Kurs „Źródła miłości” jako antyteologia nowej religii humanizmu
Portal eKAI informuje o kursie online Instytutu Papieża Jana Pawła II, propagującym modernistyczne pomieszanie psychologii z relatywizowaną teologią, pod pozorem „interdyscyplinarnego dialogu”. Cytowany artykuł reklamuje wydarzenie „Źródła miłości” (27 lutego – 26 czerwca 2026), oparte na „myśli pseudo-św. Jana Pawła II„, prezentując je jako odpowiedź na „współczesne wyzwania samotności i kryzysu relacji”.
Program został zaprojektowany jako interdyscyplinarna przestrzeń dialogu między klasyczną filozofią i teologią a współczesną psychologią, psychiatrią, naukami o rodzinie oraz prawem kanonicznym.
Już ten fragment demaskuje zasadniczy fałsz przedsięwzięcia. Kościół katolicki zawsze nauczał (Denz. 1795-1800), że teologia jako scientia Dei (nauka o Bogu) nie podlega dialogowi z naukami przyrodniczymi, gdyż „wiara nie podlega osądowi rozumu, lecz rozum winien poddać się wierze” (Św. Tomasz z Akwinu, Summa contra gentiles I, 7). Pius X w Lamentabili Sane potępił jako modernistyczny błąd twierdzenie, że „Kościół nie może skutecznie bronić etyki ewangelicznej, trwając przy niezmiennych poglądach” (propozycja 63).
Naturalizm zastępujący nadprzyrodzoność
Kurs jawi się jako narzędzie indoktrynacji w duchu soborowej konstytucji Gaudium et spes, która zredukowała zbawienie do „humanizacji świata”. Brak jakiegokolwiek odniesienia do gratia elevans (łaski podnoszącej naturę) czy konieczności stanu łaski uświęcającej dla osiągnięcia życia wiecznego – kluczowych elementów katolickiej doktryny (Sobór Trydencki, sesja VI, kan. 2-4). Zamiast tego mamy psychologizujące frazesy o „narzędziach komunikacyjnych” i „budowaniu wspólnoty”, co Pius XI w Quas Primas napiętnował jako „zdradę królewskiego panowania Chrystusa nad narodami”.
Kult człowieka zamiast kultu Boga
Centralnym punktem kursu jest antropocentryczna wizja Jana Pawła II, wyrażona w zdaniu: „Człowiek nie może odnaleźć siebie bez bezinteresownego daru z siebie”. To ewidentne przekłamanie katolickiej nauki o celu człowieka – finis hominis est Deo frui (celem człowieka jest cieszyć się Bogiem) (Św. Augustyn, De doctrina christiana I, 5). Prawdziwa doktryna głosi, że człowiek znajduje siebie wyłącznie w Chrystusie (Gal 2,20), nie zaś w samorealizacji przez „dar z siebie” – pojęcie zrównujące ofiarę krzyżową z psychologicznym altruizmem.
Instytut promujący tę herezję działa pod patronatem antykościelnej struktury okupującej Watykan, stosując typowo modernistyczną metodę:
Kurs ukazuje miłość jako rzeczywistość wielowymiarową, mającą swoje źródło w Bogu i wolności człowieka.
To klasyczny przykład immanentyzmu religijnego potępionego w Pascendi Dominici gregis §6: „Błądzą ci, którzy uczą, że źródłem i początkiem wszelkiej religii jest samoświadomość człowieka”. Kościół zawsze nauczał, że miłość ma wyłącznie nadprzyrodzone źródło w Trójcy Świętej (1 J 4,7), podczas gdy wolna wola może jedynie przyjąć lub odrzucić łaskę.
Fałszywy ekumenizm w działaniu
Wykładowcami kursu są niewymienieni z nazwiska „eksperci” z dziedzin psychologii i psychiatrii – zawodów zdominowanych przez środowiska jawnie wrogie katolickiej moralności. Pius XI w Divini Redemptoris §17 ostrzegał: „Nie wolno współpracować w dziedzinie religijnej z tymi, którzy nie posiadają prawdziwej wiary w Chrystusa”. Tymczasem kurs ma „wyposażyć uczestników w narzędzia psychologiczne”, co oznacza promocję teorii sprzecznych z katolicką nauką o grzechu, łasce i zbawieniu.
Szczególnie oburzające jest włączenie prawa kanonicznego do tego pseudoreligijnego miszmaszu. Kanonista katolicki winien czerpać wyłącznie z Corpus Iuris Canonici (1917) – nie zaś uczestniczyć w „dialogu” z laickimi naukami, które negują nadprzyrodzony charakter małżeństwa i sakramentów (por. Lamentabili Sane, prop. 65-73).
Spuścizna herezjarchy
Całe przedsięwzięcie opiera się na dziedzictwie Karola Wojtyły, którego antypapieska „kanonizacja” przez bergogliańskiego uzurpatora stanowi akt schizmy (Can. 2336 KPK 1917). Jego antropologiczne herezje – wyrażone choćby w Mężczyzną i niewiastą stworzył ich – sprowadziły teologię do gnostyckich spekulacji o „komunii osób”, negując:
- Obiektywną naturę grzechu pierworodnego (Denz. 787-792)
- Kapłańskie pośrednictwo Chrystusa (1 Tm 2,5)
- Ofiarny charakter Eucharystii (Sobór Trydencki, sesja XXII)
Kurs stanowi więc kontynuację rewolucji posoborowej, która – jak trafnie ujął arcybiskup Lefebvre – „zastąpiła Królestwo Chrystusa królestwem człowieka”.
Dramat duchowej dezercji
Najtragiczniejszym aspektem tego przedsięwzięcia jest udział duchownych w niszczeniu wiary. Instytut określany jako „ważny ośrodek edukacyjny” w rzeczywistości pełni rolę laboratorium antykatolickiej indoktrynacji, przygotowując:
wychowawców, duszpasterzy oraz pracowników poradni rodzinnych.
To jawna zdrada obowiązku głoszenia integrae veritatis (całej prawdy) (Dz 20,27). Św. Pius X w Pascendi §3 demaskował takich „formatorów” jako „prawdziwych i właściwych krzewicieli modernizmu, którzy wprowadzają do Kościoła najstraszliwszy i najgłębszy zamęt”.
W czasach powszechnej apostazji jedyną odpowiedzią na „kryzys relacji” pozostaje powrót do niezmiennej doktryny Kościoła, czystości kultu w rycie trydenckim oraz praktykowania prawdziwego nabożeństwa do Niepokalanego Serca Marji – prawdziwej sedes sapientiae (Stolicy Mądrości).
Za artykułem:
24 stycznia 2026 | 15:47Instytut Jana Pawła II zaprasza na kurs online „Źródła miłości” (ekai.pl)
Data artykułu: 24.01.2026
