Portal EWTN News (28 stycznia 2026) relacjonuje dane raportu Georgetown University wskazujące, iż 82% instytutów zakonnych w strukturach posoborowych nie odnotowało żadnych wieczystych profesji w 2025 roku. Spośród 179 zarejestrowanych ślubów wieczystych (74 kobiety, 105 mężczyzn), jedynie 8% wspólnot zgłosiło więcej niż jedną profesję. Większość osób pochodziła z rodzin katolickich (92%), 69% urodziło się w USA, połowa uczęszczała do katolickich szkół podstawowych.
Faktograficzne przemilczenie przyczyn kryzysu
Przedstawione statystyki służą jedynie opisywaniu symptomów, całkowicie pomijając causa causalis (przyczynę sprawczą) upadku życia konsekrybowanego. Brak jakiejkolwiek wzmianki o:
zniesieniu klauzul zakonnych przez posoborową rewolucję liturgiczną, demontażu zasad życia wspólnotowego w duchu Perfectae caritatis czy zastąpieniu teologii powołania psychologizującymi koncepcjami „rozeznania”.
Raport CARA operuje wyłącznie kategorią „instytucji religijnych”, co jest jawną redukcją status perfectionis (stanu doskonałości) do poziomu świeckiego stowarzyszenia. Brak danych o liczbie wspólnot, które całkowicie zanikły – co stanowiłoby prawdziwy miernik głębi kryzysu.
Językowa naturalizacja rzeczywistości nadprzyrodzonej
Terminologia raportu zdradza scjentyczny redukcjonizm wobec powołań:
- Użycie socjologicznego pojęcia „respondentów” wobec osób składających śluby wieczyste
- Statystyczne potraktowanie nawróceń (średni wiek: 20 lat) jako zjawiska demograficznego
- Podkreślanie wskaźników edukacyjnych (szkoły katolickie) z pominięciem łaski jako jedynej przyczyny powołania
Przywołanie „programów rozeznania” jako kluczowego elementu formacji jest jawną negacją słów Chrystusa: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem” (J 15,16 Wlg).
Teologiczne zerwanie z doktryną o powołaniach
Kryzys jest bezpośrednim owocem odrzucenia niezmiennej doktryny Kościoła:
„Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi (…) najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa” (Pius XI, Quas primas, 1925).
Posoborowa negacja społecznego panowania Chrystusa Króla uczyniła życie konsekrowane:
- Sprawą indywidualnego wyboru zamiast odpowiedzią na Boże wezwanie
- „Opcją życiową” wśród innych, a nie najdoskonalszą realizacją rad ewangelicznych
- Ludzkim projektem formacyjnym, nie zaś dziełem Ducha Świętego
Przemilczenie w raporcie 53% osób „zniechęcanych” do powołań przez bliskich dowodzi, iż wiara przestała być uważana za najwyższe dobro, ustępując miejsca świeckim karierom i wartościom rodzinnym.
Symptomatologia apostazji instytucjonalnej
Dane te stanowią niepodważalny dowód na:
- Skuteczność masońskiej infiltracji życia zakonnego, o czym ostrzegał św. Pius X w Lamentabili sane (1907): „Nowe zastępy nieprzyjaciół atakują religię katolicką”
- Zanik łaski uświęcającej w strukturach pozbawionych ważnych sakramentów
- Realizację proroctwa Leona XIII o „apostazji w wysokich miejscach”
Fakt, że 31% profesji pochodzi z Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej, potwierdza neokolonialną strategię eksportu posoborowych błędów doktrynalnych do krajów misyjnych.
Jedyną odpowiedzią na ten kryzys jest powrót do:
- Nienaruszalnych konstytucji zakonnych zatwierdzonych przed 1958 rokiem
- Liturgii trydenckiej jako źródła autentycznej duchowości
- Odrzucenia modernistycznej trucizny w formacji zakonnej
Jak stwierdził św. Pius X: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia (…) są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” – tę modernistyczną tezę wciela w życie każdy „instytut” uczestniczący w omawianym raporcie.
Za artykułem:
Report: Vast majority of religious institutes had no one professing perpetual vows in 2025 (ewtnnews.com)
Data artykułu: 28.01.2026
