Portal Gość.pl (2 lutego 2026) przedstawia sylwetkę Mario Zenariego, byłego „nuncjusza apostolskiego” w Damaszku, gloryfikując jego 17-letnią „misję” w Syrii jako przykład „bliskości” i „ludzkiego zaangażowania”. Artykuł kreśli obraz „purpurata” stojącego niezłomnie przy „umęczonym narodzie” podczas wojen, sankcji i trzęsienia ziemi, podkreślając jego „dyplomatyczne wysiłki” oraz humanitarne gesty w rodzaju przewożenia beczek z olejem napędowym. Całość utrzymana w tonie hagiograficznego reportażu, pomijającego jednak kluczowe teologiczne i doktrynalne implikacje tej posługi.
Fikcja prawna i doktrynalna
„Przez siedemnaście lat kard. Mario Zenari prowadził intensywnie działalność dyplomatyczną i humanitarną, stając się stałym punktem odniesienia dla ludności” – czytamy. Już sama formuła „kardynała-nuncjusza” stanowi rażące naruszenie ustalonej przez wieki praktyki Kościoła. Jak przypomina Pius XI w Quas primas, wszelka władza w Kościele pochodzi od Chrystusa Króla, którego ziemskim namiestnikiem jest jedynie prawowity następca św. Piotra. Tymczasem Zenari reprezentował w Syrii kolejnych uzurpatorów Stolicy Piotrowej, począwszy od Benedykta XVI.
Działalność „nuncjusza” nie miała więc żadnej legitymacji kanonicznej, będąc jedynie polityczną grą sekty posoborowej. Jak słusznie zauważa św. Robert Bellarmin: „Heretyk nie może być Papieżem, gdyż jest poza Kościołem, a zatem nie może być jego głową” (De Romano Pontifice). Skoro zaś „misja” Zenariego opierała się na autorytecie heretyckich antypapieży, cała jego działalność pozostaje teologiczną fikcją.
Naturalizm zamiast ewangelizacji
Artykuł wymienia liczne „zasługi” Zenariego: pomoc humanitarną, krytykę sankcji, dystrybucję paliwa po trzęsieniu ziemi. Zabrakło jednak fundamentalnego pytania: gdzie w tym wszystkim jest Chrystus Król?
Prawdziwy przedstawiciel Papieża, według nauczania Piusa XI, winien przede wszystkim głosić „panowanie Chrystusa nad wszystkimi narodami” (Quas primas). Tymczasem Zenari ograniczył się do roli świeckiego dyplomaty i pracownika NGO. Jego rzekoma „bliskość” z ludźmi okazała się strategią pomijającą zbawienie dusz, co doskonale wpisuje się w modernistyczną redukcję Kościoła do agencji socjalnej.
Symptom apostazji
Fakt, że Franciszek (wówczas jeszcze żyjący uzurpator) mianował Zenariego „kardynałem” bez zmiany urzędu, nazwany w artykule „przełomem”, w rzeczywistości stanowi ostateczne potwierdzenie heretyckiego charakteru posoborowej sekty. Jak przypomina Syllabus Piusa IX: „Kościół nie może pogodzić się z postępem” (propozycja 80 potępiona). „Purpura” przyznana dyplomacie to jawna kpina z godności kardynalskiej, która tradycyjnie związana była z rzymskimi diecezjami lub wybitną posługą doktrynalną.
Wypowiedź samego Zenariego: „Dla mnie ta misja jest przywilejem danym przez Boga” – to przykład typowej modernistycznej mistyfikacji. Św. Pius X w Lamentabili potępił podobne subiektywizowanie powołań: „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” (propozycja 20 potępiona). Prawdziwy kapłan otrzymuje misję od prawowitej władzy kościelnej, nie zaś od mglistego „Boga” modernistów.
Demaskacja języka
Retoryka artykułu odsłania głęboki naturalizm i kult człowieka charakterystyczny dla posoborowia. Określenia typu „nuncjusz polowy” czy „weteran wojny” przywodzą na myśl laicką terminologię wojskową, nie zaś język Kościoła. Brak jakichkolwiek odniesień do Łaski, sakramentów czy życia wiecznego potwierdza, że mamy do czynienia z czysto ziemską narracją.
Nawet wzmianka o „ludziach stojących w kolejkach po chleb” służy wyłącznie budowaniu obrazu bohatera-humanitarysty, podczas gdy prawdziwy problem – utrata wiary prowadząca do wiecznego potępienia – pozostaje całkowicie przemilczany. To doskonałe odzwierciedlenie modernistycznej zasady: „Doktryny należy pojmować według ich funkcji praktycznej” (Lamentabili, prop. 26 potępiona).
Duchowa pustka
Najbardziej wymowne jest przemilczenie w artykule jakichkolwiek duchowych owoców rzekomej „misji”. Ani jedno nawrócenie, ani jedna wzmianka o odnowie życia sakramentalnego, ani słowo o obronie prześladowanych chrześcijan przed islamskim terroryzmem. W zamian – tylko pusta gadanina o „stabilnym punkcie odniesienia” i „mediacjach”.
To potwierdza diagnozę św. Piusa X z Pascendi: „Moderniści redukują religię do czysto subiektywnego doświadczenia, pozbawionego obiektywnych prawd”. Działalność Zenariego okazuje się więc typowym produktem posoborowej apostazji, gdzie miejsce Krzyża zajmuje agenda ONZ, a Ewangelię zastępuje „dialog”.
Tymczasem prawdziwy Kościół nie potrzebuje „dyplomatów polowych”, lecz świętych kapłanów głoszących niezmienną prawdę: „Nie ma w żadnym innym zbawienia” (Dz 4,12 Wlg). Dopóki zaś sekta posoborowa będzie produkować takich „purpuratów” jak Zenari, jej działalność pozostanie jedynie bluźnierczym teatrem, oddalającym dusze od prawdziwego Źródła Łaski.
Za artykułem:
Kard. Zenari, "nuncjusz polowy", kończy swoją misję w Syrii (gosc.pl)
Data artykułu: 02.02.2026
