Portal EWTN News (9 listopada 2025) relacjonuje odnowienie „uroczystej liturgii” w starożytnym sanktuarium św. Marona w syryjskiej wiosce Brad. Organizowana przez „Maronickich Skautów” pielgrzymka zgromadziła około 80 osób, odwiedzając także zniszczony podczas wojny kościół św. Szymona Słupnika oraz jaskinię pustelnika Toufika Ajiba. „Kapłan” Ghandi Mahanna nauczał podczas „Mszy”, iż „prawdziwa obecność Boga znajduje się w każdym ludzkim sercu”, wzywając do „przeżywania wiary poprzez miłość”. Uczestnicy wyrażali nadzieję na „odrodzenie turystyki religijnej” w Syrii, twierdząc, że „Syria była piękna i nadal jest”.
Teologiczna dezercja pod pozorem odnowy kultu
Przedstawione wydarzenie stanowi klasyczny przykład posoborowej mistyfikacji. Podszywając się pod odnowę autentycznego dziedzictwa, neo-Kościół dokonuje jego ideologicznego przekształcenia. Sanktuarium św. Marona – ascetycznego mnicha z V wieku, którego uczniowie pozostawali w łączności z Rzymem aż do schizmy monoteleckiej – zostaje instrumentalnie wykorzystane do promocji modernistycznej pseudoteologii. Wypowiedź „ks.” Mahanny o „obecności Boga w każdym sercu” to expressis verbis negacja katolickiej nauki o gratia sanctificans (łasce uświęcającej) jako koniecznym warunku zjednoczenia z Bogiem. Pius XII w encyklice Humani generis potępił podobne „immanentystyczne koncepcje” jako „ukryty panteizm” (nr 26).
„Prawdziwa obecność Boga jest w każdym ludzkim sercu” – głosił „ks.” Mahanna podczas „liturgii”
Artykuł pomija całkowicie kwestię doktrynalnej wierności św. Marona, skupiając się na emocjonalnym wydźwięku wydarzenia. Tymczasem historyczne źródła (Teodoreta z Cyru, Historia religiosa) jednoznacznie dowodzą, iż maronici pierwszych wieków odrzucali zarówno monofizytyzm, jak i nestorianizm, wyznając una persona, duplex natura (jedna osoba, podwójna natura) w Chrystusie – doktrynę potwierdzoną na Soborze Chalcedońskim (451). Współczesna struktura maronicka, podporządkowana antypapieżowi, zdradza tę spuściznę poprzez ekumeniczne kompromisy.
Językowa symulacja sacrum
Retoryka tekstu odsłania naturalistyczne przesunięcie pojęciowe. Określenia takie jak „turystyka religijna”, „ruiny” czy „bezpieczna przeprawa dzięki siłom bezpieczeństwa” redukują rzeczywistość nadprzyrodzoną do poziomu archeologicznej atrakcji i politycznego PR. Brak jakiejkolwiek wzmianki o Ofierze Mszy Świętej, przebłagalnym charakterze Eucharystii czy konieczności stanu łaski u uczestników – pomimo używania pojęcia „liturgia” – dowodzi całkowitej desakralizacji. Jak przypomina św. Pius X w Lamentabili sane, „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem, jeśli nie jest całkowicie wolny” (propozycja 19 potępiona).
Wspomnienie o „częściowo zniszczonym podczas wojny” kościółku św. Szymona Słupnika służy wyłącznie budowaniu martyrologicznej narracji, podczas gdy prawdziwi męczennicy współczesnej Syrii – jak porwany w 2015 r. abp Jacques Mourad – zostają przemilczeni. To typowa taktyka posoborowa: wykorzystać fizyczne cierpienie wspólnot katolickich do legitymizacji dialogu z reżimami prześladującymi Kościół.
Strukturalna apostazja w służbie globalizmu
Opisywana „pielgrzymka” wpisuje się w szerszy projekt religijnego Disneylandu dla Zachodu. Promocja „martwych miast” jako destynacji turystycznej przy równoczesnym pominięciu faktu, iż Syria pod rządami Asada nadal prześladuje chrześcijan (według raportów Open Doors), odsłania cynizm watykańskiej dyplomacji. Jak nauczał Pius XI w Quas primas: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – nie ma innej drogi” (nr 1). Tymczasem neo-Kościół, zamiast domagać się przywrócenia społecznego panowania Chrystusa Króla, kolaboruje z reżimami, które depczą prawa Boże.
Organizacja wydarzenia przez „Maronickich Skautów” – strukturę wzorowaną na protestanckim skautingu – dodatkowo kompromituje jej rzekomo tradycyjny charakter. Jak wykazał abp Marcel Lefebvre w Listach do przyjaciół, współczesny ruch skautowski został zinfiltrowany przez modernistów, promując „ducha świata pod pozorem formacji charakteru”.
Duchowa ruina jako owiec posoborowej rewolucji
Całe przedsięwzięcie stanowi duszpasterskie bankructwo wobec dramatycznej sytuacji katolików w Syrii. Zamiast zapewniać im dostęp do ważnych sakramentów i niezmiennej doktryny, neo-Kościół oferuje spektakle „odnowionych liturgii” w scenerii starożytnych ruin. To duchowe oszustwo potwierdza diagnozę Piusa X z Pascendi dominici gregis: „Moderniści wszelkimi siłami starają się, aby Kościół zmądrzał i w końcu zamilkł” (nr 39).
Milczenie na temat rzeczywistych prześladowań (por. raport Aiuto alla Chiesa che Soffre 2024) oraz brak wezwania do nawrócenia muzułmanów świadczy o całkowitej kapitulacji przed islamem. Jak przypomina Sobór Florencki: „Nikt spoza Kościoła katolickiego – zarówno poganin, jak i żyd, heretyk, czy schizmatyk – nie może mieć udziału w życiu wiecznym” (Cantate Domino, 1442).
Jedyną odpowiedzią wiernych katolików na tę farsę musi być modlitwa o nawrócenie odstępców oraz wsparcie dla tych nielicznych kapłanów, którzy w katakumbach zachowują czystą Ofiarę Mszy Świętej i niezmienne depozyt wiary.
Za artykułem:
Mass celebrated again at ancient St. Maron’s Shrine in Syria after 15-year silence (ewtnnews.com)
Data artykułu: 09.11.2025
