Portal LifeSiteNews informuje o skazaniu Ryana Routha na dożywocie za próbę zamachu na Donalda Trumpa we wrześniu 2024 roku. Relacja koncentruje się na szczegółach procesu sądowego, motywach oskarżonego oraz reakcjach świadków, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sprawiedliwości i obowiązek publicznego pokuty za grzech zabójstwa.
Naturalistyczne zawężenie wymiaru sprawiedliwości
Opis wydarzeń ogranicza się do sfery czysto świeckiej: „Routh został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności plus siedem lat”, podczas gdy lex aeterna (prawo wieczne) domaga się uznania, iż każdy zamach na życie władcy stanowi zbrodnię przeciwko samemu Bogu, którego pomazańcem jest każdy legalny władca (Rz 13,1-7). Nowożytne kodeksy karne, oderwane od fundamentu Dekalogu, redukują sprawiedliwość do wymiaru czysto ludzkiego – dokładnie jak przepowiedział Pius XI w Quas primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…) zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”.
„Sędzia Aileen Cannon nazwała go „złym”, oddając hołd organom ścigania i świadkom za zapewnienie „iskierki nadziei, iskierki światła”.
Użycie świeckiego terminu „zły” (evil) zamiast teologicznego „grzesznik” czy „dziecko szatana” świadczy o dechrystianizacji wymiaru sprawiedliwości. „Iskierka nadziei” to jałowy optymizm oświeceniowy, gdy tymczasem Kościół naucza, że prawdziwa nadzieja płynie jedynie z pokuty i zadośćuczynienia (Sobór Trydencki, sesja XIV, kan. 5).
Psychiatyzacja zła jako przejaw modernizmu
Artykuł wielokrotnie podkreśla rzekome „problemy ze zdrowiem psychicznym” Routha („historia niestabilności psychicznej”), co stanowi klasyczną strategię relatywizacji zła moralnego. Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologica (I-II, q. 77 a. 2) wykazuje jasno: nawet ciężkie zaburzenia psychiczne nie znoszą Mens rea (winy umysłowej) jeśli sprawca zachował minimalną rozeznawalność dobra i zła. Tymczasem współczesne prawo – wierne duchowi soborowej deklaracji Dignitatis humanae – zastępuje pojęcie grzechu chorobą, a odpowiedzialność terapią.
Co więcej, próba psychologicznej dezintegracji postaci zamachowca („dobry facet”, „koń w domu”) służy stworzeniu wrażenia „nieprzewidywalności” zbrodni, podczas gdy Pismo Święte ostrzega: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne” (Mt 15,19 Wlg). Każdy akt przemocy jest owocem systematycznego odrzucania łaski uświęcającej.
Polityczny redukcjonizm zamiast diagnozy duchowej
Tekst koncentruje się na powierzchownych wątkach politycznych („rozczarowanie Trumpem”, „frustracja wobec braku pomocy dla Ukrainy”), całkowicie pomijając diagnosę angelologiczną konfliktu. Jak przypomina kanon 22 Soboru Laterańskiego IV: „Diabeł i inne złe duchy są przez Boga stworzone jako dobre z natury, ale stały się złe z własnej woli”. Każdy zamach terrorystyczny stanowi wypadkową działania upadłych duchów buntu oraz ludzkiej zgody na pokusę.
Brakuje też jednoznacznego stwierdzenia, że każdy zamachowca – niezależnie od motywacji – staje się narzędziem szatana, „który był zabójcą od początku” (J 8,44 Wlg). W świecie odrzucającym Królewską Godność Chrystusa (Pius XI, Quas primas), polityka zastępuje teologię, a analiza geostrategiczna – rachunek sumienia.
Świętokradztwo procesowe: samobójstwo piórem
„Po odczytaniu wyroku próbował dźgnąć się długopisem (który został zaprojektowany tak, aby nie przebić)”.
Próba samobójstwa w sali sądowej to ostateczne świętokradztwo – odmówienie Bogu prawa do sądu ostatecznego i samowolne skrócenie czasu na żal doskonały. Kanon 2350 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. nakazywał odmówić pogrzebu katolickiego samobójcom, którzy działali „pełną świadomością”. Tymczasem współczesne „wymiar sprawiedliwości” traktuje ten akt jako „przejaw zaburzeń”, nie zaś jako crimen nefandum (zbrodnię niegodziwą).
Co więcej, sama konstrukcja „bezpiecznego długopisu” symbolizuje świat bez konsekwencji – kolejny przejaw utopijnego naturalizmu, gdzie technologia ma zastąpić Bożą Opatrzność. Jak ostrzegał św. Augustyn: „Gdy odrzuca się sprawiedliwość, czymże są królestwa jeśli nie wielkimi bandami rozbójników?” (De Civitate Dei, IV.4).
Neo-kościół a służby specjalne: fałszywi stróże porządku
Artykuł powtarza bezrefleksyjnie tezę o „sukcesie” Secret Service („iskierka nadziei”), podczas gdy dwukrotne naruszenie ochrony głowy państwa dowodzi bankructwa świeckich systemów bezpieczeństwa. W tradycyjnym porządku katolickim, prawdziwą tarczą władcy była łaska Boża wynikająca z namaszczenia oraz modlitwy ludu (Ps 20,8 Wlg). Gdy naród porzuca kult prawdziwego Boga, nawet najlepiej uzbrojona straż nie zagwarantuje bezpieczeństwa – czego dowodem losy zamordowanych „postępowych” władców XX wieku.
W kontekście „neo-kościoła” brakuje jednak najważniejszego ostrzeżenia: że wszelka władza nieuznająca społecznego panowania Chrystusa Króla jest z natury nielegalna (Pius IX, Quanta cura). Skoro nawet „katolickie” media nie głoszą tej prawdy, jakże możemy dziwić się falom przemocy?
Za artykułem:
Attempted Trump assassin Ryan Routh sentenced to life in prison (lifesitenews.com)
Data artykułu: 05.02.2026
