Portal Tygodnik Powszechny, będący tubą posoborowej rewolucji, w artykule z 3 lutego 2026 r. serwuje czytelnikom typową dla neo-kościoła mieszankę pseudoteologii i świeckiego aktywizmu. Wojciech Bonowicz, powołując się na postać modernistycznego prezbitera Józefa Tischnera, próbuje zbudować narrację o „radykalnej nadziei” i „odwadze”, które jednak pozostają całkowicie oderwane od nadprzyrodzonej rzeczywistości łaski.
**Fałszywy fundament: Tischner jako prorok naturalizmu**
Bonowicz otwarcie przyznaje, że Tischner „zamiast mówić o tym, co się dzieje i czego można się spodziewać, wyciągnął tom opowiadań Tetmajera”. Już ten fakt demaskuje redukcję roli kapłana do psychologa-motywatora, podczas gdy „pasterze powinni nauczać prawd wiary i prowadzić dusze do zbawienia” (Sobór Trydencki, sesja XXIII). Cytowanie przez Tischnera tekstu „Notatka o polskim chłopie”, gdzie rzekomo „śmierć nie miała władzy nad człowiekiem”, otwarcie sprzeciwia się „mądrości Krzyża, która jest mocą Bożą” (1 Kor 1, 18 Wlg).
**Od filozofii dialogu do odrzucenia społecznego panowania Chrystusa**
Bonowicz kontynuuje modernistyczną linię, twierdząc, że „głównym uderzeniem [wroga] jest nasza solidarność”, całkowicie pomijając istotę problemu: odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla. Podczas gdy Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał, że „królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi”, współcześni moderniści zastępują to „budowaniem świata opartego na współpracy” – jawnie heretycką koncepcją, która neguje konieczność podporządkowania państw i narodów prawu Bożemu.
**Psychologizacja zamiast teologii**
Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji jest próba zastąpienia życia łaską psychologicznymi technikami przetrwania. Gdy Bonowicz pisze, że „odwaga w świecie (…) polega na przywracaniu poczucia rzeczywistości”, dokonuje klasycznego przesunięcia modernizmu: z rzeczywistości nadprzyrodzonej na naturalistyczne „tu i teraz”. Tymczasem św. Paweł Apostoł przypomina: „Nie toczymy walki przeciwko krwi i ciału, ale przeciwko Zwierzchnościom, przeciwko Władzom, przeciwko rządcom świata tych ciemności” (Ef 6, 12 Wlg).
**Demontaż sakralności na przykładzie „gestu kobiety”**
W kontekście rzekomo wzruszającego gestu kobiety całującej konserwę rybną, autor pomija kluczowy fakt: prawdziwa świętość realizuje się wyłącznie w sakramentach i kulcie katolickim. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili potępił tezę, że „świętość może istnieć poza prawdziwym kultem” (teza 51). Tymczasem Bonowicz gloryfikuje ten przejaw naturalnej religijności jako „sacrum w najgłębszym tego słowa sensie”, co stanowi jawne poparcie dla indyferentyzmu religijnego.
**Fałszywe rozwiązania dla prawdziwych problemów**
Proponowana przez autora „odwaga w podejmowaniu życia” jako antidotum na „radykalizmy bez nadziei” jest klasycznym przykładem modernistycznej ucieczki od rzeczywistości grzechu pierworodnego. Podczas gdy Kościół nauczał niezmiennie, że „bez Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5 Wlg), neo-kościół proponuje samozbawienie poprzez społeczną aktywność. Brak jakiejkolwiek wzmianki o potrzebie nawrócenia, modlitwy zadośćuczynnej czy ofiary Mszy Świętej demaskuje czysto naturalistyczne podstawy tej narracji.
**Testament apostazji**
Końcowe wezwanie Bonowicza do „budowania świata opartego nie na dominacji i egoizmie, lecz na współpracy” stanowi kwintesencję posoborowego błędu. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Tymczasem w tekście nie ma ani jednego odniesienia do konieczności podporządkowania państw i społeczeństw prawu Chrystusa Króla – jedynego źródła prawdziwego pokoju.
Za artykułem:
Ks. Józef Tischner i lekcja radykalnej nadziei: jak uporać się z lękiem przed wojną i chaosem? (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
