Finansowa degrengolada posoborowej wspólnoty: skandal w opactwie norbertańskim
Portal EWTN News (29 stycznia 2026) informuje o jawnym kryzysie dyscypliny wśród struktur posoborowych, podając szczegóły federalnego oskarżenia byłego skarbnika opactwa norbertańskiego Santa Maria de la Vid w Nowym Meksyku. James Owens, określany jako „brat” zgromadzenia, miał defraudować ponad 2 miliony dolarów przeznaczone na rozbudowę ośrodka rekolekcyjnego. W świetle niezmiennej doktryny katolickiej incydent ten odsłania głębszą patologię: redukcję życia konsekrowanego do przedsięwzięcia biznesowego, gdzie sakralna funkcja dóbr materialnych ustępuje świeckiemu zarządzaniu.
Upadek posoborowego zarządzania: od ascetyzmu do defraudacji
„Owens (…) miał dostęp do kont finansowych wspólnoty i był odpowiedzialny za regulowanie wydatków”
Przypadek „brata” Owensa ilustruje systemowy brak nadzoru w strukturach neo-kościoła. Jak zaznacza Pius XI w Divini Redemptoris, „pasterze niech strzegą powierzonych sobie dóbr z roztropnością i prawością”. Tymczasem w opactwie Santa Maria de la Vid – jak donosi oskarżenie – były skarbnik przez niemal rok transferował środki na prywatne konta, kupując m.in. nieruchomość, podczas gdy przełożeni nie podejmowali żadnych działań kontrolnych. To jaskrawy przykład laicyzacji życia zakonnego, gdzie funkcje administracyjne powierza się osobom pozbawionym cnót zakonnych, kierującym się wyłącznie kompetencjami świeckimi (Owens był prawnikiem i księgowym).
Teologiczne konsekwencje: profanacja dóbr kościelnych
Ośrodek rekolekcyjny, dla którego pozyskiwano środki, został przedstawiony w artykule jako miejsce oferujące „samodzielne pustelnie” i „noclegi dla gości”. Brak jednak jakiejkolwiek wzmianki o formacji duchowej czy misji ewangelizacyjnej. Jak trafnie ujął św. Pius X w Pascendi dominici gregis, moderniści „sprowadzają religię do zwykłego systemu filozofii”. W tym przypadku mamy do czynienia ze zjawiskiem jeszcze groźniejszym: redukcją życia zakonnego do przedsięwzięcia hotelarskiego, gdzie materialna infrastruktura zastępuje modlitwę, a święte powołanie – zarządzanie projektami.
Symptomatologia kryzysu: od komunitaryzmu do samowoli finansowej
Opisany skandal nie jest odosobniony, lecz wpisuje się w szerszy kryzys autorytetu w strukturach posoborowych. Brak reakcji przełożonych na wielomiesięczne nadużycia pokazuje upadek zasady posłuszeństwa, o której św. Tomasz z Akwinu pisał: „Posłuszeństwo jest największą z cnót moralnych” (Summa Theologiae II-II, q.104, a.3). W prawdziwym Kościele katolickim tego rodzaju nadużycia skutkowałyby natychmiastową suspensą i pokutą, podczas gdy w neo-wspólnotach prowadzą jedynie do procesów cywilnych.
Podsumowanie: bankructwo modelu posoborowego
Incydent w Nowym Meksyku stanowi dramatyczne potwierdzenie diagnozy postawionej już przez Piusa XII: „Najstraszliwsza potrzeba naszych czasów polega na tym, że oderwano rozum od prawdy objawionej” (Przemówienie do uczestników Kongresu Międzynarodowej Unii Stowarzyszeń Katolickich, 1952). Gdy życie konsekrowane redukuje się do świeckiego zarządzania, a funkcje kościelne powierza się specjalistom od finansów zamiast ascetom, nieuchronnym owocem są skandale podważające samą istotę powołania. Jedynym remedium pozostaje powrót do reguły św. Norberta, łączącej surowość życia z autentycznym ubóstwem, oraz odrzucenie posoborowego modelu „zakonu jako korporacji”.
Za artykułem:
Federal grand jury indicts former treasurer for stealing more than $2 million from New Mexico abbey (ewtnnews.com)
Data artykułu: 29.01.2026
