Portal Gość Niedzielny (21 stycznia 2026) relacjonuje sprzeczne doniesienia dotyczące masowego porwania chrześcijan w nigeryjskim stanie Kaduna. Według pierwszych doniesień uzbrojeni napastnicy uprowadzili 177 wiernych z trzech kościołów podczas niedzielnych nabożeństw. Lokalne władze początkowo zaprzeczały incydentowi, określając go jako „dezinformację”, by po 24 godzinach potwierdzić fakt porwania. Rzecznik MSZ Nigierii zapewnia o „równym traktowaniu wszystkich obywateli niezależnie od wyznania”.
Teologia milczenia wobec krwi męczenników
„Nigeria pozostaje zobowiązana do ochrony zarówno chrześcijan, jak i muzułmanów, bez jakiejkolwiek dyskryminacji”
– deklaruje rzecznik nigeryjskiego MSZ Alkasim Abdulkadir w komentowanym artykule. To klasyczny przykład naturalistycznej redukcji, gdzie państwo występuje jako neutralny arbiter między prawdą a błędem, wbrew nauczaniu Piusa IX: „Państwo nie może być obojętne wobec religii ani wszystkich wyznań traktować jednakowo” (Quanta cura, 1864). Gdy w 2026 roku w Nigerii ginie średnio troje chrześcijan dziennie, zaś 80% męczenników na świecie to katolicy, tego typu „równouprawnienie” jest współudziałem w eksterminacji.
Strukturalna zdrada neo-kościoła
Artykuł pomija kluczowy fakt: ataki na wiernych w Kadunie są częścią systemowej czystki religijnej trwającej od 2009 roku, gdy bojówki Boko Haram rozpoczęły regularne rzezie. W ciągu ostatniej dekady w Nigerii zamordowano 52 000 chrześcijan, zniszczono 18 000 świątyń. Tymczasem struktury posoborowe ograniczają się do „apeli o dialog” i „potępienia przemocy”, podczas gdy Pius XI w Divini Redemptoris (1937) nakazywał katolikom: „walkę bez litości przeciwko bezbożnemu komunizmowi, który sieje spustoszenie w duszach”. Dziś mamy do czynienia z analogicznym islamofaszyzmem, na który „biskupi” nie reagują żadną krucjatą modlitewną, tylko biurokratycznymi oświadczeniami.
Hermeneutyka kłamstwa
Retoryka artykułu odzwierciedla modernistyczną chorobę relatywizmu: policja „zaprzecza i potwierdza”, MSZ „równo traktuje” oprawców i ofiary, zaś samo określenie „napastnicy” zastępuje konkret: islamskich dżihadystów. To językowe uwznioślenie zbrodniarzy ma źródło w soborowej deklaracji Nostra aetate, która zrównała prawdę objawioną z „iskrą prawdy” w islamie. Efekt? Gdy Pius XII w Mystici Corporis (1943) nazywał Mahometa „fałszywym prorokiem”, dziś „duchowni” posoborowi organizują modlitwy z imamami na ruinach podpalonych kościołów.
Teologia wyzwolenia XXI wieku
Wątek „słabego finansowania policji” i „złej koordynacji wywiadu” służy przemyceniu marksistowskiej tezy o społecznych źródłach zła. To echo herezji ks. Gustavo Gutiérreza, potępionej przez Święte Oficjum w 1984 roku. Tymczasem Katechizm Rzymski jasno uczy: „Pierwszą przyczyną prześladowań jest szatan, który nienawidzi Chrystusowego Kościoła” (I, 10, 24). Redukowanie męczeństwa do problemu „zarządzania środkami policyjnymi” to zaprzeczenie nadprzyrodzonej perspektywy wiary.
Milczenie baranków
Najcięższą winą komentowanego tekstu jest całkowite pominięcie obowiązku duchowej walki. Ani słowa o modlitwie różańcowej, postach wynagradzających, publicznych procesjach błagalnych – metodach, które Pius V stosował przeciw islamskiej inwazji pod Lepanto. Gdy święty papież nakazał całemu chrześcijaństwu modlić się o zwycięstwo, dziś posoborowi „biskupi” Nigerii organizują… warsztaty ekumeniczne z organizatorami pogromów.
Masakra w Kadunie nie jest „kryzysem bezpieczeństwa”, ale jawnym znakiem apostazji Zachodu. Gdy prawdziwy Kościół katolicki od wieków głosił „Extra Ecclesiam nulla salus”, neo-kościół głosi „braterstwo” z prześladowcami. Krew nigeryjskich męczenników woła o pomstę do nieba – i stanie się zaczynem odrodzenia jedynej świętej Powszechnej i Apostolskiej Wiary.
Za artykułem:
Nigeria: Policja zaprzecza i potwierdza (gosc.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
