Portal LifeSiteNews (27 stycznia 2026) relacjonuje szokujący incydent z Adamuz w Hiszpanii, gdzie kapłanom odmówiono dostępu do ofiar śmiertelnego wypadku kolejowego pod pretekstem „zachowania porządku publicznego”. Autor wskazuje, że źródłem tego skandalu jest rewolucyjna doktryna Dignitatis humanae Vaticanum II, która uzależniła działalność Kościoła od zgody władz świeckich.
„Porządek publiczny” jako narzędzie prześladowania Kościoła
Jak podaje cytowany portal, w dniu 18 stycznia 2026 roku w katastrofie kolejowej w Adamuz zginęło 45 osób, a setki odniosły obrażenia. Kapłani z diecezji Kordoby, którzy przybyli na miejsce, by udzielić sakramentów umierającym, zostali fizycznie zatrzymani przez służby ratunkowe. Powołano się na hiszpańskie prawo, które w sytuacjach kryzysowych „absolutnie priorytetowe traktuje służby zdrowia i ratownicze”, zakazując „ingerencji” posługi religijnej.
„Ojcowie, to kwestia porządku publicznego. Nie możemy was wpuścić” – relacjonuje LifeSiteNews słowa oficera kierującego akcją.
Ta sytuacja nie jest odosobniona. W czasie tzw. pandemii władze całego świata zamykały świątynie, zakazując sprawowania Najświętszej Ofiary, podczas gdy sklepy monopolowe i apteki marihuany funkcjonowały normalnie. W 2021 roku w Anglii policja uniemożliwiła kapłanowi udzielenie ostatniego namaszczenia zamordowanemu katolickiemu politykowi sir Davidowi Amessowi.
Dignitatis humanae – konstytucja apostazji
Dokument Vaticanum II o rzekomej wolności religijnej stwierdza w punkcie 2: „Wykonywanie tego prawa nie może być przeszkadzane, byleby tylko zachowany był sprawiedliwy porządek publiczny”. To właśnie ta klauzula stała się legitymizacją dla tysiąckrotnych prześladowań prawdziwej religii. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas:
„Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, Czcigodni Bracia, aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono w każdej parafii kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta, wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla”.
Przed apostolską rewolucją lat 60. Kościół głosił niezmienne prawo: „Społeczeństwa nie mogą bez zbrodni prowadzić się tak, jak gdyby Boga nie było, ani wynagradzać Boga obojętnością w sprawach religii” (Pius IX, Quanta cura). Państwa katolickie, jak Hiszpania za generała Franco, uznawały absolutne pierwszeństwo praw Bożych nad ludzkimi. Dziś neo-kościół posoborowy, wierny zasadom masonerii, głosi kłamliwą „wolność sumienia”, która jest jedynie wolnością do czynienia zła.
Teologiczne bankructwo posoborowej sekty
Artykuł LifeSiteNews, choć słusznie wskazuje na szkodliwość Vaticanum II, popełnia jednak błąd, traktując antykościół jako „Kościół katolicki” po prostu. Tymczasem od 1958 roku mamy do czynienia z jawną apostazją hierarchów, którzy – jak naucza św. Robert Bellarmin – automatycznie utracili urzędy przez herezję („De Romano Pontifice”).
„Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) stanowi: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji na skutek rezygnacji dorozumianej, uznanej przez samo prawo, jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej;…” – przypomina dokument „Obrona sedewakantyzmu”
Dlatego kapłani z Kordoby, podlegający uzurpatorowi Bergoglio, nie są prawowitymi szafarzami sakramentów. Choć ich intencja mogła być szczera, działają w strukturze, która systematycznie profanuje Najświętsze Tajemnice, toleruje komunię na rękę i współpracuje z masonerią.
Duchowa higiena w czasach apokaliptycznego zamętu
Autor słusznie przypomina o konieczności trwania w stanie łaski uświęcającej. W świecie, gdzie „katolickie” władze blokują dostęp do sakramentów, jedyną obroną jest:
1. Unikanie grzechu śmiertelnego za wszelką cenę.
2. Praktykowanie doskonałej żalu za grzechy na wypadek nagłej śmierci.
3. Nauka udzielania chrztu warunkowego w nagłych przypadkach.
Jak przypomina św. Alfons Liguori: „Jedna jedyna spowiedź może zadecydować o wieczności”. Podczas gdy neo-kościół głosi „miłosierdzie bez nawrócenia”, prawdziwi katolicy muszą pamiętać, że – jak uczy dokument „Lamentabili sane exitu” – „Bóg nie może być pojednany bez zadośćuczynienia” (Sobór Trydencki, sesja XIV).
Konsekwencje odrzucenia Królestwa Chrystusowego
Tragedia w Hiszpanii to nie „wypadek przy pracy” demokracji, ale nieuchronny owoc odrzucenia społecznego panowania Chrystusa Króla. Gdy w 1925 roku Pius XI ustanawiał święto Chrystusa Króla, przestrzegał:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”.
Dziś widzimy, jak „sprawiedliwy porządek publiczny” z Dignitatis humanae stał się narzędziem ludobójstwa dusz. Ofiary katastrofy w Adamuz umierały bez rozgrzeszenia, podczas gdy antykapłani posoborowi organizują „msze” z tańcami i heretyckimi kazaniami. To nie przypadek – to logiczna konsekwencja apostazji Vaticanum II.
Za artykułem:
Spain blocks priests giving last rites after deadly train crash. Does Vatican II agree? (lifesitenews.com)
Data artykułu: 27.01.2026
