Portal LifeSiteNews relacjonuje wypowiedź „arcybiskupa” Vicenza Paglii, który w rozmowie z dziennikarzami 18 stycznia 2026 r. w San Remo wyraził dezaprobatę dla dzwonu dedykowanego nienarodzonym dzieciom. Inicjatywę tę wcześniej zainaugurował „biskup” Antonio Suetta w diecezji Ventimiglia-San Remo, co wywołało sprzeciw lewicowych środowisk politycznych.
„Wolałbym, żeby dzwony biły dla osób starszych, aby mogły być otoczone spokojem i miłością, i aby nikt nie pozostał sam”
Jak komentuje Riccardo Cascioli z La Nuova Bussola Quotidiana, jest to klasyczna strategia klerykalna: przesunięcie uwagi na inny temat, by uniknąć wyrażenia jawnego sprzeciwu. Paglia jako jedyny członek włoskiego episkopatu odniósł się publicznie do tej pro-life’owej inicjatywy, przy czym żaden inny „biskup” nie wyraził poparcia dla działań Suetty.
Teologiczny bankructwo posoborowej hierarchii
Stanowisko Paglii wpisuje się w jego wcześniejsze wypowiedzi akceptujące włoskie prawo aborcyjne (tzw. Legge 194). W 2022 r. określił je jako „filar naszego życia społecznego”, dodając: „Nie, absolutnie nie kwestionujemy tego prawa”. Ten członek liberalnej Wspólnoty Sant’Egidio, mianowany przez Bergoglio na przewodniczącego „Papieskiej Akademii Życia”, demonstruje całkowitą niezgodność z niezmiennym nauczaniem Kościoła.
Już Pius XI w encyklice Casti connubii nauczał: „Niewinne życie ludzkie, bez względu na to, jakie byłoby jego stadium rozwojowe, należy chronić w sposób absolutny” (AAS 22 [1930], ss. 562-563). Tymczasem Paglia, pełniący funkcję stworzoną przez Jana Pawła II w 1993 r., otwarcie zdradza podstawowy obowiązek obrony życia. Jego działania wpisują się w systematyczną apostazję struktur posoborowych, które – jak zauważył św. Pius X w Pascendi – „przyjmują postawę pojednawczą wobec błędów współczesności” (n. 3).
Duchowa pustka nowej „duszpasterskiej wrażliwości”
Inicjatywa „biskupa” Suetty, choć zasługująca na uznanie w wymiarze symbolicznym, pozostaje jedynie pustym gestem w kontekście całkowitego porzucenia przez neo-kościół walki o zniesienie praw dopuszczających dzieciobójstwo. Jak przypominał Pius XII: „Żadna ludzka władza nie ma prawa zezwalać na bezpośrednie niszczenie niewinnego życia” (Przemówienie do położnych, 29.10.1951).
Tymczasem reakcja polityków lewicy (jak Laura Amoretti, domagająca się interwencji „papieża”) oraz milczenie pozostałych hierarchów dowodzą, że struktury posoborowe stały się de facto instytucją akceptującą kulturę śmierci. Jak zauważył o. Felix Sardà y Salvany w dziele Liberalizm jest grzechem: „Kościół, który nie potępia błędów współczesności, przestaje być Kościołem Chrystusowym” (rozdz. 12).
Wypowiedź Paglii odsłania głębię kryzysu autorytetu w strukturach okupujących Watykan. Brak jakiegokolwiek wsparcia dla inicjatywy Suetty ze strony innych „biskupów” świadczy o całkowitej dominacji tendencji liberalnych w pseudo-hierarchii neo-kościoła. Tym samym potwierdzają się słowa Leona XIII z Humanum genus: „Kościół, który powinien być niezmienny i trwać na wieki, ulega przemianom według ich woli” (n. 27), co w obecnej sytuacji osiągnęło punkt kulminacyjny.
Postawa Paglii stanowi namacalny dowód, że struktury posoborowe porzuciły depositum fidei, przyjmując rolę strażników „wartości demokratycznych” zamiast głosicieli Ewangelii życia. W tej sytuacji jedyną właściwą reakcją wiernych pozostaje całkowite odseparowanie od modernistycznej hydry i powrót do niezmiennej doktryny katolickiej.
Za artykułem:
Archbishop Paglia appears to criticize pro-life ‘Bell for Unborn Children’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 21.01.2026
