Portal LifeSiteNews (3 lutego 2026) informuje o dwóch sprzecznych rzeczywistościach na Uniwersytecie Notre Dame. Z jednej strony administracja uczelni mianowała dr Susan Ostermann – zwolenniczkę aborcji określającą ją jako „wzmacniającą wolność” – na kierownicze stanowisko w Liu Institute for Asia and Asian Studies. Z drugiej, studenci zbudowali lodową kaplicę ku czci św. Olafa, gdzie ponad 1600 osób uczestniczyło w Mszy w święto Ofiarowania Pańskiego. Działania władz uczelni stanowią kolejny akt apostazji instytucji, która dawno porzuciła misję katolicką, podczas gdy młodzież instynktownie szuka autentycznego kultu.
Nominalizm katolicki jako zasada zarządzania
Modernistyczna dialektyka pomiędzy deklarowaną „tożsamością katolicką” a praktyczną kolaboracją z kulturą śmierci osiąga w Notre Dame poziom perfekcyjnej hipokryzji. Powołanie Ostermann – która publicznie głosi, że „przymusowa ciąża i poród to przemoc wobec kobiet” – na stanowisko kierownicze nie jest przypadkowym nadużyciem, lecz logicznym owocem sześćdziesięcioletniego procesu demontażu doktrynalnego. Jak zauważa ks. Wilson Miscamble:
„Ostermann stoi w jaskrawej sprzeczności z fundamentalnym katolickim nauczaniem moralnym o świętości życia ludzkiego”.
Administracja uczelni, broniąc nominacji, posługuje się typowo posoborowym doublethink: z jednej strony deklaruje przywiązanie do „wartości katolickich”, z drugiej – gloryfikuje „akademicką doskonałość” oderwaną od Veritatis Splendor. Tym samym potwierdza diagnozę św. Piusa X z encykliki Pascendi, gdzie przestrzegał: „Moderniści mieszają prawdę z fałszem, by łatwiej oszukać umysły prostaczków” (nr 39).
Aborcja jako „prawo człowieka”: apostazja w działaniu
Poparcie Ostermann dla mordowania nienarodzonych nie jest „prywatną opinią”, lecz publicznym aktem współudziału w zbrodni wołającej o pomstę do nieba. Już Pius XI w Casti connubii nauczał nieomylnie: „Niewinne życie ludzkie, bez względu na to, jakie byłoby jego stadium rozwoju, jest bezpośrednio poddane władzy Boga samego” (nr 64). Tymczasem Population Council, z którym współpracuje Ostermann, od 1952 roku realizuje program depopulacji inspirowany neomaltuzjanizmem – doktryną potępioną przez Leona XIII w Rerum novarum (nr 17).
Fakt, że „katolicka” uczelnia awansuje aktywistkę powiązaną z tym środowiskiem, dowodzi całkowitego zerwania z Depositum Fidei. Jak stwierdza kanon 1374 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r.: „Na uczelniach katolickich nie mogą nauczać ci, którzy nie wyróżniają się zdrową nauką i nieskazitelnością życia”. Tymczasem Notre Dame nie tylko toleruje heretyków, ale wręcz ich nagradza – co stanowi jawne pogwałcenie prawa Bożego i kościelnego.
Lodowa kaplica: nostalgia za Kościołem, który przestał istnieć
Wydarzenie zbudowanej przez studentów kaplicy św. Olafa odsłania głęboki głód autentycznego katolicyzmu wśród młodego pokolenia. Uczestnictwo 1600 osób w Mszy podczas śnieżycy świadczy, że – wbrew modernistycznej narracji – młodzi pragną Tradycji, a nie „dostosowanej” liturgii. Niestety, entuzjazm ten zostaje zdradzony przez uczestnictwo w posoborowych rytuałach pozbawionych teologicznej substancji.
Warto przypomnieć, że Ofiarowanie Pańskie (zwane też Matki Bożej Gromnicznej) było świętem ściśle maryjnym, z procesją z gromnicami symbolizującą czystość Najświętszej Panienki. Tymczasem współczesne „obchody” wyzute są z tej głębi, redukując misterium do sentymentalnego spektaklu. Młodzież, budując lodową strukturę, nieświadomie metaforuje stan współczesnego „Kościoła”: kruchy, tymczasowy, pozbawiony trwałego fundamentu.
Notre Dame jako mikrokosmos apostazji
Dychotomia między studentami a administracją odzwierciedla szerszy kryzys w strukturach posoborowych: podczas gdy wierni instynktownie lgną do pozorów katolicyzmu, zarządcy instytucji realizują program aggiornamento zapowiedziany przez Jana XXIII. Uniwersytet, który w 1967 roku usunął krucyfiksy z sal wykładowych, a w 2009 roku udzielił honorowego doktoratu uzurpatorowi Obamie – nie jest już katolicki, lecz stanowi laboratorium rewolucji kulturowej.
Jak zauważa Alexandra DeSanctis Marr: „Dlaczego studenci Notre Dame traktują katolicyzm poważniej niż władze uczelni?”. Odpowiedź tkwi w naturze modernizmu potępionego przez św. Piusa X: „System ich jest taki: w sercu człowieka należy położyć religię; człowiek zaś sam jest zarówno przedmiotem, jak i podmiotem religii” (Pascendi, nr 14). Studenci, mimo wszystko, szukają Boga; administracja – czci człowieka.
Epilog: Czy lodowa kaplica stopnieje szybciej niż wiara pokolenia?
Inicjatywa Liama Devine’a zasługuje na uznanie jako przejaw autentycznej pobożności. Niestety, bez powrotu do integralnej doktryny i ważnych sakramentów, takie działania pozostaną jedynie efemerycznymi gestami. Notre Dame – podobnie jak cały neo-kościół – musi wybierać: albo powrót do Syllabusa błędów Piusa IX i niezmiennej Mszy Trydenckiej, albo dalsza degeneracja w kierunku „humanistycznego” uniwersytetu, gdzie katolicyzm jest co najwyżej folklorom.
Za artykułem:
Notre Dame students are taking their Catholic faith more seriously than the administration (lifesitenews.com)
Data artykułu: 03.02.2026
