Ekonomia zamiast Ewangelii: krytyka modernistycznej narracji o misji w Bangladeszu
Portal EWTN News relacjonuje historię amerykańskiego „księdza” Charlesa Josepha Younga, który w 1955 roku założył w Bangladeszu „Christian Cooperative Credit Union” (Dhaka Credit). Według artykułu, inicjatywa ta „przekształciła ekonomiczną przyszłość” lokalnych chrześcijan, rozrastając się od 50 członków do 46 tysięcy, z kapitałem 122,6 miliona dolarów. Rocznica śmierci Younga (14 listopada 1985) została upamiętniona przez lokalną społeczność „wydarzeniami” składającymi się ze „zbiorowego hołdu” przy jego grobie, „mszy” i „dyskusji publicznych”. Artykuł wychwala rzekome „dziedzictwo” Younga, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar misji katolickiej.
„Jeśli Dhaka Credit nie stałaby dziś po mojej stronie, nie byłabym odnoszącą sukcesy bizneswoman i przedsiębiorcą” – mówi 45-letnia Shukli Kubi.
Redukcja misji Kościoła do utylitaryzmu społecznego
Opisana działalność Younga stanowi klasyczny przykład redukcjonizmu modernistycznego, który zastępuje nadprzyrodzone posłannictwo Kościoła świeckim aktywizmem. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] zarówno jednostki, jak i państwa mają uznać panowanie Chrystusa”. Tymczasem Dhaka Credit, pomimo deklarowanego związku z chrześcijaństwem, funkcjonuje jako instytucja czysto ekonomiczna, skupiona na „zakładaniu salonów kosmetycznych” i „pożyczkach na ziemię”, a nie na zbawieniu dusz. To bank, nie misja.
Fałszywy ekumenizm i synkretyzm doktrynalny
Autor artykułu podkreśla, że fundacja Younga „przynosi korzyści ludziom wszystkich religii”, co jest jawnym naruszeniem zasady extra Ecclesiam nulla salus. Sobór Laterański IV (1215) definitywnie stwierdza: „Jedna jest powszechna wiara poza którą nikt nie może być zbawiony”. Tymczasem Michael John Gomes, prezes Dhaka Credit, twierdzi: „Roznosił słowo Chrystusa do wszystkich, niezależnie od rasy, religii czy kasty”. To herezja relatywizmu religijnego potępiona przez Piusa IX w Syllabusie błędów (1864): „Dobrą nadzieję należy żywić co do wiecznego zbawienia wszystkich tych, którzy w ogóle nie przebywają w prawdziwym Kościele Chrystusa” (błąd nr 17).
Kult człowieka zamiast kultu Boga
Rytuał „składania wieńców” przy grobie Younga oraz propozycja jego „kanonizacji” za zasługi ekonomiczne to przejaw bałwochwalczego kultu człowieka. Świętość w Kościele katolickim jest nierozerwalnie związana z heroicznym praktykowaniem cnót teologalnych (wiary, nadziei i miłości) oraz życia w łasce uświęcającej, a nie z zarządzaniem finansami. Kanonizacja wymaga dowodów cudów zatwierdzonych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych – nie zaś „badań, modlitwy i wysiłku” sugerowanych przez „księdza” Huberta Litona Gomesa. Jak stwierdza Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 (kan. 1999): „Nikt nie może być czczony jako święty bez kanonicznej kanonizacji”.
„Możemy pracować nad kanonizacją ojca Younga w oparciu o jego nieśmiertelny wkład w ludzkość” – mówi Babu Markus Gomes.
Ekonomiczny naturalizm jako narzędzie apostazji
Twierdzenie, że Young „grał kluczową rolę w łagodzeniu kryzysu mieszkaniowego” i „rozwiązywaniu problemów ziemi Garo” odsłania przyjęcie marksistowskiej dialektyki walki klasowej. Kościół katolicki zawsze potępiał materialistyczne koncepcje rozwoju. Leon XIII w Rerum novarum (1891) nauczał: „Najpierwszą troską wszystkich powinno być dążenie do życia wiecznego”. Tymczasem Dhaka Credit promuje ideologię „samorozwoju społeczności”, która jest karykaturą katolickiej zasady pomocniczości. Jak zauważa św. Pius X w encyklice Pascendi: „Moderniści […] sprowadzają religię do czysto ludzkiego sentymentu”.
Demaskowanie „duchowej” pustki
Artykuł pomija całkowicie kwestie doktrynalne: nie ma wzmianki o katechizacji, modlitwie, sakramentach czy walce z bałwochwalstwem wśród plemienia Garo. Young, zamiast nawracać dusze, zajmował się „szkoleniami menedżerskimi” i „hostelami dla studentów” – to pracownik socjalny, nie kapłan Chrystusowy. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili potępił błąd: „Prawdy religijne […] są jedynie interpretacją faktów religijnych, którą ludzki umysł wypracował sobie z dużym wysiłkiem” (błąd nr 22).
Duchowa ruina w cyfrze
Chlubienie się „46 tysiącami członków” i „122,6 milionami dolarów kapitału” to jawna kpina z ewangelicznego ubóstwa. Chrystus ostrzegał: „Biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą” (Łk 6,24 Wlg). Prawdziwy sukces misji mierzy się liczbą nawróconych dusz, a nie stanem kont bankowych. Jak przypomina Sobór Trydencki: „Wiara bez uczynków jest martwa” (Sesja VI, kan. 26).
Podsumowanie: bankier zamiast apostoła
Narracja portalu EWTN News stanowi klasyczny przykład apostazji posoborowej, gdzie dobrobyt materialny zastępuje życie wieczne, a ludzki aktywizm – łaskę uświęcającą. Jak podsumowałby św. Pius X: „Modernizm jest syntezą wszystkich herezji”. W miejsce Krzyża proponuje się kredyty, zamiast Ewangelii – programy „umiejętności społecznych”, a zamiast Chrystusa Króla – pomnik bankiera w sutannie. To nie jest Kościół Chrystusowy – to parodia wystawiona przez synów ciemności.
Za artykułem:
How an American missionary empowered Bangladesh’s Christian community (ewtnnews.com)
Data artykułu: 18.11.2025
