Ekumeniczna profanacja w Giewartowie jako jawny przejaw apostazji posoborowej
Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje bluźnierczą ceremonię w kościele pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Giewartowie, gdzie pod pozorem zakończenia „Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan” odbyło się pseudonabożeństwo z udziałem przedstawicieli sekt protestanckich, schizmatyckich i modernistycznych. Wydarzenie to stanowi jawną zdradę katolickiej doktryny o jedyności prawdziwego Kościoła.
Kacerska natura „nabożeństwa ekumenicznego”
W opisanej profanacji uczestniczyli:
„duchowni z Kościołów: Rzymskokatolickiego, Ewangelicko-Augsburskiego, Polskokatolickiego oraz Prawosławnego”
Już sam udział „duchownych” posoborowej struktury w zgromadzeniu ze zwodzicielami z sekt protestanckich i schizmatyków stanowi ciężkie przestępstwo przeciwko wierze. Pius XI w encyklice Mortalium animos (1928) stanowczo potępił takie praktyki: „Nikt nie może mieć udziału w zebraniach niekatolickich bez popadnięcia w grzech przeciwko religii katolickiej i bez autoryzacji Kościoła” (§7). Tymczasem owo zgromadzenie odbyło się pod przewodnictwem „ks. prał. Jacka Dzila”, co dowodzi całkowitego zerwania z Tradycją.
Herezje w „homilii” luterańskiego kaznodziei
Rzekomą homilię wygłosił „ks. Waldemar Wunsz” z sekty augsburskiej, głosząc bluźniercze twierdzenia:
„dla Bożej Miłości nic nie znaczą podziały […] wyznaniowe, bo w Ewangelii […] może się odnaleźć każdy człowiek”
Jest to jawna negacja dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus (Poza Kościołem nie ma zbawienia) potwierdzonego przez Sobór Florencki (1442) i papieża Innocentego III. Jeszcze groźniejsza jest próba zawłaszczenia pojęcia katolickości:
„Kościół Chrystusowy to Kościół powszechny, co w języku greckim wybrzmiewa καθολικός […] Każde wyłączenie […] nie jest zgodne z Bożą wolą”
To klasyczny relatywizm religijny potępiony w Syllabusie błędów Piusa IX (1864), który w punkcie 17 stanowi: „Dobra nadzieja przynajmniej powinna być żywiona o wiecznym zbawieniu wszystkich tych, którzy wcale nie są w prawdziwym Kościele Chrystusa” – jako błąd.
Synkretyzm kulturowy i zeświecczenie
Opisywane wydarzenie było pełne elementów świadczących o całkowitym zerwaniu z katolicką tożsamością:
- Koncert zespołu cerkiewnego w katolickim kościele – mieszanie obrządków
- Wystawa ikon na deskach z amunicji – profanacja sacrum poprzez połączenie z narzędziami śmierci
- Obecność „uchodźców ukraińskich” wykorzystana jako pretekst do relatywizacji doktryny
- Organizacyjny udział władz świeckich (Starostwo Powiatowe) – łamanie zasady Libertas Ecclesiae
Takie działania stanowią realizację modernistycznej zasady „Kościół dla świata”, potępionej przez św. Piusa X w Pascendi jako „przeniesienie Boga w człowieka” (§39).
Teologiczne konsekwencje apostazji
Całe wydarzenie stanowi namacalny dowód na:
- Odrzucenie dogmatu o jedyności Kościoła założonego przez Chrystusa (Unam Sanctam Bonifacego VIII)
- Przyjęcie herezji indyferentyzmu religijnego potępionej w Mirari vos Grzegorza XVI
- Wykonanie aktu apostazji poprzez wspólną modlitwę z heretykami (Kan. 2314 KPK 1917)
Jak nauczał Leon XIII w Satis cognitum: „Kościół jest na zawsze jednością, który heretycy burzą, a schizmatycy rozdzierają” (§3). Giewartowska profanacja jest więc jawnym aktem walki z jedynym prawdziwym Kościołem.
Duchowe niebezpieczeństwo dla wiernych
Udział w takich zgromadzeniach:
- Naraża wiernych na utratę łaski uświęcającej (grzech współudziału w herezji)
- Wprowadza zamęt doktrynalny przez fałszywą eklezjologię
- Stanowi ciężkie zgorszenie przez mieszanie prawdy z błędem
Św. Robert Bellarmin ostrzegał: „Komunikowanie się z heretykami w obrzędach religijnych jest zakazane pod karą ekskomuniki” (De Romano Pontifice II,30). Tymczasem organizatorzy bezkarnie depczą te zasady.
Podsumowanie: W obliczu apostazji
Opisywana ceremonia w Giewartowie to nie „krok ku jedności”, ale:
- Jawna zdrada katolickiej tożsamości
- Realizacja masońskiego planu zniszczenia Kościoła poprzez relatywizm
- Duchowy zamach na dusze wiernych
Jedyną odpowiedzią katolików wobec takich profanacji powinno być:
- Całkowite odcięcie się od posoborowych struktur
- Wierność sakramentom ważnie udzielanym przez kapłanów w łączności z Tradycją
- Modlitwa o nawrócenie apostatów i heretyków
Jak napomina św. Paweł: „Nie wprzęgajcie się z niewiernymi w jedno jarzmo. Alboż jest jaka łączność między sprawiedliwością a nieprawością? Albo jaka społeczność między światłością a ciemnością?” (2 Kor 6,14).
Za artykułem:
26 stycznia 2026 | 11:49Giewartów: modlitwa ekumeniczna na zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność ChrześcijanNa zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Św… (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
