Kompromitujący portal eKAI (25 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora Leona XIV, w którym ten nawołuje do „głoszenia Ewangelii wszystkim i wszędzie”. Jego przesłanie jest jednak jawną deformacją katolickiej doktryny misyjnej, redukującą nadprzyrodzone posłannictwo Kościoła do humanitarnego dialogu między religiami.
Kryptomodernistyczna reinterpretacja Ewangelii
„My, chrześcijanie, musimy pokonać pokusę zamykania się: Ewangelia musi być bowiem głoszona i przeżywana w każdych okolicznościach i w każdym środowisku, aby była zaczynem braterstwa i pokoju między osobami, kulturami, religiami i narodami”
Ta pozornie niewinna formuła stanowi zdradę podstawowego celu misji Chrystusowej. Gdy antypapież mówi o „zaczynie braterstwa i pokoju między religiami”, dokonuje heretyckiego przekształcenia nakazu „Euntes ergo docete omnes gentes” („Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody” – Mt 28,19 Wlg) w program synkretyzmu religijnego. Pius XI w encyklice Quas Primas stanowczo przypominał: „Pokój Chrystusowy może zapanować tylko w Królestwie Chrystusowym”, zaś Pius IX w Syllabusie błędów potępił tezę, jakoby „można mieć dobrą nadzieję co do wiecznego zbawienia wszystkich, którzy wcale nie są w prawdziwym Kościele Chrystusowym” (błąd 17).
Naturalistyczna redukcja nadprzyrodzoności
Wystąpienie uzurpatora z 25 stycznia konsekwentnie pomija kluczowe elementy katolickiej doktryny:
- Brak wezwania do nawrócenia – ani razu nie padają słowa o konieczności porzucenia fałszywych religii i przyjęcia chrztu świętego
- Milczenie o Królewskiej Godności Chrystusa – pominięcie dogmatu o społecznej władzy Zbawiciela nad narodami
- Relatywizacja prawdy objawionej – sugerowanie, że Ewangelia ma być „przeżywana” w każdej kulturze bez wymogu porzucenia błędów
Jak trafnie zauważył św. Pius X w dekrecie Lamentabili: „Nauka chrześcijańska była z początku żydowską, lecz na skutek stopniowego rozwoju stała się najpierw Pawłową, następnie Janową, aż wreszcie grecką i powszechną” (błąd 60). Te modernistyczne założenia są dziś realizowane w neo-kościele, gdzie Ewangelia staje się płynnym „przesłaniem” dopasowanym do dużej czasów.
Ewangelizacja bez Krzyża
Szczególnie oburzające jest sformułowanie o „pokusie zamykania się”, które sugeruje, jakoby zachowywanie integralności doktrynalnej było przejawem fobii społecznej. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie o kanonie Pisma Świętego stanowczo nakazał: „Niechaj nikt pod jakimkolwiek pozorem nie waży się odważyć tłumaczyć Pisma Świętego wbrew jednomyślnemu przekonaniu Ojców”.
Antypapież cytuje scenę powołania apostołów, ale przemilcza ich męczeńską śmierć za głoszenie prawdy. Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk nie może być papieżem ani członkiem Kościoła” (De Romano Pontifice), co odnosi się do każdego, kto głosi błędy sprzeczne z depozytem wiary.
Nadużycie postaci Marji
Manipulacyjne jest zakończenie inwokacją do „Maryi Panny”, podczas gdy neo-kościół od dziesięcioleci systematycznie niszczy prawdziwy kult Marji poprzez:
- Usunięcie modlitw maryjnych z liturgii
- Promocję fałszywych objawień (Fatima, Medjugorje)
- Eliminację tytułów wyrażających jej współudział w dziele Odkupienia
Prawdziwi katolicy pamiętają słowa Piusa XII: „Nikt nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za Matkę” (Mystici Corporis). Neo-kościół zaś proponuje bezdogmatyczną „duchowość” pozbawioną zarówno Matki, jak i Ojca.
Syndrom apostazji instytucjonalnej
Całe wystąpienie Leona XIV stanowi klasyczny przykład apostasiae ab intus – apostazji od wewnątrz, gdzie:
| Element katolicki | Zastąpiono przez |
|---|---|
| Nawrócenie narodów | Dialog międzyreligijny |
| Unia mistyczna z Chrystusem | „Przeżywanie Ewangelii” |
| Władza nauczania | Emocjonalne świadectwo |
Jak trafnie diagnozował Pius IX w Syllabusie: „Nauczanie katolickie jest wrogie wobec dobra i interesów społeczeństwa” (błąd 40) – o ile przez „społeczeństwo” rozumieć modernistyczną utopię odrzucającą królowanie Chrystusa.
„Prośmy Maryję Pannę, aby wybłagała nam tę wewnętrzną ufność i towarzyszyła nam w naszej wędrówce”
To bluźniercze zakończenie demaskuje prawdziwy cel struktury okupującej Watykan: zastąpienie drogi zbawienia psychologią „ufności”, a modlitwy wstawienniczej – terapeutycznym „towarzyszeniem”.
W obliczu tej otwartej rewolty przeciw Królestwu Chrystusowemu, wierni katolicy mają tylko jedno zadanie: „Exsurgat Deus et dissipentur inimici eius!” („Niech powstanie Bóg i rozproszą się Jego wrogowie!” – Ps 67,2 Wlg).
Za artykułem:
Leon XIV: jesteśmy wezwani do głoszenia Ewangelii wszystkim i wszędzie (ekai.pl)
Data artykułu: 25.01.2026
