ale wszelką religię”. Usunięcie z małżeństwa jego ofiarnego charakteru (na wzór związku Chrystusa z Kościołem) na rzecz „bliskości w codzienności” to otwarcie bram dla rozwodów, antykoncepcji i wszystkich plag współczesności.
Prawdziwie katolickie podejście do kryzysu małżeństw wymagałoby głoszenia niepopularnych prawd: o grzeszności „planowania rodziny”, obowiązku katolickiego wychowania dzieci czy wiecznym potępieniu czekającym na cudzołożników. Zamiast tego uczestnicy „Tygodnia Małżeństwa” otrzymają jedynie kolejną dawkę modernistycznej trucizny w pobożnym opakowaniu.
Za artykułem:
Jak budować małżeńską bliskość na co dzień? Tydzień Małżeństwa w sercu stolicy (opoka.org.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
