Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje wydarzenie w parafii pochodzenia „bł.” „o.” Michała Tomaszka OFMConv w Łękawicy, gdzie odbyło się diecezjalne spotkanie tzw. Kolędników Misyjnych. „Mszy św.” przewodniczył „ks.” Janusz Talik, „dyrektor” posoborowego tworu zwanego Papieskimi Dziełami Misyjnymi, zaś homilię wygłosił miejscowy „proboszcz” Andrzej Ślęczka.
Naturalistyczna redukcja misji katolickiej
Wykładnia przedstawiona przez „ks.” Ślęczkę stanowi jawny przykład modernistycznej deformacji pojęcia misji. Stwierdzenie, że „misjonarz nie musi być bohaterem ani wyjeżdżać na drugi koniec świata – wystarczy mieć w sercu Chrystusa i chcieć się Nim dzielić” (cyt. za eKAI) pozostaje w rażącej sprzeczności z konstytutywnym celem misji katolickiej, jakim jest nawracanie dusz zagrożonych wiecznym potępieniem. Sobór Trydencki w dekrecie De Sacra Missionum podkreślał, że „pierwszym i najważniejszym obowiązkiem misjonarza jest głoszenie całej prawdy wiary katolickiej bez pomijania trudnych artykułów”.
Tymczasem omawiane wydarzenie sprowadzone zostało do poziomu świeckiego humanitaryzmu, gdzie „misją” staje się zbieranie datków pod pretekstem pomocy „dzieciom ze Sri Lanki”. Jak zaznaczał Pius XI w encyklice Quas primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] dlatego najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Prawdziwa miłość bliźniego wymaga przede wszystkim troski o jego zbawienie wieczne, nie zaś ograniczania się do filantropijnej aktywności.
Teatralizacja sacrum i synkretyzm doktrynalny
Opisana przez portal „scenka misyjna” łącząca „historię Sri Lanki z tajemnicą Bożego Narodzenia” stanowi przejaw typowo modernistycznej tendencji do zastępowania teologii spektaklem. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane potępił podobne praktyki jako „mieszanie porządku nadprzyrodzonego z doczesnym, prowadzące do zatarcia prawdziwej natury Objawienia” (propozycja potępiona 63).
Wspomniane w scenariuszu „światło ze Wschodu” to niebezpieczne nawiązanie do synkretyzmu religijnego, gdyż w tradycji heterodoksyjnej symbol ten bywa używany dla zatarcia różnic między chrześcijaństwem a religiami pogańskimi. Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX: „Każdy człowiek jest wolny, aby wyznawać i przyjąć tę religię, którą uzna za prawdziwą pod przewodnictwem światła rozumu” (błąd 15) – co stanowi dokładne odwrócenie katolickiej zasady „Extra Ecclesiam nulla salus”.
Kult fałszywych „błogosławionych”
Centralnym punktem wydarzenia było promowanie postaci „o.” Michała Tomaszka – rzekomego „męczennika”, którego beatyfikacja odbyła się w posoborowej rzeczywistości kanonizacyjnego chaosu. Wspomniana piosenka z refrenem „Za przykład życia Twego dziękuję, dobrym człowiekiem być obiecuję” wprowadza zgubne przeświadczenie, jakoby świętość sprowadzała się do zwykłej „dobroci” w oderwaniu od wierności doktrynie.
Tymczasem św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice precyzuje: „Świętość w Kościele polega przede wszystkim na heroiczności cnót teologalnych, szczególnie zaś na niezachwianym trwaniu w czystości wiary”. Żadna zaś „heroiczność cnót” nie może mieć miejsca w przypadku duchownych związanych z posoborową rewolucją, która systematycznie niszczy depozyt wiary.
Duchowa pustka pod pozorem tradycji
Wizyta w „pokoju pamięci” i domu rodzinnym Tomaszka przywodzi na myśl świeckie muzealnictwo, nie zaś autentyczny kult świętych. Jak zauważył Pius XI w Quas primas: „Prawdziwa cześć świętych polega na naśladowaniu ich cnót i wypraszaniu ich wstawiennictwa, nie zaś na sentymentalnym wspominaniu”.
Fakt, że w wydarzeniu uczestniczyły grupy z miejscowości takich jak Oświęcim czy Milówka – gdzie tradycyjna katolicka pobożność została zastąpiona posoborowymi nowinkami – dowodzi głębokiego kryzysu tożsamości wśród wiernych. Brakuje tu wyraźnego rozróżnienia między katolicką misją a ekumenicznym działaniem społecznym, między kultem świętych a ludową celebrytką, między ofiarą Mszy św. a protestanckim zgromadzeniem.
Brak nadprzyrodzonej perspektywy
Największym zarzutem wobec całego przedsięwzięcia jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonej perspektywy. Ani razu nie wspomniano o konieczności nawracania niekatolików, o obowiązku wyznawania jedynej prawdziwej wiary czy o realności piekła jako konsekwencji odrzucenia łaski. Jak przestrzegał św. Pius X w Lamentabili sane: „Zadaniem Kościoła jest głoszenie całej prawdy objawionej, bez względu na to, czy jest wygodna czy nie” (propozycja 23 potępiona).
Tymczasem relacja portalu eKAI utrwala obraz „Kościoła” jako instytucji społecznej, gdzie „kolędowanie” sprowadza się do zbiórki pieniędzy, a „świadectwo” oznacza opowiadanie o egzotycznych krajach zamiast głoszenia Ewangelii. To kolejny przejaw apostazji struktur posoborowych, które – jak zauważył Pius IX w Syllabusie – „przedkładają doczesny dobrobyt nad zbawienie dusz” (błąd 40).
„Nie było bowiem i nie będzie nikogo, kto przez wszystkich byłby tak umiłowany, jak Chrystus Jezus” (Pius XI, Quas primas) – tymczasem omawiane wydarzenie pomija centralną prawdę o Chrystusie Królu, zastępując Jego władzę mętnymi ideami braterstwa i tolerancji.
W obliczu tak głębokiego odejścia od katolickiej ortodoksji, jedyną właściwą postawą pozostaje wierność niezmiennemu Magisterium Kościoła i odrzucenie posoborowych innovacji. Jak przestrzegał św. Paweł: „Gdyby wam nawet my albo anioł z nieba głosił ewangelię odmienną od tej, którą otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8 Wlg).
Za artykułem:
bielsko-żywiecka Łękawica: diecezjalne spotkanie Kolędników Misyjnych w parafii pochodzenia bł. o. Michała Tomaszka OFMConv (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
