Portal Vatican News (31 stycznia 2026) relacjonuje wizytę „sekretarza stanu” posoborowej struktury, „kard.” Pietro Parolina na Malcie. Oficjalnym pretekstem są obchody 60. rocznicy nawiązania stosunków dyplomatycznych między Republiką Malty a okupowanym Watykanem. W programie znalazły się spotkania z politykami („przewodniczącym parlamentu” Anġlem Farrugią i „prezydent” Myriam Spiteri Debono), uroczystość w kurii „arcybiskupiej” we Florianie oraz „Msza święta” w języku angielskim w konkatedrze św. Jana w Valletcie.
Fikcja dyplomacji bez legitymacji
Rzekome „stosunki dyplomatyczne” pomiędzy modernistyczną sektą a świeckimi państwami stanowią jawną zdradę misji Kościoła. Christus Dominus (Pius XII) jednoznacznie stwierdza, iż zadaniem hierarchii jest „zdobywanie narodów dla Chrystusa Króla, a nie układanie się z wrogami Krzyża”. Tymczasem Parolin – nominat antypapieży począwszy od Bergoglio – wykonuje gesty czysto świeckiej dyplomacji, podczas gdy Malta, niegdyś bastion katolicyzmu, zalegalizowała aborcję (2023) i związki homoseksualne (2020).
Purpurat spotka się z biskupami Konferencji Episkopatu Malty
Tu ujawnia się istota całej farsy: pseudoduchowni bez ważnych święceń (z racji nieważnych form sakramentalnych po 1968 r.) konsultują się z funkcjonariuszami apostazji. Jak przypomina Quas Primas Piusa XI, żaden katolik nie może uznawać władzy, która publicznie odrzuca panowanie Chrystusa. Tymczasem zarówno maltańscy politycy, jak i ich kościelni poplecznicy, od lat depczą zasady moralne objawione przez Boga.
Język zdrady: od sacrum do profanum
Retoryka relacji nacechowana jest typowym dla posoborowia zeświecczeniem pojęć. Określenie „nuncjatura apostolska” stanowi heretyckie nadużycie – prawdziwa misja dyplomatyczna Stolicy Piotrowej istnieje wyłącznie tam, gdzie respektuje się niezmienne Magisterium. Tymczasem Savio Hon Tai-Fai, „nuncjusz” bergogliańskiej sekty, uczestniczy w bałwochwalczym spektaklu razem z „biskupami seniorami” – emerytowanymi funkcjonariuszami apostazji.
Msza święta w języku angielskim w konkatedrze św. Jana w Valletcie
Demolowanie liturgii osiąga tu szczytowy punkt: tzw. „Eucharystia” w języku narodowym jest jawnym pogwałceniem kanonu 846 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, nakazującego wyłączne użycie łaciny. Jak zauważa św. Pius X w Motu Proprio Tra le sollecitudini, „język liturgiczny winien być niezmienny i powszechny, by strzec depozytu wiary przed innowacjami”. Angielszczyzna wprowadza ducha protestanckiej samowoli, czego symbolem jest wybór konkatedry – budowli o protestanckiej genezie, gdzie „biskupi” odprawiają rytuał pozbawiony Ofiary przebłagalnej.
Teologiczne bankructwo „dyplomacji”
Całe przedsięwzięcie stanowi jawne odrzucenie dogmatu o społecznym panowaniu Chrystusa Króla. Podczas gdy Pius XI nauczał, że „narody winny publicznie czcić Chrystusa i Jego prawa” (Quas Primas), neokościół redukuje religię do poziomu etnicznego folkloru. Prezentacja książek o historii relacji dyplomatycznych to czcza erudycja, gdy równocześnie Malta przekształca się w sanktuarium lucyferiańskiego liberalizmu.
Wymowne jest pominięcie w relacji jakiejkolwiek wzmianki o nawróceniu czy pokucie. Zamiast wezwania do porzucenia aborcyjnego barbarzyństwa, mamy wspólne zdjęcia z politykami odpowiedzialnymi za demontaż chrześcijańskiego dziedzictwa wyspy. To żywa ilustracja potępionej w Syllabusie Piusa IX tezy, jakoby „Kościół winien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (pkt 80).
Symptom końcowej fazy apostazji
Malta – niegdyś oblężona przez Turków w imię Chrystusa – dziś staje się miejscem strategicznej zdrady. Wizyta Parolina doskonale wpisuje się w globalistyczny projekt budowy Novus Ordo Seclorum, gdzie pozostałości katolickiej tożsamości służą jako fasada dla rewolucji obyczajowej. Jak prorokował św. Pius X w Pascendi Dominici gregis, moderniści „zachowują słowa katolickie, lecz nadają im znaczenie modernistyczne”.
Ceremonia w kurii we Florianie, z jej „książkami” i przemówieniami, to rytuał autocelebracji upadłej kasty. Tymczasem prawdziwy Kościół milczy na wygnaniu, strzegąc Depositum Fidei. Jak przypomina kanon 1325 Kodeksu z 1917 r., „żaden katolik nie może współpracować w jakiejkolwiek formie z apostatami niszczącymi wiarę”. Dlatego wierni obowiązani są do całkowitego odrzucenia tej farsy i modlitwy o upadek antykościoła.
Za artykułem:
Kard. Parolin z wizytą na Malcie (vaticannews.va)
Data artykułu: 31.01.2026
