Sobór katolicki z dokumentem promującym fałszywy dialog z islamem

Zdrada Krzyża w imię dialogicznego bałwochwalstwa

Podziel się tym:

Zdrada Krzyża w imię dialogicznego bałwochwalstwa

Portal eKAI (26 stycznia 2026) propaguje oświadczenie tzw. Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów z okazji XXVI edycji bluźnierczego „Dnia Islamu”. Dokument podpisany przez Agatę Skowron-Nalborczyk (strona „katolicka”) i Krzysztofa Mucharskiego (strona muzułmańska) jawi się jako manifest religijnego synkretyzmu, gdzie „braterstwo” buduje się na ruinach doktryny katolickiej.


Jawna apostazja w służbie antychrześcijańskiego dialogu

Hasło „Chrześcijanie i muzułmanie: Kim mamy nadzieję wspólnie się stać” stanowi otwarte odrzucenie słów Zbawiciela: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Łk 11,23). Jak nauczał Pius XI w Quas primas: „Chrystus panuje nad nami nie tylko prawem natury Swojej, lecz także i prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze”. Tymczasem dokument sugeruje równość między wyznawcami Chrystusa a czcicielami Allacha – bożka islamu, który zaprzecza Trójcy Świętej i Bóstwu Chrystusa.

„Muzułmanie i chrześcijanie mają najważniejszą podstawę do prawdziwego i szczerego dialogu. Jest nią wiara w Boga, wspólnego, Jedynego Boga.”

To twierdzenie jest herezją potwierdzoną przez:

  • Sobór Florencki: „Nikt […] nie może być zbawiony, choćby nawet przelał krew za imię Chrystusa, jeśli nie pozostawał w łonie i w jedności Kościoła katolickiego” (Bulla Cantate Domino)
  • Św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk nie może być członkiem Kościoła, a więc nie może mieć wspólnoty duchowej z wiernymi” (De Ecclesia Militante)
  • Kanon 1325 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917): „Katolicy mają unikać wszelkich kontaktów w sprawach religijnych z niekatolikami, które mogłyby wprowadzić w błąd co do jedności Kościoła”

Fałszowanie pojęcia nadziei nadprzyrodzonej

Próba zrównania koranicznej „nadziei na pomyślność” z chrześcijańską virtus spei to klasyczny przykład modernizmu potępionego w Lamentabili sane (pkt 25: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw”). Cytat z Listu do Efezjan o „jednej nadziei” (4,4) zostaje wycięty z kontekstu jedności w Kościele Katolickim, a nie w pseudoreligijnej wspólnocie.

Dokument całkowicie pomija nauczanie św. Pawła: „Jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4,5), podczas gdy Koran otwarcie zaprzecza Boskości Chrystusa (sura 5,75). Jak zauważył św. Pius X w Pascendi, moderniści „redukują wiarę do subiektywnego doświadczenia”, co widać w próbach budowania „wspólnoty duchowej” na ruinach dogmatów.

Masońska geneza dialogicznego szaleństwa

Promowane „wartości dzielone” (sprawiedliwość, współczucie) to nic innego jak naturalizm potępiony w Syllabusie Piusa IX (pkt 3: „Rozum ludzki bez odwołania do Boga jest jedynym arbitrem prawdy i fałszu”). Koncepcja „braterstwa ludzi” bez odniesienia do łaski uświęcającej stanowi dokładną realizację zasad Wielkiego Wschodu Francji z 1877 roku.

„Razem, jako chrześcijanie i muzułmanie, powinniśmy być czynnymi strażnikami nadziei”

To zdanie jest jawną kpiną z męczeństwa tysięcy chrześcijan ginących dziś z rąk islamistów. Jak przypomina bulla Cum ex apostolatus officio Pawła IV: „Żaden katolik nie może współpracować z heretykami w sprawach religijnych pod karą ekskomuniki”. Tymczasem Konferencja Episkopatu Polski oficjalnie uznaje tę strukturę, potwierdzając swój apostazję.

Teologiczne bankructwo posoborowego establishmentu

XXVI edycja „Dnia Islamu” stanowi logiczny owiec soborowej herezji wolności religijnej (Dignitatis humanae), która – jak wykazał abp Marcel Lefebvre – „zaprzecza całej tradycji Kościoła”. Już Leon XIII w Humanum genus demaskował takie działania jako „masonką strategię niszczenia katolickiej tożsamości”.

Podpisanie tego dokumentu przez „profesora” Mucharskiego i panią Skowron-Nalborczyk stanowi akt zdrady wobec krwi męczenników – od św. Jana z Damaszku po bł. Carlo Acutisa. Jak przypomina Pius XI: „Nie ma pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12). W obliczu tej jawnogrzesznej inicjatywy, jedyną katolicką odpowiedzią pozostaje: Odrzucić dialog, głosić Ewangelię, napominać grzeszników.


Za artykułem:
2026Oświadczenie Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów na XXVI Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce | 26 stycznia 2026Braterstwo ludzi jest możliwe tylko tam, gdzie odbywa się autentyczny dialog…
  (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: ekai.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.