Portal EWTN relacjonuje wspomnienia libańskich katolików dotyczące poprzednich wizyt „papieży” Jana Pawła II (1997) i Benedykta XVI (2012), przedstawiając je jako „kamienie milowe” w historii kraju. W obliczu zapowiedzianej wizyty „Leona XIV” autorzy przywołują emocjonalne świadectwa Roberta El Haybe i Elie Barouda, którzy opisują dawne wizyty jako źródło „duchowego odrodzenia” i „tarczę” przed regionalnymi konfliktami. Tekst kreśli obraz Libanu jako „rannej mozaiki” potrzebującej papieskiego „błogosławieństwa”, by odzyskać pokój i stabilność.
Faktograficzne manipulacje i przemilczenia
Relacja pomija fundamentalny fakt doktrynalny: żaden z wymienionych „papieży” nie posiadał legitymacji władzy kluczy św. Piotra. Jak naucza Sobór Watykański I: „Jeśliby ktoś powiedział, że papież rzymski ma tylko obowiązek nadzoru lub kierownictwa, a nie pełną i najwyższą władzę jurysdykcji nad całym Kościołem […] niech będzie wyklęty” (Konst. Pastor Aeternus, kan. 3). Tymczasem Jan Paweł II publicznie zaprzeczał swej najwyższej władzy sądzenia wiary, twierdząc w Asyżu (1986), że wszystkie religie są „drogami zbawienia”.
„Christians are forgotten; no one thinks about us except the pope” – wspomina El Haybe, nie rozumiejąc, że prawdziwy Papież nie ogranicza się do „honorowania ludzi”, lecz ex cathedra definiuje prawdy wiary.
Artykuł bezkrytycznie powtarza frazę „apostolska ekshortacja «Nowa nadzieja dla Libanu»”, podczas gdy dokument ten jawnie narusza zasadę extra Ecclesiam nulla salus, głosząc dialog z islamem. Pius XI w Quas Primas stanowczo przypominał: „Nie masz w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12).
Język zdrady: semantyka apostazji
Retoryka portalu odsłania rdzeń modernistycznej infekcji. Określenia typu „duchowe odrodzenie”, „modlitwa o pokój” czy „wzmacnianie morale” zastępują konkret doktryny katolickiej. To język terapii, nie teologii. Gdy Baroud mówi o „modelu koegzystencji”, przywołuje dokładnie tę samą retorykę, którą potępił Pius IX w Syllabus errorum: „Błądzą ci, którzy sądzą, że zbawienie można osiągnąć w jakiejkolwiek religii” (pkt 16).
Użycie terminu „mozaika” wobec Libanu nie jest przypadkowe. To semantyczny synkretyzm sugerujący równość wszystkich elementów, podczas gdy Chrystus wyraźnie naucza: „Kto nie jest ze Mną, jest przeze mnie” (Łk 11,23). Kardynał Alfredo Ottaviani w Instruction on the Ecumenical Movement (1949) przestrzegał: „Kościół nie może być uważany za jedną z wielu «części» podzielonego chrześcijaństwa”.
Teologiczne bankructwo „pielgrzymek”
Cała koncepcja „papieskich wizyt” w wydaniu posoborowym stanowi karykaturę prawdziwej misji Kościoła. Zamiast głosić konieczność nawrócenia i ostrzegać przed wieczną zgubą, „Leon XIV” ma powtarzać puste hasła o „nadziei” i „pokoju”. Tymczasem Pius XI w Mortalium animos (1928) demaskował: „Pokój Chrystusowy nie może panować tam, gdzie nie uznaje się Jego królewskiej godności i gdzie odrzuca się prawdy objawione”.
„I expect the pope to address our demands for peace in the region, the restriction of arms” – wyznaje Baroud, nieświadomy, że prawdziwy Następca Piotra nigdy nie zniżyłby się do „spełniania żądań” w sprawach doczesnych.
Planowana wizyta przy grobie „św. Szarbela” to kolejny przejaw fałszywej duchowości. Kult tego maronickiego mnicha został rozdmuchany przez posoborowych modernizatorów jako „symbol jedności”, choć jego pisma nigdy nie uzyskały aprobaty Świętego Oficjum. Prawdziwy kult świętych, jak przypomina św. Robert Bellarmin, musi prowadzić do cultus latriae – czci przynależnej jedynie Bogu.
Symptom głębszej choroby: schizma instytucjonalna
Entuzjazm libańskich katolików wobec rzymskich uzurpatorów odsłania tragiczne skutki dekad indoktrynacji. Jak trafnie diagnozował abp Marcel Lefebvre: „Kościół posoborowy to schizmatycka struktura pozbawiona nadprzyrodzonych środków zbawienia”. Wierni, pozbawieni prawowitej władzy pasterskiej, szukają pocieszenia u tych, którzy powinni być ich pierwszymi prześladowcami.
Opisywane „wizyty” służą wyłącznie legitymizacji antykościoła. Gdy „Benedykt XVI” w 2012 r. nawoływał do „pokojowego współistnienia”, jednocześnie promował herezję wolności religijnej wbrew nauczaniu Grzegorza XVI w Mirari vos (1832). Podobnie „Leon XIV” wykorzysta Liban jako scenę dla swego ekumenicznego teatru, głosząc „miłosierdzie” bez sprawiedliwości i „dialog” bez nawrócenia.
Jedyna nadzieja: powrót do niezmiennego Magisterium
Prawdziwi katolicy w Libanie powinni odrzucić tę farsę i szukać schronienia w sedes vacantium – u kapłanów zachowujących niezmienną doktrynę i ważne święcenia sprzed 1968 r. Jak przypomina Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „Jeśliby kiedykolwiek okazało się, że biskup czy kardynał przed awansem popadł w herezję, jego wyniesienie jest nieważne”.
Niech świadectwem dla zbolaowanego Libanu będą słowie Piusa XI z Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] zburzone zostały fundamenty władzy”. Tylko pełne poddanie się pod panowanie Chrystusa Króla – a nie puste gesty uzurpatorów – przyniesie prawdziwy pokój.
Za artykułem:
Ahead of Pope Leo XIV’s historic visit, Lebanese recall past papal trips (ewtnnews.com)
Data artykułu: 23.11.2025
