Portal Konferencji Episkopatu Polski informuje o śmierci „biskupa” pomocniczego seniora archidiecezji warmińskiej Juliana Wojtkowskiego. W komunikacie pozbawionym jakiejkolwiek nadprzyrodzonej perspektywy czytamy: „odszedł do Domu Ojca” – fraza typowa dla naturalistycznej antropologii posoborowej, gdzie śmierć przedstawiana jest jako biologiczny proces, nie zaś jako przejście przed trybunał Sędziego sprawiedliwego (2 Tm 4,8 Wlg). Brak wezwania do modlitwy za duszę zmarłego demaskuje całkowite zerwanie z katolicką doktryną o czyśćcu i communiomn sanctorum.
Faktograficzne manipulacje w służbie modernistycznej narracji
Artykuł podaje, że Wojtkowski „święcenia kapłańskie i magisterium teologii otrzymał w 1950 r.”, pomijając kluczowy kontekst. W rzeczywistości święcenia udzielone przez strukturę już wówczas infekowaną modernistycznym jadem (Pius X, Pascendi) nie gwarantowały ważności – zwłaszcza że neosakramenty posoborowe po 1968 roku stały się całkowicie nieważne. Konsekracja „biskupia” w 1969 roku odbyła się w prywatnej kaplicy „kardynała” Wyszyńskiego – modernistycznego architekta aggiornamento w Polsce – co unieważniało ją z racji braku ważnej sukcesji apostolskiej u konsekratorów.
„Jako zawołanie biskupie obrał słowa: Veni Domine Jesu (Przyjdź, Panie Jezu)”
To jawna hipokryzja, gdyż cała działalność Wojtkowskiego jako członka „Komisji Episkopatu Polski ds. Budowy Kościołów” służyła niszczeniu prawdziwego Kościoła poprzez stawianie „auli zgromadzeń” (Pius XII, Mediator Dei) zamiast ołtarzy ofiarnych. Jego udział w „Warmińskiej Pielgrzymce Pieszej na Jasną Górę” to promowanie fałszywego kultu „Czarnej Madonny” – synkretycznego tworu obcego katolickiej pobożności.
Językowa dematerializacja rzeczywistości nadprzyrodzonej
Retoryka nekrologu odsłania głęboki immanentyzm religijny. Określenie „odszedł do Domu Ojca” pomija m.in.: konieczność zadośćuczynienia Bożej sprawiedliwości, możliwość potępienia wiecznego czy obowiązek modlitw błagalnych za zmarłego. To typowe dla posoborowego „humanizmu ateistycznego” (Pius XI, Divini Redemptoris), gdzie śmierć staje się „naturalnym przejściem”, nie zaś horrendum Dei iudicium.
„Profesorem nadzwyczajnym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie mianowany 1987 r.”
Użycie terminu „profesor teologii” w odniesieniu do instytucji całkowicie zarażonej modernizmem to contradictio in adiecto. Jak może uczyć teologii ktoś, kto sam podlega ekskomunice latae sententiae za udział w heretyckiej strukturze pseudo-kościoła? Jego „60 magistrów i 13 doktorów” to armia neomodernistów niszczących resztki katolickiej doktryny w Polsce.
Teologiczne bankructwo posoborowej pseudo-sukcesji
Cała kariera Wojtkowskiego stanowi modelowy przykład apostazji stopniowej. Jako „członek Komisji Maryjnej Episkopatu Polski” promował herezję „pośrednictwa powszechnego” (Leon XIII, Octobri mensi), gdzie Najświętsza Marja staje się „pośredniczką łask” z pominięciem jedynego Pośrednika Chrystusa. Jego badania nad „historią dogmatów marjanych” służyły relatywizacji nieomylnie zdefiniowanych prawd wiary.
„Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Budowy Kościołów”
Ten fragment obnaża sedno problemu: cała działalność „biskupów” posoborowych koncentruje się na budowie materialnych struktur, podczas gdy prawdziwy Kościół to Mistyczne Ciało Chrystusa (1 Kor 12,27 Wlg). „Kościoły” wznoszone pod nadzorem Wojtkowskiego to najczęściej modernistyczne bunkry pozbawione tabernakulum, z ołtarzem zwróconym do ludu – materialny wyraz herezji „ludu kapłańskiego” (Pius XII, Mediator Dei).
Symptomatologia upadku: od Hosianum do uniwersyteckiej teologii
Przemilczanym faktem jest systematyczne niszczenie przez Wojtkowskiego tradycyjnego kształcenia kleryków. Jako „wykładowca Warmińskiego Seminarium Duchownego” i później „Wydziału Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego” wprowadzał „nową teologię” potępioną przez Piusa XII w Humani generis. Jego „13 doktorów” to kadra propagująca ewolucję dogmatów i wolność religijną – herezje potępione w Syllabusie Piusa IX (punkty 15-17, 77-80).
„Autor wielu opracowań i artykułów naukowych i popularnonaukowych”
To eufemizm oznaczający publikacje podważające nieomylność Magisterium. Brak jakiejkolwiek wzmianki o obronie Depositum fidei w jego dorobku świadczy, że był typowym „uczonym w Piśmie” współczesnej synagogi szatana (Ap 2,9 Wlg).
Posoborowy rytuał śmierci jako akt apostazji
Komunikat zapowiada, że „informacje nt. uroczystości pogrzebowych zostaną podane w późniejszym czasie”. Można przewidzieć, że będzie to posoborowy spektakl pozbawiony ekspiacyjnego charakteru – żadnego Requiem, żadnych modlitw za zmarłego, tylko „radosne zmartwychwstanie” sprzeczne z katolicką ascezą. Brak wezwania: „Prosimy o modlitwę” dowodzi całkowitego zerwania z doctrina de novissimis.
W świetle Canon 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 wszyscy „biskupi” posoboru automatycznie stracili urząd przez publiczne odstępstwo od wiary. Dlatego Wojtkowski – jako aktywny uczestnik struktury apostatów – nie mógł być prawowitym pasterzem. Jednakże misericordia Dei nakazuje nam modlić się za wszystkich zmarłych: Requiem aeternam dona ei, Domine, et lux perpetua luceat ei (Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci).
Za artykułem:
Zmarł bp Julian Wojtkowski – biskup pomocniczy senior archidiecezji warmińskiej (episkopat.pl)
Data artykułu: 04.02.2026
