Pomoc czy destrukcja? 20 lat sekcji polskiej pseudo-Katolickiej Pomocy
„W tym roku mija 20 lat funkcjonowania Sekcji Polskiej Pomocy Kościołowi w Potrzebie” – donosi portal Gość Niedzielny (29 stycznia 2026), bezkrytycznie promując strukturę będącą trybikiem w maszynie posoborowej destrukcji.
Masoneria w owczej skórze
Ks. dr hab. Jan Żelazny, kierujący tą sekcją, chełpi się rzekomym wsparciem dla klasztorów klauzurowych, przekazując im 400 tys. euro rocznie. Paradoksalnie, właśnie w klasztorach kontemplacyjnych kryje się dziś ostatni bastion oporu wobec modernistycznej zarazy. Karmelitanki bose z Krakowa czy Warszawy od dziesięcioleci odmawiają przyjmowania komunii z rąk „księży” w spodniach, odprawiających „msze” w języku narodowym. Czy „pomoc” polega na kupowaniu ich milczenia? Czy może na finansowaniu przebudowy chóru, by lepiej słychać było gitary podczas „liturgii”?
Fałszywa ciągłość historyczna
Próby budowania ciągłości z działalnością o. Werenfrieda van Straatena są teologicznym oszustwem. W latach 50. XX wieku pomoc dla Niemców wynikała z miłosierdzia wobec wygnańców – dziś PKWP finansuje „projekty” zatwierdzane przez modernistyczną centralę w Watykanie. Jak zauważa św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Kto jawnie popiera herezję, przestaje być członkiem Kościoła”. Skoro zaś po 1958 roku wszyscy „papieże” są heretykami, każda instytucja podległa ich jurysdykcji staje się narzędziem antychrysta.
Studenci z Afryki – nowi misjonarze modernizmu
Szczególnie niepokojący jest fragment o kształceniu księży z Ghana i Kamerunu na polskich „uniwersytetach katolickich”. Jaką teologię wykłada się w Lublinie czy Warszawie? Krytykę dogmatu o nieomylności papieskiej? Ekumeniczne brednie o „Kościołach siostrzanych”? Kult człowieka i „ducha soborowego”? To nie formacja kapłańska – to tresura w służbie globalistycznej religii. Pius XI w Quas Primas przestrzegał: „Państwa nie mogą obejść się bez Boga – ich religią staje się wówczas bezbożność”.
Ofiarność w służbie apostazji
Najbardziej obrzydliwa jest manipulacja polską pobożnością: „ofiarność Polaków wciąż pozostaje wysoka”. Tymczasem każdy grosz wrzucony do puszki PKWP trafia na konto organizacji, która:
1. Uznaje „świętych” posoborowych typu „Jan Paweł II” czy „Maksymilian Kolbe”
2. Wspiera „duchownych” głoszących herezje ekumenizmu i wolności religijnej
3. Podlega bezpośrednio antypapieżowi w Rzymie
Czyż św. Pius X nie potępił w Lamentabili tezy, że „Kościół powinien pogodzić się z postępem”? A jednak PKWP chełpi się współpracą z „instytucjami Stolicy Apostolskiej”, czyli z synem zatracenia Bergoglio i jego następcami.
Zamiast pomocy – duchowa trucizna
Gdy Gość Niedzielny zachwyca się „250 paczkami do Betlejem”, przemilcza fakt, że w Ziemi Świętej PKWP finansuje spotkania modlitewne z żydami i muzułmanami. To nie pomoc – to wieloreligijny synkretyzm potępiony przez Piusa IX w Syllabusie. Prawdziwy Kościół nie potrzebuje „fundacji” z logo modernistów. Wystarczy mu wiara ojców, Msza trydencka i kapłani wierni Depositum Fidei. Reszta to już tylko „ohyda spustoszenia na miejscu świętym” (Mt 24,15).
Za artykułem:
20 lat Sekcji Polskiej Pomocy Kościołowi w Potrzebie (gosc.pl)
Data artykułu: 29.01.2026
