Portal Opoka (31 stycznia 2026) relacjonuje nominację „abp” Andrzeja Józwowicza na „nuncjusza apostolskiego” na Sri Lance, dokonaną przez uzurpatora watykańskiego. Według doniesień, duchowny związany z diecezją drohiczyńską miał dotychczas pełnić analogiczną funkcję w Iranie, po wcześniejszej „posłudze” w Rwandzie. Artykuł pomija milczeniem kluczowe kwestie doktrynalne, legitymizując tym samym nielegalne struktury posoborowe.
Fikcja prawnomiędzynarodowa w służbie apostazji
Rzekome „mianowanie” przez bergogliońskiego następcę kolejnego urzędnika dyplomatycznego stanowi jawną symulację działania Kościoła katolickiego. Jak przypomina bulla Quas primas Piusa XI:
„Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie (…), lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”
Tymczasem współczesne „nuncjatury” służą wyłącznie realpolitik modernistycznej sekty, dążącej do relatywizacji wszelkich zasad wiary.
„Chociaż nie będę reprezentował Polski jako dyplomata, to będę ją reprezentował jako Polak”
– miał deklarować „abp” Józwowicz przed wyjazdem do Rwandy. To zdanie demaskuje czysto naturalistyczne pojmowanie misji, która w katolickim rozumieniu polega na głoszeniu Chrystusa Króla, nie zaś na reprezentowaniu interesów narodowych. Sententia communis teologów przedsoborowych jednoznacznie potępiała mieszanie porządku nadprzyrodzonego z politycznym patriotyzmem.
Teologiczna nieważność posoborowej hierarchii
Przyjęta przez „abp” Józwowicza „sakra” święceń biskupich w katedrze łowickiej w 2017 roku budzi poważne wątpliwości co do ważności. Jak stwierdza dekret Lamentabili sane exitu:
„Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”
Tymczasem nowy obrzęd święceń z 1968 roku został celowo pozbawiony wyraźnego intentio faciendi quod facit Ecclesia, co czyni wszystkie późniejsze „święcenia” nieważnymi ex opere operato.
Nawet gdyby założyć ważność święceń (co pozostaje wysoce problematyczne), sama funkcja „nuncjusza” w strukturach posoborowych stanowi narzędzie globalistycznej rewolucji. Jak wskazuje Syllabus błędów Piusa IX:
„Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” (błąd nr 55)
– co dokładnie realizuje współczesna „dyplomacja watykańska”, promująca relatywizm religijny pod płaszczykiem dialogu międzycywilizacyjnego.
Język jako narzędzie dekonstrukcji doktryny
Retoryka portalu Opoka odzwierciedla strategiczne przemilczenia charakterystyczne dla neo-kościelnej nowomowy. Brak jakiegokolwiek odniesienia do:
- Obowiązku głoszenia Ewangelii wszystkim narodom (Mt 28,19)
- Kryteriów ważności sakramentów
- Katolickiej nauki o jedynej prawdziwej religii
- Teologicznego statusu współczesnego „Urzędu Nauczycielskiego”
Artykuł operuje pojęciami „nuncjusz apostolski”, „Stolica Apostolska”, „Ojciec Święty” – wszystkie w cudzysłowie w pierwotnym tekście – nadając im fałszywą legitymację poprzez zwykłe powtórzenie. Tymczasem communicatio in sacris z tymi strukturami pozostaje grzechem przeciwko Pierwszemu Przykazaniu.
Diagnoza symptomu apostazji
Nominacja kolejnego „dyplomaty” do kraju buddyjskiego stanowi jawną realizację modernistycznej agendy potępionej w Pascendi dominici gregis św. Piusa X. Jak nauczał papież:
„Moderniści (…) mieszają się do dyplomacji, pragnąc panować; panowanie zaś mają w nienawiści w Kościele”
W tym kontekście „misja” na Sri Lance służy wyłącznie:
- Relatywizacji katolickiego uniwersalizmu
- Promocji synkretyzmu religijnego
- Umacnianiu struktur globalnego zarządzania
- Niszczeniu ostatnich przejawów katolickiej tożsamości
Milczenie o obowiązku nawracania niewiernych (pod pozorem „szacunku dla innych religii”) stanowi zdradę nakazu Chrystusa: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). Jak przypomina encyklika Quas primas:
„Państwa wówczas dopiero będą szczęśliwe, kiedy uzna się w nich panowanie naszego Odkupiciela”
Tymczasem neo-kościelni urzędnicy kontynuują dzieło demontażu Królestwa Chrystusowego, zastępując je utopijnym projektem „braterstwa ludów” – co Pius XI w Quas primas jednoznacznie potępił jako „zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm, jego błędy i niecne usiłowania”. Ostatecznym celem tych działań pozostaje zastąpienie kultu Boga w Trójcy Jedynego – kultem człowieka i jego „praw”.
Za artykułem:
Polak nuncjuszem apostolskim na Sri Lance. Do tej pory pełnił tę funkcję w Iranie (opoka.org.pl)
Data artykułu: 31.01.2026
