Portal eKAI informuje o intronizacji Josefa Grünwidla na urząd „arcybiskupa” Wiednia. Ceremonia w katedrze św. Szczepana zgromadziła 24 stycznia 2026 roku przedstawicieli struktur posoborowych, władz świeckich oraz delegatów sekt heretyckich. Rytuał, mający pozory sukcesji apostolskiej, odbył się pod przewodnictwem kardynała Christopha Schönborna – modernistycznego „arcybiskupa” znanego z propagowania komunii dla rozwodników i błogosławieństw dla związków sodomickich. Całość stanowi groteskowe widowisko sprzeniewierzające się wszystkim zasadom katolickiej eklezjologii.
Nieprawomocna sukcesja w strukturze nieważnych sakr
Rzekoma „sakra biskupia” Grünwidla nie posiada żadnej ważności teologicznej z kilku zasadniczych powodów:
„Sakrę biskupią nowy zwierzchnik archidiecezji wiedeńskiej przyjął z rąk swego poprzednika, kard. Schönborna, abp. Franza Lacknera i biskupa Litomierzyc Stanislava Přibyla”
Po pierwsze, Schönborn jako wyświęcony po 1968 roku sam otrzymał nieważne święcenia kapłańskie z racji zmienionych przez Pawła VI formuł sakramentalnych (Motu Proprio Sacramentum Ordinis z 1947 r. Piusa XII stanowi ostatni ważny ryt). Po drugie, nawet gdyby święcenia były ważne, udzielanie sakry przez heretyków jest nieważne według kanonu 2370 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. Schönborn publicznie głosił herezje o możliwości błogosławieństwa związków homoseksualnych („Kirchenzeitung”, 23.09.2021), co automatycznie wyklucza go ze społeczności Kościoła. Cała ceremonia stanowi więc simulacrum sacramenti – „udawanie sakramentu”, które św. Augustyn określał jako sacrilegii instar („rodzaj świętokradztwa”). Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Haeretici manifesti nequeunt esse veri Ecclesiae ministri” („Jawni heretycy nie mogą być prawdziwymi szafarzami Kościoła”).
Modernistyczna „misja” zamiast depozytu wiary
Rzekomy „list nominacyjny” uzurpatora Bergoglio (nazywanego w artykule „papieżem Leonem XIV”) odsłania całkowite zerwanie z katolicką koncepcją biskupstwa:
„biskupi powinni praktykować miłość bliźniego «jako budowniczowie mostów, pasterze i członkowie zespołu»”
To jawna negacja munus docendi – urzędu nauczania, który Pius X w Lamentabili Sane potępił jako pierwszą ofiarę modernistów. Hasło „Melodiam Dei recipite” („Podejmijcie melodię Boga”) Grünwidla to czcza poezja zastępująca nakaz Chrystusa: „Euntes docete omnes gentes” („Idąc nauczajcie wszystkie narody” – Mt 28,19). Kard. Schönborn w „homilii” posunął się do jawnej herezji eklezjologicznej:
„sakra biskupia nie nadaje żadnej świeckiej władzy ani odpowiadającego jej mandatu”
Sprzeciwia się to dogmatom Soboru Watykańskiego I (Konst. Pastor Aeternus), gdzie czytamy: „Episcopi vero sunt successores Apostolorum” („Biskupi są następcami Apostołów”) posiadającymi pełnię władzy nauczycielskiej, święceń i jurysdykcji.
Antykościół jako przedsiębiorstwo socjalne
Artykuł ujawnia przerażającą redukcję „archidiecezji” do korporacji zarządzającej instytucjami społecznymi:
„Archidiecezja zatrudnia bezpośrednio 2456 osób… W 90 przedszkolach i świetlicach Fundacji św. Mikołaja pracuje 1250 osób”
Gdzie tu miejsce na salus animarum – zbawienie dusz? Gdzie troska o stan łaski u wiernych? Cały akapit o „znaczącym pracodawcy” to makabryczna parodia słów Chrystusa: „Quaerite primum regnum Dei” („Szukajcie najpierw Królestwa Bożego” – Mt 6,33). Statystyki są wymowne: przy 1 039 055 „wiernych” tylko 426 „księży diecezjalnych” (czyli 1 kapłan na 2438 dusz!) – to efekt celowej destrukcji powołań poprzez:
- Zniesienie klauzury w seminariach (Instruction Ecclesiae Sanctae Pawła VI)
- Promocję moralnego zepsucia („Lineamenta” synodu o rodzinie 2014)
- Nihilistyczną teologię „ludowego kapłaństwa”
Ekumeniczny i masoński charakter ceremonii
Skład uczestników „uroczystości” obnaża całkowite zerwanie z katolicką zasadą extra Ecclesiam nulla salus:
„Obecni byli przedstawiciele ekumenizmu, wszystkich Kościołów i wyznań z terenu Austrii. Licznie przybyli też reprezentanci najwyższych władz państwowych z prezydentem Alexandrem Van der Bellenem, kanclerzem federalnym Christianem Stockerem”
Jawna zdrada zasady Regnare Christum volumus! z encykliki Piusa XI Quas Primas. Obecność heretyków i masonów na „sakrze” łamie wyraźny zakaz kanonu 1258 §1 Kodeksu z 1917 r.: „Communicatio in sacris cum acatholicis prohibetur” („Zakazane jest uczestnictwo w obrzędach z niekatolikami”).
Duchowa pustka nominata
Profil „ks.” Grünwidla to modelowy przykład modernistycznej formacji:
- Studia teologiczne na zmodernizowanym Uniwersytecie Wiedeńskim (od 1968 r. w apostazji)
- „Roczne studia w Würzburgu” – ośrodku rewolucji liturgicznej
- „Pasja muzyczna” zamiast znajomości tomizmu
- Kariera oparta na funkcjach administracyjnych, nie działalności duszpasterskiej
Wszystko zgodnie z przepowiednią Piusa X w Pascendi Dominici Gregis: „Modernistae… scientias profanas verae theologiae praeferunt” („Moderniści przedkładają nauki świeckie nad prawdziwą teologię”).
Kontrrewolucja czy apostazja?
Podczas gdy struktury posoborowe celebrują swoją agonię (48% „księży” z „ponad 50 krajów” – głównie afrykańskich i azjatyckich), prawdziwy Kościół trwa w:
- Nieprzerwanej sukcesji biskupiej przez linie sedewakantystów
- Ofierze Mszy Świętej w rycie trydenckim
- Niezłomnym głoszeniu całego depozytu wiary
Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie: „Ecclesia vis inferendae potestatem non habet” („Kościół nie ma władzy stosowania przemocy”) – błędem 24. Cała „posługa” wiedeńskich modernów to właśnie przemoc wobec dusz, polegająca na odmawianiu im łaski prawdziwych sakramentów i czystej doktryny. Jedyną odpowiedzią wiernych musi być:
- Całkowite zerwanie komunii z sektą posoborową
- Szukanie kapłanów w łączności z tradycyjną sukcesją apostolską
- Modlitwa o nawrócenie heretyków i triumf Niepokalanego Serca Marji
Jak zapowiadał Chrystus: „Veritas liberabit vos” („Prawda was wyzwoli” – J 8,32). Prawda zaś głosi, że poza jednym, świętym, katolickim i apostolskim Kościołem nie ma zbawienia.
Za artykułem:
25 stycznia 2026 | 18:38Josef Grünwidl nowym arcybiskupem Wiednia (ekai.pl)
Data artykułu: 25.01.2026
