Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje treść listu apostolskiego „Życie w obfitości, O wartości sportu” wydanego przez uzurpatora Watykanu. Dokument, ogłoszony przy okazji XXV Zimowych Igrzysk Olimpijskich, przedstawia sport jako „szkołę życia”, narzędzie pokoju i „współczesny areopag” ewangelizacji. Autor wzywa do powszechnej dostępności aktywności fizycznej, przestrzega przed komercjalizacją i transhumanizmem, podkreśla rolę „duchowości” w sporcie.
Naturalistyczne zawłaszczenie katolickiej terminologii
Już na poziomie językowym dokument zdradza modernistyczną infekcję. Użycie biblijnego terminu „życie w obfitości” (J 10,10) zostaje wypaczone w celu legitymizacji naturalistycznej wizji człowieka. Chrystus obiecał życie wieczne, podczas gdy uzurpator redukuje je do „pełni życia, która integruje ciało, relację i wnętrze człowieka” – czysto immanentnej utopii pozbawionej nadprzyrodzonego celu. Jak zauważył Pius XI w Quas primas: „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”.
„Sport może naprawdę stać się szkołą życia, w której można się nauczyć, że obfitość nie wynika ze zwycięstwa za wszelką cenę, ale z dzielenia się, szacunku i radości wspólnego wędrowania”
To zdanie demaskuje duchową pustkę posoborowego projektu. „Dzielenie się” i „szacunek” zastępują cnoty teologalne, zaś „wspólne wędrowanie” staje się parodią pielgrzymki do Niebieskiego Jeruzalem. Brak jakiegokolwiek odniesienia do konieczności łaski, walki ze grzechem czy zbawienia duszy – fundamentów autentycznej duchowości katolickiej.
Teologiczne fałszerstwo: Sport jako „nowy areopag”
Szokujące jest porównanie sportu do areopagu – miejsca głoszenia Ewangelii przez św. Pawła (Dz 17). To jawna próba zastąpienia nadprzyrodzonej misji Kościoła naturalistycznym programem społecznym. Dokument twierdzi, że sport jest „współczesnym areopagiem, miejscem spotkania z wierzącymi i niewierzącymi oraz okazją do głoszenia wartości ewangelicznych”. Tymczasem Sobór Watykański I naucza niezmiennie: „Kościół jest (…) strażnikiem i nauczycielem objawionej prawdy” (Dei Filius, rozdz. 3).
Gdzie w tym „głoszeniu” miejsce na naukę o grzechu pierworodnym, konieczności sakramentów czy Sądzie Ostatecznym? „Wartości ewangeliczne” sprowadzone zostają do świeckiego humanitaryzmu, co doskonale koresponduje z potępionym przez św. Piusa X modernizmem, który „sprowadza całą religię do pewnego nieokreślonego poczucia wewnętrznego” (Lamentabili sane, 6).
Polityczna instrumentalizacja sacrum
Apel o „rozejm olimpijski – symbol i proroctwo pojednanego świata” odsłania utopijną wizję pokoju bez Chrystusa Króla. Jak przypomina Pius XI: „nie było bowiem i nie będzie nikogo, kto przez wszystkich byłby tak umiłowany, jak Chrystus Jezus” (Quas primas). Tymczasem dokument całkowicie pomija konieczność społecznego panowania Naszego Pana, zastępując je mglistym „braterstwem między narodami” – ideą wywodzącą się wprost z rewolucji francuskiej.
W sekcji o zagrożeniach autor trafnie wskazuje na komercjalizację i transhumanizm, lecz pomija źródło tych plag: odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla. Gdy narody porzucają prawo naturalne i Ewangelię, sport nieuchronnie degeneruje się w narzędzie ideologii, co potwierdza Syllabus błędów Piusa IX, potępiający twierdzenie, że „Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła” (punkty 55).
Fałszywa asceza: Kult ciała zamiast umartwienia
Szczególnie obłudnie brzmią pochwały „pracy nad sobą, poszanowania rytmu ciała i umysłu” w kontekście sportowej ascezy. Prawdziwa asceza katolicka, jak nauczał św. Jan od Krzyża, ma na celu „oderwanie od stworzeń” dla zjednoczenia z Bogiem. Tymczasem tu mamy do czynienia z kultem wydolności fizycznej – współczesną formą pelagiańskiego samozbawienia przez wysiłek.
Brakuje jakiejkolwiek wzmianki o umartwieniach pokutnych, które Kościół zawsze zalecał dla uczynienia zadość sprawiedliwości Bożej (por. KPK 1917, kan. 1250). W zamian proponuje się „doświadczenie przepływu (flow), radości z działania i przekraczania własnych granic” – czysto psychologiczny stan bliższy buddyjskiemu oświeceniu niż chrześcijańskiej świętości.
Duszpasterstwo czy demontaż misji Kościoła?
Wezwanie do „aktywnej obecności w świecie sportu” poprzez struktury episkopatów i diecezji odsłania strategiczny cel: redukcję Kościoła do agencji społecznej. Zamiast nawracania narodów i uczenia prawd wiary, sekta posoborowa oferuje „towarzyszenie sportowcom i refleksję etyczną”. To dokładne wcielenie potępionych zasad: „Kościół powinien się pogodzić z postępem” (Syllabus, 80) oraz „wiara powinna się podporządkować rozumowi” (Lamentabili, 4).
Największą zdradą jest jednak pominięcie fundamentalnej roli Mszy Świętej jako źródła wszelkiej łaski. Gdy dokument mówi o „spojrzeniu wykraczającym poza wynik”, nie wskazuje na Ofiarę Kalwarii, lecz na mglistą „duchowość”. Tymczasem Sobór Trydencki definiuje: „We Mszy jest składana Bogu prawdziwa ofiara przebłagalna (…). Przez jej ofiarowanie Bóg zostaje przebłagany i udziela łaski i daru pokuty” (sesja XXII, rozdz. 2).
List uzurpatora stanowi kolejny dowód całkowitego zerwania z katolicką ortodoksją. Sport – który w zdrowej postaci mógłby służyć rozwojowi cnót – zostaje tu podniesiony do rangi substytutu religii, narzędzia inżynierii społecznej i nośnika modernistycznej herezji. W obliczu takich dokumentów wierni tym bardziej powinni trwać przy niezmiennej nauce Kościoła, czcić Chrystusa Króla i odrzucać fałszywe struktury posoborowe.
Za artykułem:
06 lutego 2026 | 16:16Leon XIV podkreśla znaczenie sportu dla człowieka i świata w którym żyje (ekai.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
