Portal „Vatican News” informuje o rzekomym „powrocie” manuskryptu Pal. Lat. 851 do zbiorów Biblioteki Watykańskiej. Kodeks zawierający żywoty świętych i Historię Longobardów Pawła Diakona miał zaginąć w 1798 r., by po 228 latach trafić na wiedeński antykwariat, skąd został „zakupiony” przez struktury okupujące Watykan. Cała operacja przedstawiana jest jako triumf kultury, podczas gdy w istocie stanowi rozpaczliwą próbę budowania historycznej ciągłości dla instytucji będącej antytezą katolickiego Kościoła.
Fałszywe dziedzictwo hybrydy religijno-politycznej
Rzekoma doniosłość wydarzenia zostaje obnażona już w samej proweniencji manuskryptu. Kodeks pochodzący ze zbiorów Palatini latini został „podarowany” papieżowi Grzegorzowi XV przez protestanckiego uzurpatora tronu – Maksymiliana I Wittelsbacha. Jak czytamy w Quas Primas Piusa XI: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – nie tylko same narody katolickie (…), lecz także wszystkich niechrześcijan”. Tymczasem darowizna od heretyckiego władcy stanowiła czysto polityczną transakcję, w której Święty Stolec został upokorzony poprzez przyjęcie „jałmużny” od tego, kto powinien korzyć się przed Chrystusowym Namiestnikiem.
Podczas inwentaryzacji w 1798 r., stwierdzono zaginięcie m.in. kodeksu, który teraz powrócił do Watykanu.
Ironią losu jest fakt, że manuskrypt zaginął dokładnie w roku uwięzienia Piusa VI przez rewolucyjne wojska francuskie. To symboliczne przecięcie więzi z prawowitą Sukcesją Apostolską – więzi, której nie przywróci żadna licytacja antykwaryczna. Jak zaznacza Syllabus błędów Piusa IX w punkcie 39: „Państwo, jako będące źródłem i początkiem wszelkich praw, obdarzone jest pewnym prawem nie ograniczonym żadnymi granicami”. Kupno rękopisu przez neo-kościelną administrację jedynie potwierdza tę zasadę – oto świecka władza pieniądza dyktuje warunki instytucji udającej depozytariusza tradycji.
Teologia zredukowana do archiwistyki
Przedstawienie żywotów świętych jako „zabytku piśmiennictwa” demaskuje naturalistyczną mentalność autorów komunikatu. Portal pisze o „żywotach pięciu świętych: Cyriaka, Galla, opata Maura, Goara oraz Burkarda”, całkowicie pomijając ich znaczenie jako wzorców świętości. W myśl Lamentabili sane Piusa X (pkt 22): „Dogmaty, które Kościół podaje jako objawione, nie są prawdami pochodzenia Boskiego, ale są pewną interpretacją faktów religijnych”. Ta modernistyczna redukcja wiary do kulturowego fenomenu znajduje odbicie w potraktowaniu świętych jako bohaterów literackich, nie zaś orędowników u Boga.
Żywoty świętych zostały spisane przez kilku kopistów, najprawdopodobniej w niemieckiej Wormacji, na początku XVI w.
Współpraca z Biblioteką Uniwersytecką w Heidelbergu – protestancką instytucją założoną w 1386 r. – to kolejny przejaw apostazji. Quas Primas wyraźnie stwierdza: „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której formie jest dane podobanie się Bogu równo jak w Kościele Katolickim” (potępienie jako błąd nr 18). Tymczasem dokument przedstawia tę kolaborację jako „wielowiekową tradycję”, zacierając różnicę między światłem a ciemnością.
Archiwa bez depozytu wiary
Zakup manuskryptu za pieniądze zamiast odzyskanie go na mocy prawa kanonicznego (kanon 188.4 KPK 1917) ujawnia bankructwo duchowe posoborowej sekty. Jak czytamy w Lamentabili sane (pkt 53): „Organiczny ustrój Kościoła podlega zmianie, a społeczność chrześcijańska, podobnie jak społeczność ludzka, podlega ciągłej ewolucji”. Ta ewolucja w praktyce oznacza zastąpienie teologii – handlem, magisterium – marketingiem, a autorytetu – transakcjami numizmatycznymi.
Ostateczna punto di fuga tego skandalicznego komunikatu kryje się w ostatnim zdaniu: „Twój wkład w wielką misję: wspomóż nas w niesieniu słowa Papieża do każdego domu”. Gdy struktury pozbawione ważnej sukcesji apostolskiej żebrzą o datki na „wielką misję”, spełniają się słowa św. Pawła: „Albowiem przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce” (2 Tm 4,3). Manuskrypt Pawła Diakona powrócił do Watykanu – ale czy powróciła tam wiara w Jednego, Święty, Katolicki i Apostolski Kościół?
Za artykułem:
Biblioteka Watykańska zakupiła cenny manuskrypt (vaticannews.va)
Data artykułu: 26.01.2026
