Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje szereg przypadkowych spotkań autorki w przestrzeni publicznej, prezentując je jako „dowód ludzkiej autentyczności”. W rzeczywistości mamy do czynienia z przerażającym dokumentem duchowego rozkładu pokolenia wychowanego w cieniu posoborowej rewolucji.
Bałwochwalstwo zastępuje modlitwę: wilk jako opiekun duszy
„Często nie mogę spać z nerwów i proszę wilka o dobry sen. To mój opiekun… O sen chyba nie można się modlić. Aniołek się tym nie zajmuje. Ale mojego wilka mogę prosić o wszystko”
Opisana scena dziecięcego animizmu nie jest niewinną fantazją, lecz jawnym przejawem bałwochwalstwa, potępionego expressis verbis w Dekalogu: „Nie będziesz miał cudzych bogów przede mną” (Wj 20,3). Wbrew tezom modernistów, Kościół zawsze nauczał, że cultus duliae (cześć względna) przysługuje wyłącznie świętym, latria zaś (uwielbienie) – jedynie Bogu. Tymczasem tutaj obserwujemy klasyczny przykład idolatriae, gdzie stworzenie staje się przedmiotem religijnego kultu.
Szczególnie bulwersujące jest przeciwstawienie „wilka” Aniołowi Stróżowi, co stanowi dokładne odwrócenie porządku nadprzyrodzonego. Jak przypominał św. Pius X w Lamentabili sane: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia (…) są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (potępione jako błąd nr 54). Ten sam duch relatywizacji przenika cały artykuł.
Psychologia zamiast sakramentów: naturalistyczna redukcja człowieka
„Matka mnie zapisała do psycholożki, nic mi to nie dało… Na nastrój chcę tabletki. Nie chce mi się obcym mówić, że mam problem z matką… Wolę czata”
Opisana postawa odsłania tragiczną konsekwencję odejścia od sacramentorum efficacia (mocy sakramentów). Gdy młody człowiek szuka rozwiązania swoich problemów w chatbotach i farmakologii zamiast w spowiedzi i kierownictwie duchowym, stajemy przed ostateczną redukcją osoby ludzkiej do poziomu zwierzęcia.
Kardynał Billot w De Ecclesia Christi przestrzegał: „Kościół nie może się obejść bez swej władzy kluczy, bez której nie byłby już sakramentem zbawienia”. Tymczasem „terapia” proponowana przez współczesny świat okazuje się jedynie simulacrum prawdziwego uzdrowienia, które płynie jedynie z Łaski udzielanej przez ważne sakramenty.
Dezintegracja rodziny: ojcowie bez autorytetu, dzieci bez szacunku
„Z tatą w szpitalu… 'Ja cię bardzo przepraszam’… 'Oni mi przeszkadzają. Gdzie jest moja czapka?’… 'Sam dojadę'”
Scena dezorientacji starszego człowieka stanowi wymowny symbol upadku patria potestas (władzy ojcowskiej), która – jak nauczał Pius XI w Casti Connubii – jest odbiciem ojcostwa Bożego. Gdy w imię fałszywie pojętej „wolności” zanegowano boski porządek rodziny, ojcowie stracili autorytet, a dzieci – zdolność do czwartego przykazania.
Wspomniana przez autorkę „babcia” reprezentuje pokolenie, które jeszcze zachowało resztki katolickiej mentalności („zwierzę nie może się opiekować, bo nie jest aniołkiem”), ale już pozbawione narzędzi doktrynalnych do obrony wiary. To bezpośredni owiec aggiornamento Vaticanum II, które zamiast bronić depozytu wiary, otworzyło furtkę dla synkretyzmu.
Chrystus Król wykluczony z życia publicznego
Całość artykułu można odczytać jako ilustrację tez Piusa XI z encykliki Quas Primas: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Brak jakiejkolwiek wzmianki o Bogu, Kościele czy życiu łaski w codziennych zmaganiach bohaterów pokazuje, że współczesny świat stał się regnum hominis – królestwem człowieka bez Boga.
Szczególnie wymowne jest przeciwstawienie „Boga zajętego” opiece zwierząt – co stanowi dokładną realizację potępionego w Syllabusie błędów (pkt 15) twierdzenia, że „każdy człowiek jest wolny w wyborze i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą”.
Ku prawdziwej odnowie: powrót do społecznego panowania Chrystusa
Rozwiązanie opisanych patologii nie leży w psychoterapii, technologii ani „zwierzęcych opiekunach”, lecz w instaurare omnia in Christo – odnowieniu wszystkiego w Chrystusie, jak nakazywał św. Pius X. Potrzebne jest:
- Przywództwo prawowitych pasterzy z ważnymi święceniami
- Publiczne uznanie królewskiej władzy Chrystusa nad narodami
- Odrzucenie fałszywego ekumenizmu prowadzącego do synkretyzmu
- Powrót do tradycyjnej liturgii jako źródła łaski
Jak przypomina Pius XI: „Kościół jest społecznością doskonałą, która żąda dla siebie pełnej wolności i niezależności”. Dopóki ta zasada nie zostanie przywrócona, będziemy świadkami coraz głębszej duchowej dezintegracji opisywanej w tekstach pokroju „Tygodnika Powszechnego”.
Za artykułem:
Na nastrój chcę tabletki. Nie chce mi się obcym mówić, że mam problem z matką (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 27.01.2026
