Portal Gość Niedzielny, powołując się na Kubańskie Obserwatorium Praw Człowieka (OCDH), relacjonuje 873 przypadki represji wobec praktyk religijnych w 2025 roku, w tym wydalenie „księża” Jose Ramireza za użycie kościelnych dzwonów w proteście przeciw przerwom w dostawie prądu. Opisane incydenty przedstawiane są wyłącznie przez pryzmat naruszania „praw człowieka”, całkowicie pomijając zasadniczy problem: systemowe odrzucenie społecznego panowania Naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Naturalistyczne zawężenie problemu prześladowań
„Kiedy ludzie usunęli Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego” (Pius XI, Quas primas), żadne raporty o „prawach człowieka” nie są w stanie dotknąć sedna kryzysu. OCDH dokumentuje zewnętrzne przejawy przemocy reżimu, lecz główna zbrodnia pozostaje nienazwana: kubański reżim jest dzieckiem Rewolucji Październikowej, która otwarcie zaprzeczyła Boskiemu pochodzeniu władzy i zastąpiła ją terrorem materialistycznej utopii. Gdy w 1917 roku masoneria obaliła carat, a w 1959 roku Castro przejął Kubę, oba reżimy działały według tej samej logiki: non serviam.
„Nie było bowiem i nie będzie nikogo, kto przez wszystkich byłby tak umiłowany, jak Chrystus Jezus. Lecz, jeżeli głębiej wnikniemy w rzecz samą, przekonamy się, że imię i władza króla we właściwym tego słowa znaczeniu należy się Chrystusowi – Człowiekowi” (Pius XI, Quas primas).
Modernistyczna pułapka „wolności religijnej”
Artykuł utrzymuje pozory obiektywizmu, powołując się na „pozakościelne” źródła (OCDH), co stanowi klasyczny chwyt modernizmu: sprowadzenie religii do sfery prywatnych przekonań, których ochronę gwarantuje państwowy pozytywizm prawny. Tymczasem Kościół naucza niezmiennie: „Państwa nie mogą bez zbrodni zachowywać się, jak gdyby Boga wcale nie było, ani też odmawiać religii poszanowania i czci publicznej” (Pius IX, Quanta cura). Kubański reżim nie łamie abstrakcyjnych „praw”, lecz realizuje programową nienawiść do socialis regni Christi – społecznego Królestwa Chrystusa.
Teologiczne bankructwo posoborowego „zaangażowania”
Opisywane represje uderzają przede wszystkim w struktury neo-kościoła posoborowego, który sam wyparł się swego nadprzyrodzonego mandatu. Gdy w 1962 roku antypapież Jan XXIII przyjął na audiencji kubańskich komunistów (Che Guevarę), a Paweł VI wręczył Castro figurę „Chrystusa rewolucjonisty”, otwarto furtkę dla instrumentalnego traktowania religii. Dziś „księża” protestujący przerwami w dostawie prądu przypominają syndrom „teologii wyzwolenia”, gdzie Ewangelia sprowadzona została do walki o „sprawiedliwość społeczną”. „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, jeśli cały świat zyska, a na swej duszy szkodę poniesie?” (Mt 16,26).
Milczenie o prawdziwym rozwiązaniu: Chrystus Król!
Najjaskrawszą herezją raportu jest przemilczenie jedynego lekarstwa: publicznego uznania praw Króla Wszechświata. Pius XI w Quas primas stanowczo poucza: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Dopóki narody nie powrócą do koronacji Chrystusa na prawowitego Monarchę (jak w 1920 roku w Polsce), dopóty każde „rozwiązanie” pozostanie li tylko łataniem dziur w tonącym statku rewolucji.
Za artykułem:
Kuba: co najmniej 873 przypadki represji z powodów religijnych (gosc.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
