Anglikańscy duchowni w sidłach modernistycznej pseudomisji
Portal eKAI (30 stycznia 2026) relacjonuje dane ośrodka „Benedykta XVI” dotyczące przejścia 700 duchownych anglikańskich do struktur posoborowych, w tym 486 „wyświęconych” na „księży”. Podane liczby przedstawiane są jako triumf „ekumenizmu”, podczas gdy w rzeczywistości ukazują systemową apostazję obu wspólnot – anglikańskiej i posoborowej.
„Spośród około 700 anglikańskich duchownych – konwertytów na katolicyzm, 486 zostało katolickimi kapłanami, a 5 diakonami stałymi”
Teologiczna fikcja „konwersji”
Rzekome „nawrócenia” pozbawione są podstaw teologicznych. Anglikanizm, jako wspólnota pozbawiona ważnych święceń kapłańskich od 1896 roku (bullą „Apostolicae curae” Leona XIII), nie posiada kapłaństwa ani sakramentów. Przejście do neo-kościoła pozostaje więc przeniesieniem się z jednej heretyckiej sekty do drugiej. Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Nikt nie może być zbawiony w heretyckiej sekcie, niezależnie od pozorów pobożności” (De Romano Pontifice).
Ordynariat Walsingham – masoński eksperyment
Utworzenie w 2011 roku tzw. „Ordynariatu Matki Bożej z Walsingham” przez „Benedykta XVI” stanowi jawną kapitulację przed anglikańskim modernizmem. Zachowanie „elementów tradycji anglikańskiej” w liturgii to nic innego jak:
- Synkretyzm religijny potępiony przez św. Piusa X w „Pascendi Dominici gregis”
- Łamanie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku zakazującego communicatio in sacris z heretykami
- Realizacja masonkiego postulatu „jedności w różnorodności”
Kryzys powołań a demontaż kapłaństwa
Chlubienie się, że „byli anglikanie stanowili 35% wyświęceń w Anglii i Walii” obnaża głębię kryzysu w posoborowiu. Nie jest to jednak „wzrost”, lecz:
- Przyjęcie osób bez ważnych święceń (brak formacji trydenckiej)
- Zatwierdzenie neoprotestanckich „święceń” kobiet w anglikanizmie (1992)
- Kontynuacja herezji via media – kompromisu między protestantyzmem a katolicyzmem
„Święcenia” w rycie posoborowym, nieważne z powodu zmienionej formy sakramentalnej (Paweł VI, „Pontificalis Romani”), czynią z tych „duchownych” jedynie funkcjonariuszy religijnej administracji.
Psychologia zdrady w miejsce nawrócenia
Wspomniane „trudy przejścia” (utrata domów parafialnych, niepewność finansowa) odsłaniają prawdziwe motywacje:
| Deklarowane | Rzeczywiste |
|---|---|
| Poszukiwanie jedności | Kalkulacja materialna |
| Powrót do „Tradycji” | Ucieczka przed anglikańską rewolucją |
| Nawrócenie | Religijny pragmatyzm |
Jak zauważył Pius XI w „Mortalium animos”: „Fałszywi ekumeniści przedkładają ludzki spokój nad prawdę objawioną”. Brak wzmianki o konieczności:
– Wyrzeczenia się herezji anglikańskiej
– Prawdziwej spowiedzi generalnej
– Przyjęcia ważnych sakramentów
świadczy o całkowitym zerwaniu z praktyką Kościoła przedsoborowego.
Symptom końcowej apostazji
Opisywane zjawisko nie jest „odnową”, lecz realizacją proroctwa z „Syllabus errorum” Piusa IX (punkty 17-18):
„Dobra nadzieja może być pokładana w zbawieniu wszystkich niekatolików […] Protestanci to tylko inna forma prawdziwej religii”
„Ordynariat” Walsingham funkcjonuje jako:
1. Laboratorium synkretyzmu religijnego
2. Most dla infiltracji modernistycznych idei
3. Narzędzie niszczenia ostatnich pozorów katolickiej tożsamości
Jedyna droga powrotu
Prawdziwe nawrócenie wymagałoby:
– Odrzucenia święceń anglikańskich jako nieważnych
– Odrzucenia „święceń” posoborowych jako nieważnych
– Przyjęcia chrztu warunkowego (z powodu wątpliwości co do formy)
– Przylgnięcia do niezmiennej doktryny katolickiej sprzed 1958 roku
Niestety, struktury posoborowe oferują jedynie iluzję przynależności do Kościoła, podczas gdy prawdziwy Kościół trwa w katolikach wiernych Tradycji, niezależnie od okupacji Watykanu przez modernistów. Jak głosiła encyklika „Quas Primas” Piusa XI: „Pokój Chrystusowy możliwy jest tylko pod berłem Chrystusa Króla” – nie zaś w dialogu z buntownikami przeciw Jego panowaniu.
Za artykułem:
30 stycznia 2026 | 19:16Kościół Anglii: 700 duchownych przeszło na katolicyzm (ekai.pl)
Data artykułu: 30.01.2026
