Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje inicjatywę Domu Nadziei w Opolu, organizującą zbiórkę środków na zakup bielizny termoaktywnej, kuchenek gazowych i lamp dla mieszkańców Kijowa dotkniętych wojną. Wypowiedzi „biskupa pomocniczego diecezji kijowsko-żytomierskiej” Aleksandra Jazłowieckiego oraz „siostry” Marii Marty Przywary SSpS koncentrują się wyłącznie na materialnych aspektach pomocy, pomijając całkowicie obowiązek głoszenia prawdy katolickiej poszkodowanym. Ta jawna redukcja misji Kościoła do świeckiego humanitaryzmu stanowi kolejny przejaw apostazji posoborowej sekty.
Naturalistyczne zawężenie caritas
„niemal każdego dnia rosyjskie ostrzały niszczą ukraińskie miasta, domy i ich życie” – stwierdza „bp” Jazłowiecki, zupełnie ignorując fakt, iż prawdziwym źródłem wszelkich konfliktów jest odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas primas nauczał niezbicie: „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego” (nr 1). Tymczasem cała narracja ogranicza się do poziomu zwierzęcej troski o biologiczne przetrwanie, jak gdyby człowiek był jedynie worek kości i mięsa wymagający ogrzania.
„Wdzięczność, jak podkreśla, wyraża «z całego serca, w imieniu dzieci, rodzin i osób starszych, którzy dziś walczą o przetrwanie»”.
Gdzież tu wezwanie do pokuty za grzechy prowadzące do wojny? Gdzie napomnienie o obowiązku zadośćuczynienia Najświętszemu Sercu Jezusa? Milczenie na te kwestury zdradza herezję naturalizmu potępioną w punkcie 56 Syllabusa błędów Piusa IX: „Moral laws do not stand in need of the divine sanction” – jak gdyby wystarczyło rozdać kuchenki, by naprawić świat.
Fałszywa ekumeniczna solidarność
Szczególnie obrzydliwy jest passus „siostry” Przywary, która jako rzekoma zakonnica ośmiela się głosić: „jako Polka jest dumna z rodaków, iż pomimo różnych fałszywych informacji i wielkiej krytyki […] jest wielu takich, którzy rozumieją cierpienie niewinnych ludzi”. To jawna apoteoza religii człowieczeństwa, gdzie kryterium dobra staje się ulżenie ciału, nie zaś zbawienie duszy. Prawdziwa caritas katolicka – jak przypomina św. Wincenty à Paulo – zawsze łączy jałmużnę z głoszeniem Ewangelii i wezwaniem do porzucenia grzechu.
Tymczasem inicjatorzy zbiórki nie podają żadnych informacji, czy pomoc trafi wyłącznie do katolików, czy też – co bardziej prawdopodobne – będzie rozdystrybuowana po prostu „potrzebującym” bez względu na wyznanie. To zaś stanowi zdradę misji ewangelizacyjnej Kościoła i praktyczną realizację herezji indyferentyzmu religijnego potępionego w punkcie 15-17 Syllabusa.
Teologia bez krzyża
Wypowiedź „siostry” Przywary kończy się groteskowym frazesem: „W naszych codziennych modlitwach pamiętamy o wszystkich naszych darczyńcach […] Bóg zapłać”. Oto cała „duchowość” neo-kościoła: transakcyjna relacja z Bogiem, gdzie ziemski datek ma zapewnić „łaski” bez konieczności nawrócenia. Gdzież tu wezwanie do ofiary wynagradzającej? Gdzie wskazanie, że prawdziwa pomoc bliźniemu wypływa z uczestnictwa w Ofierze Krzyżowej?
Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane potępił dokładnie tę redukcję chrześcijaństwa do filantropii: „Ewangelie w wielu opowiadaniach podawali nie to, co rzeczywiście miało miejsce, ale to, co uważali, że przyniesie większą korzyść odbiorcom, chociażby to było fałszywe” (punkt 14). Podobnie dziś modernistyczna sekta głosi wygodną „ewangelię” ciepłego koca i powerbanka, byle tylko nie mówić o grzechu, piekle i obowiązku podporządkowania narodów Chrystusowi Królowi.
Kaci prawdziwej caritas
Najjaskrawszą zbrodnią tej akcji jest całkowite pominięcie źródeł wojny w apostazji narodów. Ani słowa o tym, że zarówno Rosja, jak i Ukraina od dziesięcioleci trwają w schizmatyckim buncie przeciwko Rzymowi. Żadnego wezwania do publicznego poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Marji – co jest jedyną drogą do pokoju – tylko pusta gadanina o „solidarności”.
Prawdziwy katolik musi zaś wołać z Piusem XI: „Krwią swoją [Chrystus] odkupił społeczeństwo ludzkie i założył Kościół, aby nieustannie przedłużać przez wieki zbawcze dzieło” (Quas primas). Dlatego każda działalność charytatywna musi być nierozerwalnie złączona z głoszeniem konieczności poddania się władzy Chrystusa Króla – inaczej staje się jedynie maścią smarującą łańcuchy niewoli grzechu.
Dopóki „duchowni” neo-kościoła nie odwrócą się od tej bluźnierczej parodii katolicyzmu i nie powrócą do jedynej Ofiary Mszy Świętej Wszechczasów – wszystkie ich akcje pozostaną jedynie farsą mającą przykryć głębię ich apostazji.
Za artykułem:
06 lutego 2026 | 10:05Dom Nadziei w Opolu organizuje zbiórkę dla Ukrainy (ekai.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
