Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje inicjatywę tzw. metropolity katowickiego „arcybiskupa” Andrzeja Przybylskiego, organizującego zbiórkę finansową „na pomoc humanitarną” dla Ukrainy. W liście do diecezjan uzurpator stwierdza: „na niektórych terenach Ukrainy mamy do czynienia z kryzysem humanitarnym”, apelując o środki na generatory prądu i kuchnie polowe. Zebrane fundusze mają trafić do struktur podległych „biskupowi” Vitalijowi Kryvickiemu z sekty kijowsko-żytomierskiej.
Redukcja misji Kościoła do świeckiego humanitaryzmu
Fakt cierpienia ludności cywilnej w strefie konfliktu jest niezaprzeczalny. Katastrofą teologiczną staje się jednak pominięcie w apelu jakiejkolwiek wzmianki o konieczności niesienia pomocy duchowej – głoszenia Ewangelii, udzielania sakramentów czy modlitwy o nawrócenie grzeszników. Pius XI w encyklice Quas primas stanowczo przypomina: „Ludzie prywatni, rodziny, państwa mają obowiązek publicznej czci i posłuszeństwa Chrystusowi”. Tymczasem cała akcja sprowadza Kościół do roli agencji socjalnej, co Pius IX w Syllabusie błędów potępił jako „pomijanie głównego niebezpieczeństwa: modernistycznej apostazji w łonie Kościoła” (propozycja 40).
Język dokumentu zdradza przyjęcie naturalistycznej optyki ONZ-owskich agend. Określenie „kryzys humanitarny” (powtórzone dwukrotnie) pochodzi wprost z leksykonu globalistów, podczas gdy Kościół katolicki mówił zawsze o „nieszczęśliwej sytuacji ludności” lub „okaleczonych duszach i ciałach”. Brak choćby jednego odniesienia do grzechu jako źródła wojen czy potrzeby ekspiacji przez modlitwę pokutną – co stanowi jawne odrzucenie nauki św. Pawła: „Bóg poganom nie dał poznać, czym jest bogactwo i chwała ukryta w tej tajemnicy… którą jest Chrystus” (Kol 1,27 Wlg).
Ekumeniczna zdrada w imię „braterstwa”
Współpraca ze strukturami schizmatyckimi („diecezja kijowsko-żytomierska”) łamie kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zabraniający „aktywnej współpracy w akcjach religijnych z heretykami i schizmatykami”. Co więcej, Lamentabili św. Piusa X wyraźnie potępia „relatywizm religijny otwierający drogę do dialogu ze schizmą” (propozycja 4). Tymczasem „abp” Przybylski nie tylko nie nawołuje do nawrócenia prawosławnych na katolicyzm, ale wręcz legitymizuje ich pseudo-hierarchię jako partnera „pomocy”.
Ton listu przypomina biurokratyczne komunikaty UNICEF, nie zaś pasterza dbającego o zbawienie dusz. Milczenie o obowiązku ewangelizacji jest tu wymowne – jak gdyby „Kościół” posoborowy uwierzył, iż – jak pisał Modernistyczny Sykstus w Syllabusie – „człowiek może w każdej religii znaleźć drogę zbawienia” (propozycja 16). Tym samym potwierdza się diagnoza św. Piusa X z Pascendi: „Moderniści redukują religię do uczucia czysto ludzkiego”.
Finansowanie antykatolickich struktur
Wspomniany „bp” Vitalij Kryvicki to jawny zwolennik ukraińskiego nacjonalizmu sprzecznego z katolicką nauką społeczną. Jego struktury współpracują z greckokatolickimi unitami, którzy – jak stwierdza dekret Św. Oficjum z 1948 r. – „propagują obrządek wschodni jako rzekomo doskonalszy od łacińskiego”. Przekazanie środków takim podmiotom stanowi więc finansowanie działań antyrzymskich.
Co charakterystyczne, apel nie wspomina o pomocy dla prześladowanych katolików obrządku łacińskiego w Ukrainie (którzy po 2014 roku doświadczają systematycznych ataków ze strony skrajnie prawicowych bojówek). To kolejny dowód na ideologiczne uwikłanie pseudo-hierarchii w poparcie dla nacjonalistycznych projektów sprzecznych z uniwersalizmem Królestwa Chrystusowego.
Symptom głębszej apostazji
Opisywana inicjatywa nie jest odosobniona, lecz wpisuje się w systematyczną redukcję katolicyzmu do świeckiego aktywizmu. Już Pius XI przestrzegał w Quas primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw, z państw, wówczas zburzone zostały fundamenty władzy, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś obowiązek słuchać”. Brak odniesienia do społecznego panowania Chrystusa Króla w akcji „pomocowej” jest więc logiczną konsekwencją przyjęcia posoborowej doktryny wolności religijnej.
Katastrofalne skutki tej apostazji widać w samym języku apelu: zamiast wezwania do modlitwy różańcowej o pokój przez poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi (co – jako fałszywe objawienie – i tak należałoby odrzucić) mamy technokratyczny projekt kupna generatorów. Gdy zabraknie nadprzyrodzonej perspektywy, nawet pozornie szlachetne czyny stają się narzędziem degradacji Kościoła do roli NGO.
Za artykułem:
katowicka Archidiecezja katowicka: zbiórka na pomoc dla Ukrainy w niedzielę 15 lutego (ekai.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
