Portal Vatican News relacjonuje działalność Urzędu Pracy Stolicy Apostolskiej (ULSA) pod przewodnictwem „ks. Marco Sprizziego”. Artykuł przedstawia nowy statut ULSA zatwierdzony przez antypapieża „Leona XIV” oraz odnosi się do sondażu Stowarzyszenia Świeckich Pracowników Watykanu (ADLV), w którym część pracowników skarży się na „brak szacunku” i „niewłaściwe zachowania”. „Ks. Sprizzi” zapewnia o „duchu dialogu” i odwołuje się do „katolickiej nauki społecznej”, zaprzeczając jednocześnie istnieniu przypadków mobbingu. Całość stanowi groteskową parodię katolickiej nauki o pracy.
Zdrada nadprzyrodzonej misji Kościoła
Instytucja ULSA sama w sobie jest materialną herezją, gdyż redukuje misję Kościoła do zarządzania zasobami ludzkimi. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas:
„Państwa winny uznać publiczne panowanie Chrystusa Króla i podporządkować mu swe prawodawstwo”
Tymczasem ULSA funkcjonuje jak świecki urząd pracy, całkowicie pomijający obowiązek głoszenia Królestwa Chrystusowego.
„Ks. Sprizzi” powołuje się na „wizję św. Jana Pawła II”, co jest bluźnierczym nadużyciem tytułu świętości wobec modernistycznego uzurpatora. Prawdziwa nauka społeczna Kościoła, jaką przedstawił Leon XIII w Rerum novarum, zawsze podkreślała nadrzędność praw Bożych nad ludzkimi.
Modernistyczna reinterpretacja pojęć
Stosowane przez ULSA pojęcie „dialogu” to klasyczny przykład modernistycznej equivocatio (dwuznaczności). Jak potępiono w Syllabusie Piusa IX (pkt 77-79):
„Błądem jest twierdzić, iż w dzisiejszych czasach nie jest już rzeczą słuszną, aby religia katolicka była uważana za jedyną religię państwa”
Tymczasem cała działalność ULSA opiera się na relatywistycznej etyce pracy oderwanej od Objawienia.
Gdy „ks. Sprizzi” zapewnia, że ULSA analizuje zgłoszenia „w świetle prawa i katolickiej nauki społecznej”, dokonuje jawnego oszustwa. Autentyczna nauka katolicka, jaką przedstawił Pius X w Lamentabili, potępia wszelkie próby dostosowania doktryny do „wymogów współczesności”.
Teologiczny absurd „wspólnej misji”
Stwierdzenie, że pracownicy ULSA podejmują „wspólną misję” jest herezją eklezjologiczną. Według św. Roberta Bellarmina (De Romano Pontifice):
„Heretyk przestaje sam w sobie być papieżem i głową Kościoła”
Skoro zaś „Leon XIV” kontynuuje apostazję swych poprzedników, jakakolwiek „misja” w jego służbie jest współudziałem w grzechu.
Prawdziwa misja Kościoła wyrażona w dekrecie Lamentabili polega na „zachowaniu depozytu wiary i zwalczaniu błędów”, nie zaś na biurokratycznym zarządzaniu relacjami pracowniczymi. Brak jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku życia w stanie łaski u pracowników „Stolicy Apostolskiej” dowodzi całkowitej desakralizacji tej struktury.
Syndykalistyczna rewolucja w działaniu
Działalność ULSA i ADLV stanowi realizację potępionych zasad syndykalizmu. Już Pius XI w Quadragesimo anno ostrzegał:
„Syndykalizm kolektywistyczny prowadzi do walki klas i niszczenia ładu społecznego”
Tymczasem „ks. Sprizzi” chełpi się współpracą ze świeckim stowarzyszeniem, które przejmuje rolę właściwą władzy kościelnej.
Fakt, że pracownicy zwracają się do ADLV zamiast do przełożonych duchownych, jest dowodem rozkładu posoborowej pseudo-struktury. W prawdziwym Kościele katolickim, jak uczy św. Paweł, „wszelka zwierzchność pochodzi od Boga” (Rz 13,1), nie zaś z umów o pracę czy układów zbiorowych.
Bezczelne kłamstwa o „braku mobbingu”
Twierdzenie „ks. Sprizziego”, że „nie są mu znane przypadki mobbingu”, pozostaje w jaskrawej sprzeczności z ujawnionymi aferami finansowymi i moralnymi w Watykanie. Już Pius X w Pascendi potępiał modernistów za „ukrywanie prawdy pod płaszczykiem miłości”.
Prawdziwy katolik nie może mieć udziału w tej farsie. Jak uczy Syllabus (pkt 42):
„W przypadku konfliktu praw ustanowionych przez dwie władze, prawo cywilne ma pierwszeństwo”
to stanowi całkowite zaprzeczenie zasady „Libertas Ecclesiae”.
TAGi: ULSA, posoborowie, modernizm, nauka społeczna, syndykalizm, Leon XIV, Marco Sprizzi, ADLV, apostazja, Stolica Apostolska
Za artykułem:
Praca w Watykanie. ULSA o dialogu i poszanowaniu praw pracowników (vaticannews.va)
Data artykułu: 23.01.2026
