Portal Tygodnik Powszechny (26 stycznia 2026) relacjonuje napięcia w relacjach transatlantyckich, koncentrując się na konflikcie wokół Grenlandii i krytycznych wypowiedziach Donalda Trumpa wobec NATO. Autor Jacek Stawiski przedstawia tzw. „epokę post-atlantycką” jako niebezpieczny powrót do XIX-wiecznej polityki mocarstw, jednocześnie pomijając fundamentalne zasady katolickiej nauki społecznej.
Pominięcie nadprzyrodzonego wymiaru polityki
W całym tekście brakuje jakiejkolwiek wzmianki o podstawowym zasadzie katolickiej doktryny politycznej: „Królowie mają królować, poddając się Chrystusowi; narody mają służyć pod Jego panowaniem” (Pius XI, Quas primas). Artykuł traktuje konflikty międzynarodowe jako czysto naturalne zjawiska, co stanowi jawny przejaw modernizmu potępionego w Lamentabili sane (pkt 58).
„Styczeń 2026 r. zapamiętamy jako moment, gdy w światowej polityce dokonał się gwałtowny zwrot w stronę dominacji wielkich mocarstw kosztem instytucji międzynarodowych”
Ta analiza pomija istotę problemu: upadek porządku międzynarodowego wynika z odrzucenia Chrystusa Króla jako fundamentu prawdziwego pokoju między narodami. Pius XI ostrzegał: „Nie ma pokoju Chrystusowego z dala od Królestwa Chrystusowego” (Quas primas).
Fałszywy uniwersalizm instytucji międzynarodowych
Tekst bezkrytycznie gloryfikuje NATO i ONZ jako gwarantów pokoju, pomimo ich ewidentnego sprzeniewierzenia się katolickim zasadom. Już w 1864 roku Pius IX potępił w Syllabusie błąd mówiący, że „Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła” (pkt 55). Tymczasem obie instytucje powstały jako emanacje liberalnego porządku westfalskiego, celowo wykluczającego publiczne panowanie Chrystusa.
Propozycja tzw. „Rady Pokoju” Donalda Trumpa jest jedynie kolejną próbą zastąpienia porządku opartego na prawie naturalnym „jakimś naturalistycznym wewnętrznym odruchem” (Quas primas). Kościół od wieków naucza, że żadna instytucja nie zapewni pokoju bez uznania prymatu prawa Bożego.
Polityczny naturalizm w działaniu
Analiza relacji międzynarodowych prowadzona jest wyłącznie w kategoriach utylitarnych i pragmatycznych, co stanowi jaskrawą ilustrację błędu potępionego w Syllabusie: „moralne prawa nie potrzebują sankcji boskiej” (pkt 56). Autor całkowicie ignoruje fakt, że polityka oderwana od moralności staje się narzędziem tyranii, jak nauczał św. Augustyn.
„Polska między USA a Europą. Strategiczna kwadratura koła”
To zdanie demaskuje całkowitą bezradność współczesnej polityki, pozbawionej nadprzyrodzonej busoli. W katolickiej wizji państwa, narody powinny współpracować „w prawdzie, sprawiedliwości i miłości w wolności” (Pius XII), a nie ulegać dyktatowi silniejszych mocarstw.
Modernistyczna wizja historii
Wspomnienie o powrocie do polityki XIX wieku jako zagrożeniu jest szczególnie zwodnicze. Autor pomija fakt, że wiek XIX to okres systematycznej destrukcji katolickiego porządku społecznego przez rewolucję francuską, Risorgimento i Kulturkampf. Pius IX w Syllabusie jednoznacznie potępił błąd, jakoby „Papież mógł i powinien pogodzić się z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (pkt 80).
Proponowana w artykule wizja współpracy międzynarodowej jest niczym więcej jak kontynuacją masońskiego projektu Ligi Narodów, który Pius XI nazwał „zdradą ideału prawdziwego braterstwa ludów”. Prawdziwy pokój może nadejść jedynie przez uznanie społecznego panowania Naszego Pana Jezusa Chrystusa – Króla Wszechświata.
Za artykułem:
Nowy nie-wspaniały świat: w globalnej polityce dokonał się zwrot ku dominacji mocarstw (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
