W warszawskim Muzeum Wojska Polskiego odbyła się uroczystość wręczenia nagród „Benemerenti” połączona z obchodami 35-lecia „Ordynariatu Polowego”. „Biskup polowy” Wiesław Lechowicz podkreślił rzekomą „wdzięczność” dla instytucji wspierających tę posoborową strukturę. Wśród wyróżnionych znalazły się Dowództwo Operacyjne RSZ, Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych, Orkiestra Reprezentacyjna Sił Powietrznych oraz Sekcja Polska mediów watykańskich. Andrea Tornielli, dyrektor programowy modernistycznych mediów watykańskich, uczestniczył w ceremonii jako szczególny gość.
Teatr apostazji w mundurach
„Ordynariat Polowy”, reaktywowany w 1991 r. przez antypapieża Jana Pawła II, stanowi jaskrawy przykład nielegalnej inkulturacji posoborowego neo-kościoła w struktury państwowe. Pius XII w konstytucji apostolskiej Spirituali militum curae (1951) jednoznacznie określił, że jurysdykcja duszpasterska nad wojskiem należy wyłącznie do Stolicy Apostolskiej poprzez wikariuszy wojskowych mianowanych przez papieża. Tymczasem współczesna struktura, kierowana przez „biskupa” Lechowicza, powstała na mocy porozumienia między PRL-owską władzą a watykańską sekretariatem stanu – co stanowi bezprecedensowe naruszenie kanonów 140-141 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku.
Podczas gdy prawdziwe duszpasterstwo wojskowe zawsze koncentrowało się na zapewnieniu żołnierzom dostępu do sakramentów i formacji w wierze, współczesna ceremonia uwypukliła całkowitą redukcję misji do poziomu świeckiego humanitaryzmu. Gen. dyw. Dariusz Mendrala z Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych stwierdził:
„Wojsko to nie tylko piękne mundury […] to wspólnota wartości i celów, to tradycja orężna”
, pomijając całkowicie nadprzyrodzony cel żołnierskiego powołania. Gdzie jest mowa o Sądzie Ostatecznym, obowiązku walki w obronie wiary czy konieczności stanu łaski?
Ekumeniczna profanacja i kult państwa
Obecność „metropolity” Adriana Galbasa oraz „kardynała” Kazimierza Nycza na uroczystości stanowi jawne pogwałcenie dekretu Świętego Oficjum z 1948 r. De motione oecumenica, który zabrania katolickim hierarchom uczestnictwa w zgromadzeniach z heretykami i schizmatykami. Tymczasem wśród gości znaleźli się przedstawiciele „duchowieństwa” ewangelickiego i prawosławnego, co Pius XI w encyklice Mortalium animos nazwał „bezbożnym przedsięwzięciem tych, którzy tworzą jedność pozorną”.
Nagrodzenie Sekcji Polskiej mediów watykańskich to koronny dowód na ideologiczne uwikłanie całego przedsięwzięcia. Ta propaganda modernistycznej sekty rzymskiej od dziesięcioleci zwalcza tradycyjną doktrynę, promując m.in.:
- Relatywizm religijny („dialog międzyreligijny”)
- Fałszywy ekumenizm potępiony przez Piusa XI
- Rewolucję obyczajową Bergoglia
Wręczenie im „Benemerenti” przypomina odznaczenie Judasza za „zasługi” w zdradzie Mistrza.
Militaryzm zamiast duchowości
Przerażający jest militarny charakter całej uroczystości. 70% czasu poświęcono na wychwalanie „operacyjnych zdolności dowodzenia”, „zabezpieczenia logistycznego” i „kontyngentów wojskowych”, podczas gdy o jedynym koniecznym – zbawieniu dusz – nie wspomniano ani słowem. Gen. broni Maciej Klisz stwierdził:
„Bezpieczeństwo to stan, w którym – w przypadku zagrożenia – błyskawicznie reagujemy. I to robią właśnie Siły Zbrojne”
. Tymczasem Pius XII w radiowym orędziu z 24 sierpnia 1939 r. nauczał: „Pokój Chrystusowy może zapanować tylko w Królestwie Chrystusowym” – żadne siły zbrojne nie zapewnią bezpieczeństwa bez publicznego uznania panowania Naszego Pana.
Symbole pustki i parodia sacrum
„Biskup” Lechowicz próbował nadać wydarzeniu pozór duchowości, odwołując się do symbolu pelikana z katedry polowej:
„Pelikan karmi młode krwią ze swojej piersi, a więc jest symbolem poświęcenia, ofiary”
. To bluźniercze zawłaszczenie starochrześcijańskiej symboliki! Prawdziwy pelikan oznacza Chrystusa ofiarującego się w Najświętszej Ofierze Ołtarza – której w całym artykule ani razu nie przywołano. Zamiast Mszy Świętej – koncert orkiestry; zamiast modlitwy – przemówienia generałów; zamiast krzyża – ordery i odznaczenia.
Wręczenie odznaki pamiątkowej dyrektorowi Muzeum Wojska Polskiego Bogusławowi Packowi dobitnie pokazuje, że ta struktura stała się przybudówką państwowej instytucji, a nie narzędziem zbawienia. Kiedyś kapelani towarzyszyli żołnierzom na polu bitwy, by zapewnić im rozgrzeszenie in articulo mortis – dziś organizują konferencje prasowe i galowe koncerty.
Quo vaditis, Domine?
Całe wydarzenie stanowi materialistyczną karykaturę prawdziwego duszpasterstwa wojskowego, które rozwijało się od czasów św. Sebastiana do kapelanów Monte Cassino. Zamiast prowadzić żołnierzy do Chrystusa Króla, posoborowi „duchowni” stali się ceremoniarzami państwowych uroczystości. Jakże wymowne, że w 35. rocznicę nie wspomniano ani słowem o:
- Katastrofalnych skutkach Novus Ordo dla dyscypliny moralnej w armii
- Zaniku praktyk religijnych wśród żołnierzy
- Skandalach obyczajowych wśród „duchowieństwa” wojskowego
Na koniec pozostało tylko pytanie: Ubi est Dominus? – Gdzie jest Pan w tym całym spektaklu? Oczywiście – wygnany, by nie przeszkadzał w rozdawaniu orderów i wygłaszaniu płomiennych mów o „wartościach”.
Prawdziwi kapłani – ci wierni Tradycji – wiedzą jednak, że jak mówił św. Ignacy Antiocheński: „Lepiej jest umrzeć w Chrystusie Jezusie, niż królować nad krańcami ziemi” (List do Rzymian 6,1). Dopóki wojsko nie powróci pod sztandar Chrystusa Króla, wszystkie jego wysiłki pozostaną jedynie pogonią za wiatrem.
Za artykułem:
21 stycznia 2026 | 23:20Uroczystość 35-lecia Ordynariatu Polowego i gala wręczenia wyróżnień Benemerenti (ekai.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
