Bergoglio’s Heir Attacks Marian Doctrine in Unprecedented Vatican Document
Portal LifeSiteNews (29 stycznia 2026) informuje o kolejnym akcie apostazji w strukturach okupujących Watykan. Uzurpator Leo XIV (Robert Prevost) publicznie poparł dokument „Mater Populi Fidelis”, wydany przez tzw. Dykasterię Nauki Wiary pod kierownictwem skandalisty Víctora Manuela Fernándeza – znanego z dzieł o „pocałunkach i orgazmach”. „Dokument” ten zakazuje używania tradycyjnych tytułów maryjnych „Współodkupicielka” (Co-Redemptrix) i „Pośredniczka Wszystkich Łask” (Mediatrix of All Graces), określając pierwszy jako „zawsze niestosowny”, a drugi jako „niejasny” i „ryzykowny”.
Zdrada Nieomylnego Magisterium
„Ojcowie”, „święci” i „papieże” posoborowi plączą się w sprzecznościach nie do pogodzenia z katolicką zasadą „Roma locuta, causa finita” (Rzym przemówił, sprawa skończona). W 1933 roku Pius XI w liście apostolskim „Explorata res” nauczał: „Odkupiciel nie mógł nie przyłączyć Swej Matki do swego dzieła; dlatego wzywamy Ją pod tytułem Współodkupicielki”. Jan Paweł II – heretycki antypapież – używał tego terminu wielokrotnie (np. w Audiencji Generalnej z 8 września 1982), co dowodzi, że posoborowemu establishmentowi brakuje nawet pozorów spójności doktrynalnej.
Biskup Bernard Fellay (FSSPX) słusznie nazwał dokument „żałosnym”, lecz jego struktura pozostaje w schizmatyckiej relacji z neokościołem. Tymczasem prawdziwy Kościół katolicki nigdy nie potrzebował „dokumentów doktrynalnych” aby potwierdzić to, co wiara zawsze i wszędzie wyznawała. Pius IX w konstytucji apostolskiej „Ineffabilis Deus” (1854) ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu bez żadnych „konsultacji ekumenicznych” – kierując się wyłącznie depozytem wiary.
Protestancka Obsesja W Służbie Modernizmu
Jak wskazuje FSSPX, dokument wykazuje „patologiczną” troskę o protestanckie uczucia. Cytat z „Mater Populi Fidelis”:
„Należy uważać, by nie utrudniać dialogu ekumenicznego poprzez język, który mógłby zostać źle zrozumiany przez innych chrześcijan”
zdradza heretycki duch soborowej deklaracji „Unitatis Redintegratio”. Kościół katolicki nie negocjuje prawd objawionych dla „dialogu” z heretykami! Św. Pius X w encyklice „Pascendi Dominici Gregis” (1907) demaskował takich modernizatorów:
„Moderniści […] pragną, by religia katolicka nie była niczym więcej, jak tylko protestantyzmem bez dogmatów” (n. 39)
Wierni z Chiclayo w Peru – byłej „diecezji” Prevosta – piszą w proteście: „Nie czyńcie cierpienia naszej biednej Matce… Tej, która tak bardzo cierpiała u stóp Krzyża, by nas zrodzić”. Ich ból jest świadectwem, że wiara przetrwała jedynie w prostym ludzie, podczas gdy „hierarchowie” zajmują się dekonstrukcją depozytu wiary.
Teologiczne Samobójstwo Neo-Kościoła
Dokument argumentuje, że tytuły maryjne „nie są jasno ugruntowane w Objawieniu” – co jest jawnym kłamstwem. Już św. Justyn Męczennik (II w.) nazywał Marję „Nową Ewą”, której posłuszeństwo naprawiło nieposłuszeństwo pierwszej matki. Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort w „Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Marji Panny” (1712) wyjaśniał:
„Przez Marję rozpoczęło się zbawienie świata i przez Marję musi się ono dopełnić”
Co więcej, Sobór Efeski (431 r.) ogłosił dogmat o Bożym Macierzyństwie Marji (Theotokos) przeciwko heretykowi Nestoriuszowi, który – podobnie jak współcześni moderniści – twierdził, że tytuł „jest niejasny”. Kościół zawsze wiedział, że tajemnice wiary wymagają wyjaśnień, a nie cenzury!
Zmartwychwstanie Tradycji Pomiędzy Gruzami
Podczas gdy neo-Kościół tonie w apostazji, prawdziwi katolicy odnajdują schronienie w „depozycie raz powierzonym świętym” (Jud 1:3). Msza Wszechczasów, różaniec, szkaplerz i nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca stanowią bastiony przeciwko zalewowi modernizmu. Jak pisał św. Pius X w „Lamentabili Sane” (1907):
„Kościół nie jest prawdziwym twórcą ksiąg świętych, ani też nie decyduje poprzez ludzkie rozumowanie o tym, co jest zawarte w Objawieniu” (n. 11)
Dokument Fernándeza-Prevosta potwierdza tylko, że struktury posoborowe stały się narzędziem antychrysta. Wierni nie potrzebują „doktrynalnych nowinek” od masonerii w purpurze, lecz powrotu do niezmiennej doktryny wypowiedzianej przez Piusów, św. Roberta Bellarmina i św. Alfonsa Liguoriego. Gdy urząd nauczycielski staje się źródłem herezji, katolicy mają święty obowiązek „odłączyć się od zwierzchnika jawnie heretyckiego” (św. Robert Bellarmin, „De Romano Pontifice”).
Za artykułem:
Pope Leo doubles down on Vatican rejection of ‘Co-Redemptrix’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 29.01.2026
