Portal eKAI (3 lutego 2026) relacjonuje kampanię Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę zachęcającą do przekazywania 1,5% podatku na pomoc dzieciom wykorzystywanym seksualnie. Organizacja podkreśla powszechność zjawiska – „co czwarte dziecko w Polsce doświadcza takiej przemocy” – oraz promuje model Barnahus oferujący „wsparcie medyczne, psychologiczne, prawne i psychiatryczne w jednym miejscu”. Ambasadorką akcji została aktorka Katarzyna Herman, której obecność symbolizuje „dorosłego potrafiącego zauważyć krzywdę”. Tym samym fundacja utrwala iluzję, jakoby przemoc wobec najmłodszych mogła być rozwiązana bez odwołania do porządku nadprzyrodzonego i społecznego panowania Chrystusa Króla.
Redukcja zła do problemu socjotechniki
Przedstawione dane statystyczne, choć wstrząsające, służą jedynie jako instrument legitymizacji działalności opartej na naturalistycznych założeniach. Fundacja całkowicie pomija metafizyczną naturę zła, sprowadzając wykorzystywanie seksualne do kwestii „świadomości społecznej” i „profilaktyki”. Tymczasem Sobór Trydencki w Dekrecie o grzechu pierworodnym (sesja V) naucza, że „diabeł władzę ma nad ludźmi” (J 14,30; DH 1511), zaś św. Paweł wskazuje na „duchowe złości w okręgach niebieskich” (Ef 6,12). Ignorancja tego dogmatu prowadzi do bluźnierczego przeświadczenia, że wystarczy „przełamywać tabu” i „szkolić dorosłych”, by wykorzenić grzech głęboko zakorzeniony w upadłej naturze człowieka.
„Wykorzystywanie seksualne w każdym przypadku może mieć różnorodne i długofalowe konsekwencje” – mówi Beata Wojtkowska, wiceprezeska zarządu.
To zdanie demaskuje duchową pustkę projektu. Konsekwencje – nie grzech. Psychologia – nie sakrament pokuty. Terapia – nie zbawcza łaska. Jak zauważa Pius XI w Quas Primas (1925): „Ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Usunięcie tej zasady ze sfery publicznej – czego przykładem jest laicki charakter fundacji – stanowi źródło wszystkich patologii, gdyż „bez Boga wszystko dozwolone” (F. Dostojewski).
GADKI zamiast Dekalogu: edukacja w służbie relatywizmu
Program „GADKI” uczący „reagowania na zagrożenia i stawiania granic” to karykatura katolickiej pedagogiki. Zamiast formować dzieci w cnocie czystości według nauki Piusa XI o wychowaniu (Divini illius Magistri), fundacja promuje techniki asertywności oderwane od obiektywnego porządku moralnego. Tym samym utrwala się błąd potępiony w Syllabusie Piusa IX (1864): „moralność ma być oparta wyłącznie na pożytku doczesnym” (p. 58). Czyż „bezwarunkowe wsparcie” oferowane przez Katarzynę Herman nie przypomina herezji akceptacji grzesznika wraz z grzechem, sprzecznej z nakazem Chrystusa: „Idź i nie grzesz więcej” (J 8,11)?
Model Barnahus, chluba fundacji, stanowi przejaw medykalizacji problemów będących w istocie kryzysem świętości życia małżeńskiego. Gdy rodzina – „domowy Kościół” (KK 11) – zostaje zastąpiona przez „zespoły interdyscyplinarne”, społeczeństwo staje się zbiorem jednostek wymagających permanentnej interwencji terapeutycznej. To właśnie owoc odrzucenia encykliki Casti connubii (1930), gdzie Pius XI przestrzegał: „Usunięcie krzyża małżeńskiego prowadzi do zniewolenia ciała i ducha”.
Symbolika porzuconej lalki: milczenie o Źródle Pocieszenia
Najwymowniejsza w całej kampanii pozostaje scena porzuconej lalki – rzekomy symbol „skrzywdzonej dziewczynki”. Dramatyczny brak odniesienia do Matki Bożej Bolesnej, pocieszycielki strapionych, odsłania duchową zapaść autorów projektu. Gdzież jest wezwanie do modlitwy różańcowej za ofiary? Gdzie zachęta do szukania uzdrowienia w Sakramencie Ołtarza? Św. Alfons Liguori w Nawiedzeniu Najświętszego Sakramentu poucza: „W obliczu krzywd nie szukaj ludzkich rozwiązań, lecz przytul się do ran Zbawiciela”.
„Zdecydowałam się na udział w kampanii […] bo wierzę, że każde skrzywdzone dziecko powinno otrzymać pomoc. Bezwarunkowo” – podkreśla Katarzyna Herman.
To credo współczesnego pelagianizmu! „Bezwarunkowość” w oderwaniu od wymagań sprawiedliwości i pokuty to drwina z Męki Pańskiej. Czyż Chrystus nie powiedział: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy zginiecie” (Łk 13,3)? Fundacja – niczym fałszywi prorocy opisywani przez Ezechiela (13,10) – „leczy ranę córki swego ludu lekko”i>, nie wyrywając korzeni zła.
Społeczne skutki detronizacji Chrystusa Króla
Działalność tego typu organizacji stanowi bezpośredni owoc apostazji narodów ogłoszonej przez Piusa XI: „Ludzie usunęli Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego” (Quas Primas). Gdy zabrakło królewskiej władzy Zbawiciela, społeczeństwo stało się areną walki wszystkich przeciw wszystkim, gdzie „prawo silniejszego” (Hobbes) zastąpiło boski porządek.
Katolicka odpowiedź na dramat wykorzystywanych dzieci istnieje tylko w integralnym powrocie do doktryny Kościoła: 1) Przywrócenie publicznego kultu Chrystusa Króla 2) Odbudowa katolickiego państwa karzącego świętokradztwa 3) Odnowa życia sakramentalnego rodzin 4) Wsparcie prawdziwych dzieł miłosierdzia prowadzonych przez zakony kontemplacyjne. Jak ostrzegał św. Pius X w Lamentabili (1907): „Moderniści redukują wiarę do sentymentalizmu pozbawionego krzyża” – dokładnie tę truciznę serwuje nam dzisiejsza kampania.
Dopóki narody nie uznają, że „nie masz w żadnym innym zbawienia” (Dz 4,12), fundacje będą mnożyć kolejne „spoty”, lecz nigdy nie sięgną sedna zła. Tylko Chrystus Król – „Światłość na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela” (Łk 2,32) – może przynieść prawdziwe uzdrowienie skrzywdzonym dzieciom i upadłemu światu.
Za artykułem:
03 lutego 2026 | 13:46Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę: wykorzystywanie seksualne zabiera dzieciństwo (ekai.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
