Portal EWTN News (5 lutego 2026) informuje o premierze podcastu „Catholics & Cappuccinos” na nowej platformie streamingowej EWTN+. Gospodynią programu jest aktorka Siobhan Fallon Hogan, która przeprowadza wywiady z postaciami takimi jak Jonathan Roumie (odtwórca roli „Jezusa” w protestanckiej produkcji „The Chosen”), Patricia Heaton, Kevin James oraz „siostrą” Mary Gabriel ze zgromadzenia „Siostry Życia”. Autorzy podkreślają, iż celem produkcji jest ukazanie „radości bycia katolikiem” poprzez „humor” i „inspirujące rozmowy” bez wskazania jakichkolwiek kryteriów doktrynalnych.
Naturalistyczna redukcja wiary do emocjonalnego doświadczenia
Projekt „Catholics & Cappuccinos” stanowi klasyczny przykład reductionis fidei ad affectum (sprowadzenia wiary do przeżycia emocjonalnego), potępionego przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis jako jeden z filarów modernizmu. Gdy Hogan deklaruje: „Chciałam pokazać, że w Kościele katolickim jest tyle radości”, pomija fundamentalną prawdę, iż nadprzyrodzona radość wynika wyłącznie ze stanu łaski uświęcającej, osiągalnego poprzez unikanie grzechu ciężkiego i wierność wszystkim dogmatom – czego nie gwarantuje uczestnictwo w posoborowych strukturach.
Sam tytuł podcastu („Katolicy i Cappuccino”) odsłania duchową płytkość całego przedsięwzięcia, zestawiając stan przynależności do Mistycznego Ciała Chrystusa z przyziemną konsumpcją kawy. Jak zauważa św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Kościół jest widzialną społecznością wyznawców prawdziwej wiary, poddanych prawowitemu następcy Piotra” – nie zaś klubem miłośników kofeiny i anegdot.
Fałszywy ekumenizm i relatywizacja doktryny
Obecność Jonathana Roumiego – odtwórcy roli Chrystusa w protestanckiej produkcji „The Chosen” – dowodzi zdrady katolickiego monitum przeciwko mieszaniu prawdy z błędem. Już w 1917 roku Święte Oficjum w dekrecie Lamentabili sane potępiło tezę, jakoby „protestanci oddali lepszy sens Pisma Świętego niż katolicy” (propozycja 19). Tymczasem EWTN gloryfikuje aktora, który przyczynia się do propagowania heretyckiej wizji Chrystusa, pozbawionej nauki o rzeczywistej obecności Eucharystycznej, władzy kapłańskiej i konieczności przynależności do jedynego prawdziwego Kościoła.
Podobnie skandaliczny jest udział Patricii Heaton i Kevina Jamesa – aktorów publicznie wspierających polityków proaborcyjnych. Consensus Patrum jasno naucza, iż jawni współpracownicy grzechu śmiertelnego nie mogą być przedstawiani jako wzorce życia katolickiego. Jak czytamy w Liście do Rzymian: „Nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, lecz raczej piętnujcie je” (Ef 5,11).
„Siostry Życia” jako przykład posoborowej deformacji
Wymownym symbolem całego przedsięwzięcia jest zaproszenie „siostry” Mary Gabriel ze zgromadzenia „Siostry Życia” – feministycznej wspólnoty założonej w 1991 roku, która zastąpiła klauzurę i habit „duchowością zaangażowania społecznego” w stylu Teilharda de Chardin. Tymczasem św. Teresa z Ávili w Twierdzy wewnętrznej podkreśla: „Pierwszym obowiązkiem zakonnicy jest modlitwa i umartwienie za świat, a nie szukanie ludzkich aprobat”.
Brak ostrzeżeń przed świętokradztwem i utratą łaski
Żaden z rozmówców nie porusza kluczowego dla zbawienia tematu ważności sakramentów w posoborowej strukturze. Milczy się o tym, że:
- Nowy „Sakrament” święceń (według posoborowego Pontificalis Romani) jest nieważny z powodu zmiany materii i formy
- „Msza” Novus Ordo stanowi jedynie pamiątkę wieczerzy (kanon II: „Bierzcie i jedzcie, to czyńcie na moją pamiątkę” zamiast ofiarnego „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane”)
- Przystępowanie do „komunii” w tych warunkach grozi świętokradztwem
Jak ostrzegał papież Pius XII w encyklice Mediator Dei: „Ofiara Mszy Świętej nie jest zwykłym ucztowaniem, lecz krwawą ofiarą Kalwarii uobecnianą w sposób bezkrwawy”.
Zastępcza religia „miłych wrażeń”
Podcast EWTN wpisuje się w szerszy trend zastępowania religii objawionej przez terapię. Gdy Siobhan Fallon Hogan mówi: „Mam nadzieję, że słuchacze poczują się zainspirowani i napełnieni nadzieją i radością”, stosuje język charakterystyczny dla ruchu New Age, nie zaś katolickiej mistyki. Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort w Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Marji przestrzega: „Najgroźniejszymi wrogami Krzyża są ci, którzy głoszą Chrystusa bez cierpienia, wiary bez ofiary, łaski bez pokuty”.
Tymczasem „Catholics & Cappuccinos” proponuje dokładnie taki bezbolesny katolicyzm – pozbawiony wymagań, dogmatów i konieczności nawrócenia. Jak zauważył Plinio Corrêa de Oliveira w Rewolucji i Kontrrewolucji: „Trzecia rewolucja (komunistyczna) zmiotłaby drugą (liberalną), gdyby nie fakt, że druga rewolucja wchłonęła już Kościół, czyniąc go narzędziem własnych celów”. EWTN pełni dziś rolę takiego „wchłoniętego” narzędzia.
Wiara katolicka nie jest terapią grupową przy latte, lecz przyjęciem jarzma Chrystusowego (Mt 11,29) – włącznie z koniecznością walki z modernistyczną apostazją, która opanowała Watykan po 1958 roku. Radość prawdziwego katolika płynie z Krzyża, nie zaś z kawiarnianych pogaduszek z heretykami i apostatami.
Za artykułem:
New EWTN+ podcast ‘Catholics & Cappuccinos’ aims to show joy of being Catholic (ewtnnews.com)
Data artykułu: 05.02.2026
