Portal eKAI (3 lutego 2026) relacjonuje inicjatywę Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka organizującego webinar „Narodziny. Potrzeby kobiet a polityka”, rzekomo poświęcony „rzetelnej i kompleksowej” analizie problemu zamykania porodówek. Magdalena Guziak-Nowak z PSOŻC deklaruje chęć spojrzenia na „standardy opieki okołoporodowej”, podczas gdy całe przedsięwzięcie stanowi karykaturalne odwrócenie katolickiej hierarchii wartości.
Faktograficzne przemilczenie aborcyjnego kontekstu
Przedstawiona narracja pomija fundamentalny kontekst demograficznego samobójstwa Polski, gdzie w 2025 roku dokonano 198 000 aborcji (dane oficjalne), zaś rzeczywista liczba morderstw prenatalnych sięga pół miliona rocznie. Tymczasem organizatorzy skupiają się na technokratycznych aspektach „standardów opieki”, jakby problem ograniczał się do logistyki łóżek szpitalnych. „Gdzie jest twój brat?” (Rdz 4,9) – pytanie Boga do Kaina powinno wstrząsnąć uczestnikami tego pseudodialogu.
Wspomniana „położna z wieloletnim doświadczeniem” Sylwia Bienkowska zajmuje się prowadzeniem „ciąż fizjologicznych”, co w języku współczesnej medycyny oznacza praktyczny wykluczenie opieki nad dziećmi poczętymi w trudnych okolicznościach. Jak zaznaczał Pius XII w przemówieniu do położnych z 29 października 1951 r.: „Wasza misja wymaga heroicznego poświęcenia dla obrony niewinnego życia, nawet za cenę utraty pozycji zawodowej”.
Językowa symulacja troski
Retoryka „potrzeb kobiet” maskuje ideologiczne zaangażowanie w kulturę śmierci. Portal eKAI bezkrytycznie powtarza sformułowania o „porodach na SOR-ach”, nie zadając pytania o moralną odpowiedzialność lekarzy dokonujących w tychże szpitalach aborcji do 12. tygodnia ciąży. Tymczasem Quaecumque Soboru Trydenckiego wyraźnie stanowi: „Ktokolwiek twierdzi, że zabójstwo dzieci nienarodzonych nie podlega karze ekskomuniki, niech będzie wyklęty” (sesja XI, kanon 7).
Użycie terminu „webinar” zamiast tradycyjnego wykładu czy konferencji naukowej odsłania kapitulację przed cyfrową pseudokulturą, gdzie powaga życia ludzkiego redukowana jest do „contentu” konsumowanego między reklamami. Jak przypominał Pius XI w Divini illius Magistri: „Wychowanie musi przede wszystkim kształtować dusze w prawdzie i miłości Bożej” (nr 7), czemu przeczy formuła zdalnego „eventu” z możliwością „uzyskania zaświadczenia”.
Teologiczne bankructwo świeckiego aktywizmu
PSOŻC, deklarując obronę życia, jednocześnie uczestniczy w dyskursie założonym przez siły antychrystusowe. Brak choćby jednego odniesienia do encykliki Casti connubii Piusa XI, który nauczał: „Małżonkowie chrześcijańscy […] mają być gotowi z poddaniem się woli Bożej znosić brak potomstwa, chociażby go gorąco pragnęli” (nr 11). Tymczasem cała narracja koncentruje się na „prawach” rozumianych po świecku, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel rodzicielstwa.
„Chcemy spojrzeć na temat opieki okołoporodowej rzetelnie i kompleksowo” – mówi Magdalena Guziak-Nowak z PSOŻC.
Ta deklaracja to czystej wody naturalizm, potępiony już w Syllabusie Piusa IX (pkt 3). Prawdziwie katolickie podejście wymagałoby rozpoczęcia od wezwania do publicznego pokuty za masowe dzieciobójstwo prenatalne, jakiego dopuszczają się polskie szpitale. Jak pisał św. Jan Chryzostom: „Nie ma różnicy między mordercą dziecka w łonie matki a mordercą dorosłego. Grzech jest ten sam” (Homilia 24 na List do Rzymian).
Symptomatyczna kapitulacja przed cywilizacją śmierci
Organizacja webinaru zamiast publicznego nabożeństwa ekspiacyjnego stanowi dalszy etap apostazji środowisk deklarujących się jako katolickie. Gdy w 1946 r. komunistyczne władze zamykały zakonne domy opieki, biskupi ogłaszali publiczne modły i procesje błagalne. Dziś „obrońcy życia” ograniczają się do technokratycznych dyskusji, akceptując założenia systemu, który finansuje aborcję z budżetu państwa.
Proponowane „rozwiązania” w postaci szkoleń dla „położnych” to iluzja naprawy systemu opartego na antychrześcijańskich fundamentach. Pius XII w przemówieniu do kardynałów z 2 listopada 1954 r. ostrzegał: „Gdy społeczeństwo odrzuca panowanie Chrystusa Króla, nie może liczyć na trwały pokój ani sprawiedliwość”. Likwidacja porodówek to jedynie logiczny skutek przyjęcia przez Polskę konstytucji wykluczającej publiczne uznanie władzy Chrystusa nad narodami.
Zamiast kolejnych „edukacyjnych” projektów, potrzebujemy jasnego głosu Hierarchii nawołującej do: 1) publicznego poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Marji, 2) przywrócenia kary śmierci dla aborterów (Lex Dei 22,18-20), 3) zakazu pracy kobiet poza domem (Tit 2,4-5). Dopóki „obrońcy życia” będą negocjować z modernistami, ich działania pozostaną jałowym aktywizmem.
Za artykułem:
W najbliższym czasie Warszawa, 11 lutegoPSOŻC organizuje webinar o zamykaniu porodówek i roli położnych„Chcemy spojrzeć na temat opieki okołoporodowej rzetelnie i kompleksowo, bo zamykanie porodówek i… (ekai.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
