Portal EWTN News informuje o raporcie organizacji Open Doors dotyczącym narastających prześladowań chrześcijan w Nikaragui pod rządami dyktatorskiego reżimu Daniela Ortegi i Rosario Murillo. Wśród głównych zarzutów wymienia się konfiskatę mienia, zakazy procesji, prześladowanie duchowieństwa oraz przymusową emigrację biskupów. Wartość tych doniesień należy jednak ocenić przez pryzmat prawdziwej doktryny katolickiej, która przetrwała jedynie wśród wiernych dochowujących wierności niezmiennemu Magisterium.
Faktyczna sytuacja „katolików” w Nikaragui
Według raportu World Watch List 2026, Nikaragua zajmuje 32. miejsce na liście krajów prześladujących chrześcijan. Organizacja Open Doors stwierdza:
„Wierni, którzy podnoszą głos przeciwko rządowi w kwestiach takich jak łamanie praw człowieka, spotykają się z inwigilacją, zastraszaniem i więzieniem. Niektórzy nawet stają przed wygnaniem i utratą obywatelstwa”.
Raport podkreśla szczególne prześladowania wobec „największej społeczności chrześcijańskiej”, czyli katolików, choć nie rozróżnia między strukturami posoborowymi a rzeczywistym Kościołem Chrystusowym.
Martha Patricia Molina, autorka raportu „Nikaragua: Prześladowany Kościół”, wskazuje na 43 skonfiskowane nieruchomości kościelne oraz ponad 1000 ataków na katolików w latach 2018-2025. Cztery „biskupów” – Silvio Báez, Isidoro Mora, Rolando Álvarez i Carlos Enrique Herrera – zostało zmuszonych do opuszczenia kraju. Należy jednak przypomnieć, że hierarchowie ci należą do struktury okupującej Watykan, która od 1958 roku systematycznie niszczyła katolicką doktrynę.
Językowa maskarada prawdy
Analiza języka raportu ujawnia modernistyczne przesłanki. Użycie pojęć takich jak „wolność wyznania” czy „prawa człowieka” kontrastuje z katolicką nauką o sociali Regnum Christi (społecznym panowaniu Chrystusa Króla). Pius XI w encyklice Quas primas nauczał: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem raport przemilcza fundamentalną przyczynę prześladowań – odrzucenie przez nikaraguański reżim boskiego autorytetu Chrystusa Króla.
Retoryka Open Doors opiera się na fałszywej ekumenicznej wizji, gdzie „kościoły” różnych denominacji przedstawiane są jako równorzędne. To jawny przejaw herezji indifferentizmu religijnego, potępionej przez Grzegorza XVI w Mirari vos oraz Piusa IX w Syllabusie błędów: „Każdy człowiek jest wolny, aby wyznawać i przyjąć tę religię, którą, oświecony światłem rozumu, uzna za prawdziwą” (punkt 15).
Teologiczne źródła prześladowań
Prześladowania w Nikaragui stanowią logiczną konsekwencję soborowej rewolucji. Gdy posoborowi „biskupi” porzucili nauczanie o społecznej władzy Chrystusa Króla, otworzyli drogę tyranii świeckich reżimów. Jak przypominał św. Pius X: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […], zburzone zostały fundamenty pod władzą” (enc. Notre charge apostolique).
Brak reakcji ze strony modernistycznych struktur na nikaraguańskie prześladowania wynika z ich wewnętrznej apostazji. „Biskup” Rolando Álvarez, choć prześladowany, sam uczestniczył w niszczeniu katolicyzmu poprzez promocję „mszy” posoborowej i ekumenizmu. Św. Pius X w Lamentabili sane potępił podobne postawy: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim, w nim i przez niego” (punkt 58).
Symptomatyczna niemocy posoborowego establishmentu
Sytuacja w Nikaragui demaskuje bankructwo posoborowej eklezjologii. Konfiskata kościelnych nieruchomości i zakaz procesji stanowią jedynie zewnętrzne przejawy głębszego problemu – utraty nadprzyrodzonej misji przez struktury, które porzuciły niezmienną doktrynę. Gdy Kościół przestaje głosić extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia), staje się zwykłą organizacją humanitarną, łatwym celem dla tyranów.
Raport Open Doors proponuje naturalistyczne rozwiązania: „wsparcie środków do życia, pomoc prawną, szkolenia w zakresie przetrwania prześladowań”. Tymczasem jedyną skuteczną odpowiedzią byłby powrót do integralnej katolickiej kontrrewolucji – poświęcenie Nikaragui Niepokalanemu Sercu Marji oraz przywrócenie społecznego panowania Chrystusa Króla. Dopóki jednak nikaraguańscy katolicy trwają w komunii z apostacką sekta posoborową, ich cierpienia pozostają bez owoców nadprzyrodzonych.
Za artykułem:
Open Doors: Nicaraguan Christians ‘increasingly silenced’ by dictatorship (ewtnnews.com)
Data artykułu: 22.01.2026
