Portal eKAI (21 stycznia 2026) relacjonuje, że struktury okupujące Watykan otrzymały zaproszenie od Donalda Trumpa do uczestnictwa w proponowanej „Radzie Pokoju” dotyczącej Strefy Gazy. „Kardynał” Pietro Parolin zapowiedział „dogłębną analizę” udziału, wykluczając jednocześnie finansowy wkład. Wypowiedź zawiera typowo modernistyczne frazesy o „eliminacji napięć” i „poszanowaniu prawa międzynarodowego”, całkowicie pomijając obowiązek głoszenia Ewangelii i podporządkowania narodów Chrystusowi Królowi.
Uczestnictwo w świeckich strukturach jako akt apostazji
„Non est potestas nisi a Deo” (Nie ma władzy, która by nie pochodziła od Boga – Rz 13,1 Wlg) – przypomina św. Paweł, jednakże współczesne pseudo-Kościelne struktury zdradzają tę zasadę, szukając legitymizacji w świeckich gremiach. Projekt „Rady Pokoju” z udziałem państw jawnie wrogich Kościołowi (jak Białoruś pozostająca w schizmie moskiewskiej czy Zjednoczone Emiraty Arabskie wyznające islam) stanowi karykaturę katolickiej koncepcji pokoju. Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał nieomylnie: „Pokoju Chrystusowego w Królestwie Chrystusowym nie będzie, dopóki państwa i narody nie uznają panowania Zbawiciela”. Tymczasem „kardynał” Parolin rozważa udział w inicjatywie, która pomija Boga, redukując problemy świata do czysto humanitarnego i politycznego poziomu.
„My również otrzymaliśmy zaproszenie do Rady Pokoju dla Strefy Gazy. Papież je otrzymał i zastanawiamy się, co zrobić; dogłębnie analizujemy tę sprawę”
Już sama formuła „rozważamy udział” demaskuje heretyckie założenia posoborowej sekty. Prawdziwy Kościół Katolicki nie „rozważa” współpracy z antychrześcijańskimi reżimami, lecz głosi: „Extra Ecclesiam nulla salus” (Poza Kościołem nie ma zbawienia – Sobór Florencki). Brak jednoznacznego odrzucenia tej masońskiej inicjatywy dowodzi, że mamy do czynienia nie z Następcą św. Piotra, lecz z funkcjonariuszem globalistycznego systemu.
Naturalizm jako fundament nowej pseudo-doktryny
Wypowiedź Parolina to katalog błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX (1864):
- Błąd nr 63: „Można odmawiać posłuszeństwa prawowitym książętom, a nawet się przeciw nim buntować” – gdy Trump wyraża chęć kupna Grenlandii, Parolin wzywa jedynie do „eliminacji napięć”, nie zaś do podporządkowania władzy Bożemu prawu;
- Błąd nr 77: „Nie jest rzeczą pożądaną, aby religia katolicka była uważana za jedyną religię państwa” – milczenie wobec udziału islamskich i schizmatyckich reżimów w „Radzie Pokoju” stanowi praktyczną akceptację tej herezji;
- Błąd nr 80: „Papież rzymski może i powinien pogodzić się z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” – cała koncepcja „pokoju” poprzez multilateralne negocjacje stanowi realizację tego potępionego dogmatu modernizmu.
Kardynał Billot w De Ecclesia Christi ostrzegał: „Ktokolwiek uznaje świecką władzę za najwyższą zasadę społecznego ładu, staje się apostatą wiary, choćby deklarował się katolikiem”. W tym kontekście próba włączenia się w „Radę Pokoju” to akt zdrady Królewskiej Godności Chrystusa.
Teologia polityczna kontra humanitarna fikcja
Parolin podkreśla znaczenie „poszanowania prawa międzynarodowego” – pojęcia całkowicie obcego katolickiej nauce społecznej. Św. Augustyn w De Civitate Dei nauczał, że „Państwo pozbawione sprawiedliwości staje się zorganizowaną bandą rozbójników”. Tymczasem współczesne „prawo międzynarodowe” sankcjonuje:
- „prawo” do zabijania nienarodzonych (konwencje ONZ);
- „prawo” do propagowania sodomii (rezolucje Rady Praw Człowieka);
- „prawo” do prześladowania katolików (jak w przypadku „przestępstw” głoszenia Ewangelii w krajach islamskich).
Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowi, że urząd kościelny staje się wakujący ipso facto przez publiczne odstępstwo od wiary. Uczestnictwo w inicjatywie uznającej takie „prawa” stanowi formalną apostazję.
Milczenie o krzyżu jako symptom duchowej śmierci
Najjaskrawszym dowodem heretyckiej natury całej inicjatywy jest całkowite pominięcie w artykule:
- Wezwania do nawrócenia Żydów i muzułmanów;
- Mody liturgicznej za pokój (obowiązującej w prawdziwym Kościele);
- Roli Ofiary Mszy Świętej jako jedynego źródła prawdziwego pokoju.
Św. Pius X w dekrecie Lamentabili Sane potępił błąd: „Opowiadania Ewangelistów w wielu wypadkach nie są historią, lecz jedynie mistyczną kontemplacją” (punkt 16). Analogicznie – „pokój” proponowany przez Trumpa i akceptowany przez watykańskich modernystów to utopijna fikcja oderwana od Krzyża. Jak przypominał św. Paweł: „Ipse est pax nostra” (On jest naszym pokojem – Ef 2,14 Wlg).
Finansowy wymiar apostazji
Parolin zastrzega: „Nie jesteśmy nawet w stanie tego zrobić” w kontekście finansowego wkładu. To wyznanie bankructwa ma wymiar symboliczny – struktury posoborowe utraciły łaskę wiary, więc nie mogą „zainwestować” w głoszenie prawdy. Prawdziwy Kościół zawsze głosił: „Gratia Dei gratis datur” (Łaska Boża jest darmo dawana). Tymczasem propozycja Trumpa (stałe miejsce w Radzie za opłatą) odsłania komercyjną naturę całego przedsięwzięcia, w którym „kościół” staje się płatnym konsultantem globalnego systemu.
Epilog: jedyne lekarstwo – powrót do Króla
Sobór Watykański II otworzył drogę do tego rodzaju apostazji poprzez:
- Dekret Dignitatis humanae (fałszywa wolność religijna);
- Konstytucję Gaudium et spes (kościół sługą świata);
- Dialog z antykatolickimi reżimami.
Jak prorokował Pius IX w Syllabusie: „Ktokolwiek mówi, że Kościół powinien pogodzić się z liberalizmem – niech będzie potępiony” (punkt 80). Jedyną odpowiedzią katolika na „Rady Pokoju” musi być nieugięte wyznanie: „Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat!” (Chrystus zwycięża, Chrystus króluje, Chrystus rozkazuje!).
Za artykułem:
21 stycznia 2026 | 23:18Watykan rozważa udział w „Radzie Pokoju” dla Strefy Gazy (ekai.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
