Portal „Gość Niedzielny” informuje o przyjęciu przez francuskie Zgromadzenie Narodowe projektu ustawy eliminującej pojęcie „obowiązku małżeńskiego”, rozumianego jako współżycie seksualne. Autorzy zmian argumentują, że „wspólne życie małżonków nie oznacza obowiązku współżycia” oraz że brak relacji intymnych nie może stanowić podstawy do uznania winy w procesach rozwodowych. Deputowany Paul Christophe stwierdził: „Małżeństwo nie może być bańką, w której zgoda na relacje seksualne miałaby być uzyskana, ostateczna i dożywotnia”.
Naturalistyczna redukcja sakramentu do kontraktu
Przedstawiona zmiana prawna stanowi jawną rewoltę przeciwko nadprzyrodzonemu charakterowi małżeństwa definiowanego przez Magisterium Kościoła jako „związek mężczyzny i kobiety, przez który powstaje między nimi wspólnota całego życia, skierowana ze swej natury na dobro małżonków oraz na rodzenie i wychowywanie potomstwa, a który między ochrzczonymi został podniesiony przez Chrystusa Pana do godności sakramentu” (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917, kan. 1012-1013).
Francuski legislator dokonuje tu podwójnego świętokradztwa:
1) Sprowadza małżeństwo do czysto naturalistycznego kontraktu, ignorując jego charakter jako figury związku Chrystusa z Kościołem (Ef 5, 32 Wlg);
2) Uniezależnia porządek prawny od moralnego, odrzucając klasyczną zasadę „Lex injusta non obligat” (Prawo niesprawiedliwe nie zobowiązuje).
Demontaż małżeństwa w świetle Syllabusu błędów
Nowe francuskie prawo realizuje dokładnie te błędy, które papież Pius IX potępił w Syllabusie (1864):
– Błąd 67: „Z mocy prawa naturalnego węzeł małżeński nie jest nierozerwalny i w wielu przypadkach rozwód właściwie tak zwany może być zarządzony przez władzę świecką”;
– Błąd 73: „W mocy czysto cywilnej umowy może istnieć między chrześcijanami rzeczywiste małżeństwo”.
Deputowani posunęli się jednak dalej niż XIX-wieczni liberałowie, negując samą istotę małżeństwa jako związku fizyczno-duchowego. Już św. Augustyn nauczał, że „trzy dobra stanowią istotę małżeństwa: potomstwo, wierność i nierozerwalność” (De bono coniugali). Tymczasem współczesny francuski prawodawca – idąc za duchem rewolucji 1789 roku – systematycznie niszczy wszystkie trzy filary:
– „Prawo” do zabijania poczętych dzieci (ustawa Veil z 1975);
– Legalizacja „związków” homoseksualnych (PACS z 1999, „małżeństwa” homo w 2013);
– Teraz – eliminacja współżycia jako elementu konstytutywnego związku.
Fałszywa dialektyka: przemoc vs. obowiązek
Artykuł próbuje uzasadnić zmiany walką z „przemocą seksualną w małżeństwie”, powołując się na orzeczenia sądów z lat 1990-2010. To klasyczny chwyt dialektyczny modernizmu: by zniszczyć normę, wystarczy przedstawić jej nadużycie jako jedyny możliwy przejaw jej istnienia.
Kościół zawsze potępiał wszelką przemoc małżeńską, czego dowodzi choćby bulla „Cum hoc sit” Innocentego XI (1679) potępiająca zmuszanie do współżycia. Jednakże zdrada istoty małżeństwa nie jest remedium na jego patologie. Jak zauważył Pius XI w encyklice Casti Connubii (1930): „Małżonkowie powinni być zjednoczeni w szczególnej i świętej miłości, naśladującej miłość Chrystusa do Kościoła”.
Francuski projekt ustawy nie zwalcza przemocy – on legalizuje małżeńską zdradę przez unieważnienie wzajemnych obowiązków. To nie przypadek, że w ślad za tym poszły postulaty depenalizacji kazirodztwa (2018) i pedofilii (1977-1981). Jak przepowiedział Leon XIII: „Gdy odrzuci się autorytet Boga i Kościoła, nieuniknione staje się ześlizgnięcie się w najohydniejsze zbrodnie” (Humanum genus).
Kryzys jako owoc apostazji narodów
Francja – niegdyś „Najstarsza Córka Kościoła” – dziś staje się laboratorium kulturowego samobójstwa Zachodu. Ta dramatyczna degeneracja stanowi bezpośrednią realizację proroctwa Piusa XI z encykliki Quas Primas (1925): „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”.
Odrzucenie Królewskiej Godności Chrystusa prowadzi nieuchronnie do:
1) Bałwochwalczego kultu „praw człowieka” jako nowego absolutum;
2) Systematycznej destrukcji podstawowych komórek społecznych;
3) Państwowego sankcjonowania najcięższych wykroczeń przeciwko prawu naturalnemu.
W obliczu tej apostazji legislacyjnej jedynym ratunkiem pozostaje powrót do zasad wyrażonych w Syllabiusie (propozycja 55): „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” – rozumianych nie jako laicyzm, lecz jako uznanie pełnej suwerenności Chrystusa Króla nad wszelkimi dziedzinami życia.
Nadprzyrodzona odpowiedź na kryzys
Katolicy nie mogą ograniczać się do protestów przeciwko kolejnym antyludzkim ustawom. Prawdziwa kontrrewolucja wymaga:
– Odrzucenia „ohydy spustoszenia” posoborowych struktur (Mt 24,15);
– Powrotu do nienaruszonej doktryny zawartej w dokumentach takich jak Casti Connubii;
– Publicznego poświęcenia Francji – i wszystkich narodów – Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Marji, jako jedynej drogi do „pokuty, nawrócenia i prawdziwego pokoju” (Pius XI, Miserentissimus Redemptor).
Jak ostrzegał św. Paweł: „Bóg nie może być wystawiony na pośmiewisko. A co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Ga 6,7 Wlg). Francuski eksperyment w „wyzwalaniu” człowieka z praw Bożych przynosi właśnie plon, którego żniwem będzie zagłada cywilizacji.
Za artykułem:
Francja: Deputowani poparli ustawę eliminującą pojęcie "obowiązku małżeńskiego" (gosc.pl)
Data artykułu: 29.01.2026
