John Allen: dziennikarska maska dla apostazji posoborowego establishmentu
Portal VaticanNews.va w artykule z 23 stycznia 2026 roku przedstawia hagiograficzny portret zmarłego Johna Allena Jr., nazywając go „dziennikarzem, który z kompetencją i humorem opisywał Watykan”. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasycznym przykładem modernistycznej narracji, gdzie relatywizacja doktryny i kolaboracja z antykościelną strukturą posoborową przedstawiane są jako dziennikarskie cnoty.
„Kościół” bez dogmatów: dziennikarstwo jako narzędzie modernizmu
„John potrafił opowiadać i interpretować zarówno wewnętrzne wydarzenia w Watykanie i Kościele […] jak i rolę Stolicy Apostolskiej oraz jej dyplomacji w sprawach międzynarodowych”
W tej pozornie neutralnej deklaracji kryje się sedno problemu. Allen konsekwentnie traktował neo-kościelną strukturę okupującą Watykan jako prawowitego kontynuatora Kościoła katolickiego, podczas gdy w świetle niezmiennej doktryny:
„Ecclesia non est liberum coetuum fœderatio” (Kościół nie jest wolną federacyjną wspólnotą – Pius XII, Mystici Corporis). Jego rzekoma „obiektywność” to w istocie przyzwolenie na hermeneutykę zerwania, gdzie rewolucja posoborowa przedstawiana jest jako „rozwój doktryny”.
Uczestnictwo w anty-liturgicznym przewrocie
Artykuł wychwala Allena za relacjonowanie „pielgrzymek apostolskich Jana Pawła II”, całkowicie pomijając fakt, że jego działalność przypada na okres systemowego niszczenia katolickiej liturgii. Wspomniane podróże „papieża” Wojtyły służyły promocji:
- Synkretycznych spotkań w Asyżu (1986, 2002)
- Eklezjologii kolegialnej przeciwnej dogmatowi o prymacie Piotrowym
- Propagowaniu „ducha Soboru” jako nadrzędnego wobec depozytu wiary
Allen nigdy nie zakwestionował tej destrukcji, przeciwnie – jego biografia Ratzingera (Cardinal Ratzinger: The Vatican’s Enforcer of the Faith) legitymizowała głównego architekta „reformy reformy”, czyli pseudokatolickiej hybrydy.
Teologia bez Boga: naturalistyczne relacjonowanie skandali
„[…]ujawnienie skandalu nadużyć wobec nieletnich”
Portal przedstawia to jako przykład dziennikarskiej rzetelności Allena. Tymczasem prawdziwie katolickie podejście wymagałoby wskazania przyczynowo-skutkowego związku między:
- Odrzuceniem nauki Piusa XI o casti connubii
- Zniszczeniem klauzur zakonnych przez modernizm
- Wprowadzeniem homoseksualistów do seminariów
- Skandalem moralnym jako nieuniknionym owocem apostazji
Allen ograniczał się do poziomu socjologicznego opisu, całkowicie pomijając causa formalis kryzysu: utratę łaski uświęcającej w neo-kościele.
Legitymizacja anty-papieży: od Wojtyły do Prevosta
W artykule czytamy:
„Miał radość zobaczyć wybranego Następcę Piotra – pierwszego Amerykanina w historii Kościoła katolickiego”
To jawne kłamstwo doktrynalne. Sobór Konstantynopolitański IV (869-870) definitywnie potępił:
„Si quis dixerit Romanam Ecclesiam non habere primatum […] anathema sit” (Ktokolwiek powie, że Kościół Rzymski nie ma prymatu […] niech będzie wyklęty). Tymczasem „Leon XIV” (Robert Prevost) to kolejny uzurpator w linii:
- Jana XXIII – inicjatora rewolucji soborowej
- Pawła VI – podpisującego heretycką deklarację z Joint Declaration z protestantami
- Franciszka – głosiciela ekologicznego panteizmu w Laudato si’
Allen przez dekady tworzył propagandowy obraz tych postaci jako „papieży”, mimo ich jawnych sprzeniewierzeń wobec depozytu wiary.
Dziennikarstwo jako narzędzie apostazji
Chwalona w artykule „umiejętność bycia mówcą” i „poczucie humoru” Allena służyły w istocie:
- Banalizacji świętości (przedstawianej jako „ludzki wymiar” posoborowych przywódców)
- Relatywizacji herezji poprzez ich „kontekstualizację”
- Promocji fałszywego ekumenizmu jako „dialogu”
Jego rzekome „tłumaczenie złożoności” to nic innego jak zastosowanie modernistycznej zasady evolutionis dogmatum potępionej przez św. Pius X w Pascendi Dominici gregis (1907).
Kryterium końcowe: milczenie o Bogu
Najjaskrawszym dowodem apostazji omawianego artykułu jest całkowity brak:
- Mention o Chrystusie Królu (Quas Primas Piusa XI)
- Wspomnienia obowiązku publicznego wyznawania wiary (Mortaliun animos Piusa XI)
- Odniesienia do grzechu, łaski i zbawienia duszy jako celu Kościoła
Zamiast tego mamy humanistyczną opowieść o „dziennikarzu”, który „łączył analizy z anegdotami”. To kwintesencja naturalizmu potępionego w Syllabusie Errorum Piusa IX (punkty 1-7).
Podsumowując: John Allen Jr. był idealnym dziennikarzem dla neo-kościoła – wystarczająco „profesjonalnym”, by legitymizować apostazję, i wystarczająco „neutralnym”, by nigdy nie wskazać jedynego lekarstwa: powrotu do integralnej doktryny katolickiej sprzed 1958 roku.
Za artykułem:
John Allen, dziennikarz, który z kompetencją i humorem opisywał Watykan (vaticannews.va)
Data artykułu: 23.01.2026
