Portal eKAI (24 stycznia 2026) relacjonuje wspólne oświadczenie „biskupów” ze Stanów Zjednoczonych i Japonii wzywające do „prawdziwego rozbrojenia nuklearnego” z okazji piątej rocznicy wejścia w życie Traktatu o zakazie broni jądrowej. Cytowany dokument określa ten traktat jako „wielki krok ku światłu pokoju”, potępiając jednocześnie państwa nuklearne za niespełnienie zobowiązań rozbrojeniowych. Autorzy powołują się na rzekome „moralne świadectwo” okupowanej przez modernizm „Stolicy Apostolskiej”, która jako pierwsza ratyfikowała traktat w 2017 roku.
Teologiczna nieważność posoborowych gestów
Przedstawiona narracja uderza w samo serce katolickiej doktryny o societas perfecta, redukując misję Kościoła do roli lobbysty na forum międzynarodowym. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas, „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Tymczasem sygnatariusze oświadczenia pomijają milczeniem konieczność poddania narodów pod berło Chrystusa Króla, zastępując ją naturalistyczną wizją „światowego pokoju” osiąganego przez traktaty międzynarodowe.
Należy z mocą podkreślić, że wszelkie działania tak zwanej „Stolicy Apostolskiej” po 1958 roku pozbawione są autorytetu Magisterium. Jak stwierdza bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV:
„jeśli kiedykolwiek w jakimkolwiek czasie okaże się, że […] Rzymski Papież, przed swoją promocją lub wyniesieniem […] odstąpił od Wiary Katolickiej lub popadł w jakąś herezję: promocja […] będzie nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa”.
Modernistyczne środowiska okupujące Watykan od czasów Jana XXIII nie mają więc żadnej legitymacji do reprezentowania Kościoła Katolickiego w sprawach międzynarodowych.
Wojna sprawiedliwa versus pacyfistyczna utopia
Krytykowany dokument całkowicie ignoruje naukę św. Tomasza z Akwinu o bellum iustum, która w Summa Theologiae (II-II, q. 40) dopuszcza użycie siły zbrojnej pod ściśle określonymi warunkami. Święty Doktor precyzuje: „usprawiedliwione jest prowadzenie wojny, gdyż może zmierzać do zapewnienia pokoju”. Tymczasem amerykańscy i japońscy sygnatariusze – w duchu posoborowego pacyfizmu – domagają się jednostronnego rozbrojenia, co w realiach współczesnego świata oznacza faktyczną kapitulację przed agresywnymi reżimami.
Warto zauważyć, że w całym tekście brak jakiejkolwiek wzmianki o moralności samoobrony ani o obowiązku władców do ochrony poddanych. Jest to jaskrawy przykład redukcji katolickiej etyki do świeckiego humanitaryzmu, co zostało jednoznacznie potępione w Syllabusie błędów Piusa IX (punkty 62-64). Jak stwierdza punkt 63: „Można bez sprzeczności głosić, że żaden rozdział Pisma Świętego […] nie zawiera nauki w pełni zgodnej z nauką Kościoła” – co idealnie opisuje metodologię autorów oświadczenia.
Hiroszima i Nagasaki: instrumentalizacja tragedii
Artykuł bezkrytycznie powtarza narrację o rzekomym „świadectwie” muzeów w Hiroszimie i Nagasaki, całkowicie pomijając kontekst historyczny japońskiej agresji podczas II wojny światowej. Co więcej, przywołanie słów „kardynała” Roberta McElroya –
„Odmawiamy życia w świecie proliferacji i nuklearnego ryzyka”
– stanowi jawną herezję, gdyż kwestionuje prawowitość władzy cywilnej w zakresie obrony narodowej. Jak nauczał św. Paweł: „Nie nosi miecza nadaremnie; jest bowiem sługą Bożym, mścicielem ku gniewowi temu, który złe czyni” (Rz 13,4).
Warto przypomnieć, że w 1945 roku Stolica Apostolska pod rządami Piusa XII nie potępiła amerykańskich nalotów atomowych, uznając je za akt ultima ratio wobec fanatycznego oporu cesarstwa Japonii. Tymczasem współczesni moderniści – w duchu potępionego przez Piusa IX latitudynarianizmu (Syllabus, pkt 15-18) – stawiają znak równości między wszystkimi formami użycia broni, odrzucając katolicką naukę o proporcjonalności środków.
Ekumeniczna hybryda w służbie nowego światowego ładu
Tworzenie „Partnerstwa na rzecz świata bez broni jądrowej” przez „biskupów” USA i Japonii stanowi klasyczny przykład posoborowego synkretyzmu. Jak trafnie zauważa dekret Lamentabili sane exitu: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia […] są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (pkt 54). W tym przypadku mamy do czynienia z ewidentną próbą zastąpienia nadprzyrodzonej misji Kościoła świeckim aktywizmem na rzecz globalnego rozbrojenia.
Co charakterystyczne, cały dokument operuje językiem typowym dla agend ONZ-owskich, całkowicie pomijając takie pojęcia jak: grzech pierworodny, konieczność łaski, obowiązek ewangelizacji czy eschatologiczna wizja Królestwa Bożego. Jest to zgodne z modernistyczną tendencją do „uwspółcześniania” religii, potępioną przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis jako „wnikanie świeckiego ducha w łono Kościoła”.
Podsumowanie: bałwochwalstwo humanitaryzmu
Przedstawione oświadczenie stanowi kolejny dowód na całkowite przejęcie struktur posoborowych przez ideologię globalistycznego humanitaryzmu. Jak przestrzegał Pius XI:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] musiało być wstrząśnięte całe społeczeństwo ludzkie”
(Quas Primas). Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności nawrócenia narodów, o obowiązku czci wobec Chrystusa Króla czy o nadprzyrodzonym charakterze prawdziwego pokoju potwierdza, że mamy do czynienia z kolejnym przejawem apostazji masońskiego neo-kościoła.
Katolicy pozostający wierni niezmiennej doktrynie powinni odrzucić tę utopijną wizję, pamiętając słowa Psalmisty: „Nie w koniach pokładamy ufność i nie w mocy naszej mamy nadzieję, lecz w imieniu Pana, Boga naszego” (Ps 19,8). Prawdziwy pokój zstąpi na świat nie poprzez traktaty rozbrojeniowe, ale przez publiczne uznanie królewskiej władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa nad wszystkimi narodami.
Za artykułem:
rozbrojenieBiskupi USA i Japonii: czas na prawdziwe rozbrojenie nuklearne (ekai.pl)
Data artykułu: 24.01.2026
