Posoborowy Watykan w objęciach świeckiego arbitra pokoju
Portal Gość Niedzielny informuje o rzekomo historycznym zaproszeniu, jakie „kardynał” Pietro Parolin – sekretarz stanu okupowanej przez modernizm struktury watykańskiej – otrzymał od prezydenta USA Donalda Trumpa. Chodzi o przystąpienie do tzw. Rady Pokoju, nowej organizacji międzynarodowej, gdzie Trump miałby pełnić funkcję dożywotniego prezesa z prawem weta. Jak podano, „papież Leon XIV” „rozważa tę kwestię”, zaś cała sprawa „wymaga trochę czasu”.
Zdrada misji nadprzyrodzonej na rzecz świeckich układów
Już sama forma tego „zaproszenia” demaskuje duchową pustkę posoborowego establishmentu. Gdzież bowiem nauczanie Piusa XI z encykliki Quas primas: „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”? Tymczasem neokościół, porzucając ewangeliczne nakazy, wikła się w polityczne układy z władcą, który – jak czytamy – żąda miliarda dolarów za „przywilej stałego członkostwa”. Czyż nie jest to jawna komercjalizacja sacrum?
„Także my otrzymaliśmy takie zaproszenie, papież je otrzymał i zastanawiamy się, co zrobić, zgłębiamy tę sprawę”
To zdanie „kardynała” Parolina stanowi kwintesencję apostazji. Zamiast jednoznacznie odrzucić propozycję sprzeniewierzającą się Królewskiej Godności Chrystusa, neokościół „zgłębia” możliwość podporządkowania się świeckiemu arbiterowi. Jakże daleko od Bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV, która przestrzegała przed mieszaniem porządku duchowego z doczesnymi układami!
Rada Pokoju jako antyteza Królestwa Chrystusowego
Projektowane zasady działania Rady Pokoju – z dożywotnim przywództwem Trumpa i prawem weta – stanowią karykaturę katolickiej wizji ładu międzynarodowego. W myśl Syllabusu błędów Piusa IX (pkt 39, 55) władza świecka nie może rościć sobie prawa do absolutnej jurysdykcji, tym bardziej w sprawach pokoju, który jest przecież owocem łaski.
Co więcej, sama idea „rozwiązywania konfliktów na całym świecie” poprzez płatne członkostwo w organizacji kontrolowanej przez polityka, który w przeszłości wspierał aborcję i gender, jest zaprzeczeniem misji Kościoła jako jedynego depozytariusza pokoju w Chrystusie. Jak przypominał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice, władza duchowa stoi ponad świecką, a nie staje się jej petentem.
Teologia potępiona vs. „zgłębianie sprawy”
Najjaskrawszym dowodem apostazji jest język, jakim posługuje się „kardynał” Parolin. Brak tu jakiejkolwiek wzmianki o nadprzyrodzonym charakterze pokoju, o konieczności poddania narodów pod panowanie Chrystusa Króla. Zamiast tego mamy biurokratyczne „rozważamy”, „zgłębiamy”, „wymaga trochę czasu”.
To symptomatyczne dla całej posoborowej struktury, która – jak trafnie diagnozował św. Pius X w Liście Apostolskim Lamentabili sane exitu – przemieniła teologię w negocjacje, a wiarę w proces decyzyjny. Gdzież zdecydowane non possumus wobec propozycji sprzecznej z doktryną? Gdzie obrona zasady Extra Ecclesiam nulla salus?
Kropla w morzu apostazji
Ta „negocjowana” postawa wobec świeckiej inicjatywy pokojowej nie jest odosobniona. Stanowi logiczną konsekwencję dekady „dialogów”, ekumenicznych kompromisów i porzucenia misji ewangelizacyjnej. Jak czytamy w Syllabusie błędów (pkt 15-17), odrzucono już dawno prawdę, że poza Kościołem nie ma zbawienia, akceptując relatywizm religijny.
Dziś obserwujemy jedynie dalszy etap tej apostazji: gotowość do podporządkowania się świeckiemu „arbitrowi pokoju” w zamian za miejsce przy stole władzy. Czyż nie spełniają się słowa Chrystusa: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18,36 Wlg)? Neokościół wybiera świat – i jego marną politykę.
W obliczu tej zdrady jedyną odpowiedzią wiernych musi być nieustanne głoszenie prawdy: Pokój prawdziwy nadejdzie jedynie pod berłem Chrystusa Króla, a nie dzięki układom bankrutujących polityków. Jak wołał Pius XI: „Błagajmy Chrystusa Pana, aby wszystkie narody, wyzwolone z niewoli błędu, poddały się najsłodszemu Jego panowaniu”!
Za artykułem:
Kardynał Parolin: Watykan zaproszony do Rady Pokoju, papież to rozważa (gosc.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
