Modernistyczna próba beatyfikacji współtwórcy fałszywego kultu
Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do obchodów 63. rocznicy śmierci jezuity „o.” Józefa Andrasza, połączonych z premierą filmu hagiograficznego i Mszą w intencji jego beatyfikacji. Wydarzenie zaplanowano na 1 lutego w krakowskiej bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa, gdzie Andrasz miał sprawować „posługę”. Ceremonii przewodniczyć będzie „wicepostulator” procesu beatyfikacyjnego, „o.” Mariusz Balcerak.
Fałszywy kult i teologiczna zgnilizna
Centralnym punktem narracji jest rola Andrasza jako głównego propagatora pseudomistyki Faustyny Kowalskiej. Portal bezrefleksyjnie powiela tezę o rzekomym „kierownictwie duchowym” nad zakonnicą, której wizje zostały wpisane na Index Librorum Prohibitorum dekretem Świętego Oficjum z 1959 roku. Jak stwierdza Kongregacja w dokumencie Lamentabili sane exitu: „Pisma te są na indeksie ksiąg zakazanych”. Tymczasem Andrasz nie tylko nie ostrzegł przed tymi heretyckimi poglądami, ale stał się ich głównym orędownikiem, redagując pierwsze publikacje promujące bałwochwalczy kult „Miłosierdzia Bożego”.
Z jego inicjatywy zbierano wspomnienia o s. Faustynie, a jego książeczka „Miłosierdzie Boże… ufamy Tobie” została przetłumaczona na wiele języków i rozeszła się po całym świecie w ogromnych nakładach.
To jawne łamanie kanonu 1399 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który zakazuje propagowania pism potępionych przez Stolicę Apostolską. Działalność Andrasza stanowi klasyczny przykład modernistycznej infiltracji, gdzie pod płaszczykiem pobożności wprowadza się herezje relatywizujące dogmat o sprawiedliwości Bożej.
Ewangeliczna herezja w wydaniu jezuickim
Wspomniane „nabożeństwa ku czci Bożego Miłosierdzia” wprowadzone przez Andrasza w 1943 r. to kwintesencja teologicznego bankructwa. Papież Pius XI w encyklice Quas Primas jednoznacznie naucza: „Pokój Chrystusowy możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusowym”. Tymczasem promowany przez jezuitę kult zastępuje królewską godność Chrystusa sentymentalną wizją „miłosierdzia” bez sprawiedliwości, co stanowi bezpośrednie zaprzeczenie słów Pana: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie” (Łk 13,3).
Masoneria wydawnicza i dewastacja tradycji
Przedwojenna działalność wydawnicza Andrasza nosi znamiona masońskiej strategii infiltracji katolickiego piśmiennictwa. Seria „Biblioteka Życia Wewnętrznego”, którą redagował, wprowadzała do obiegu teksty o charakterze neomodernistycznym, podczas gdy jego popularna książeczka „Wspólnie z kapłanem” trywializowała Najświętszą Ofiarę, redukując ją do psychologicznego przeżycia. To typowy przejaw „demokratyzacji świętości” potępionej przez św. Piusa X w Pascendi Dominici gregis.
Proces beatyfikacyjny jako parodia świętości
Informacja o „zgłoszeniach łask” za wstawiennictwem Andrasza to żenująca próba legitymizacji apostazji. W świetle kanonu 2033 KPK 1917, żaden kult nie może być oddawany osobie podejrzanej o herezję. Tym bardziej absurdalne jest organizowanie konferencji na „Uniwersytecie Ignatianum” – instytucji całkowicie oderwanej od katolickiej tradycji akademickiej.
„Jestem przekonany, że o. Andrasz zasługuje na to, żeby być wzięty pod uwagę jako kandydat na ołtarze” – podkreślił „o.” Balcerak.
To stwierdzenie demaskuje prawdziwy cel całego przedsięwzięcia: kanonizację modernizmu poprzez nadanie mu pozorów świętości. Jak naucza papież Pius XII w Humani generis, „nowa teologia” prowadzi prosto do przepaści.
Stolica Apostolska kontra sekta posoborowa
W świetle niezmiennej doktryły Kościoła, wszelkie próby beatyfikacji osób zaangażowanych w promocję potępionych kultów są nieważne ex defectu auctoritatis (z braku władzy). Struktury okupujące Watykan po 1958 roku utraciły misję nauczania prawdy, co potwierdza bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „heretyk nie może sprawować żadnej władzy w Kościele”. Dlatego cały ten spektakl to jedynie parodia procesu kanonizacyjnego, mająca na celu dalszą demolkę katolickiej duchowości.
Jedyną właściwą reakcją wiernych pozostaje „odrzucenie fałszywych kultów i powrót do niezmiennej Tradycji” („Fałszywe objawienia fatimskie”). Miejsce Andrasza jest w rzędzie takich postaci jak Teilhard de Chardin czy Henri de Lubac – modernistycznych rewolucjonistów, którzy przygotowali grunt dla soborowej apostazji.
Za artykułem:
Wydarzenia Kraków, 1 lutegoKraków: pokaz filmu o o. Józefie Andraszu i modlitwa o jego beatyfikację (zapowiedź)1 lutego, w 63. rocznicę śmierci jezuity o. Józefa Andrasza i rok po oficjalnym rozpoczęc… (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
