Dekonstrukcja skandalu w świetle niezmiennej doktryny katolickiej
Portal LifeSiteNews (6 lutego 2026) relacjonuje skandal związany z nominacją proaborcyjnej profesor Susan Ostermann na stanowisko dyrektora Instytutu Azjatyckiego na Uniwersytecie Notre Dame. Autorka artykułu, Susan Ciancio – absolwentka tej uczelni – wyraża oburzenie faktem, iż „uniwersytet dedykowany Matce Bożej” zatrudnia osoby otwarcie głoszące ideologię śmierci. Szczególnie bulwersujące są cytowane wypowiedzi Ostermann, która aborcję nazywa „dostępem do wolności”, zaś ciążę określa mianem „przemocy” i „traumy”.
„Podczas gdy ciąża może być radosnym i cudownym wydarzeniem dla tych, którzy ją swobodnie wybierają, wymuszona ciąża i poród są przemocą. To nadużycie seksualne. To trauma” – twierdzi Ostermann w artykule z 2022 roku.
Reakcja części środowiska akademickiego ograniczyła się do dymisji niektórych pracowników instytutu oraz do protestu studentki Lucy Spence, która w opublikowanym tekście stwierdziła: „Kobiety mają dość słyszenia, że ich siła polega na odrzuceniu miłości”.
Faktograficzne dziedzictwo apostazji
Nominalnie katolicka uczelnia od dziesięcioleci systematycznie odcina się od swego duchowego dziedzictwa. Już w 1967 roku rektor Theodore Hesburgh CSC podpisał deklarację popierającą antykoncepcję, co stanowiło jawną zdradę nauczania Piusa XI (Casti Connubii). Kolejne lata przyniosły kolejne kompromisy z duchem świata: dopuszczenie wykładów zwolenników „teologii wyzwolenia”, organizację koncertów bluźnierczych grup, aż po niedawne umieszczenie pomnika „matki ziemi” na terenie kampusu.
Obecna nominacja Ostermann – wykładającej na uczelni od 2017 roku – nie jest więc incydentem, lecz logiczną konsekwencją procesu zapoczątkowanego przez posoborową rewolucję. Jak trafnie zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści usiłują zniszczyć całą instytucję Kościoła, nie za pomocą zewnętrznego ataku, ale przez zatrucie jej od wewnątrz”.
Językowa demaskacja antykatolickiej nowomowy
Analiza języka używanego przez zwolenników kultury śmierci ujawnia ich rzeczywiste intencje. Określenia typu „prawa reprodukcyjne”, „dostęp do aborcji” czy „przymusowa ciąża” stanowią lingwistyczne narzędzia mające ukryć zbrodniczą rzeczywistość. Tymczasem Katechizm św. Piusa X jednoznacznie naucza: „Zabicie dziecka w łonie matki jest grzechem ciężkim i pociąga za sobą ekskomunikę” (Rozdział III, punkt 5).
Retoryka Ostermann – absolwentki Yale i Berkeley – stanowi idealne odzwierciedlenie ducha świata, przeciwko któremu ostrzegał Chrystus: „Jeśli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził” (J 15,18). Co znaczące, w całym artykule brak jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonej rzeczywistości grzechu, łaski uświęcającej czy wiecznego potępienia.
Teologiczny wymiar zdrady
Uniwersytet Notre Dame – formalnie podlegający diecezji Fort Wayne-South Bend – od dawna występuje przeciwko podstawowym zasadom wiary katolickiej. Już w 1884 roku III Synod Plenarny Baltimore nakazał: „Żaden katolik nie może uczęszczać do szkoły wyższej, w której panują zasady niebezpieczne dla wiary lub moralności” (Dekret 198).
Tymczasem struktury posoborowe nie tylko tolerują, ale wręcz promują jawnych heretyków. Cytowana przez Ostermann „wolność” stanowi zaprzeczenie nauki Piusa IX zawartej w Syllabusie błędów: „Każdy człowiek jest wolny w przyjęciu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod wpływem światła rozumu” (Błąd nr 15).
Co więcej, milczenie miejscowego „biskupa” Rhoadesa wobec tej skandalicznej nominacji potwierdza tylko słuszność tezy sedewakantystycznej o całkowitym zaniku władzy jurysdykcyjnej w neo-kościele.
Symptomatyczny upadek instytucji
Opisywany skandal nie jest odosobnionym przypadkiem, lecz objawem głębszego kryzysu tożsamości tzw. katolickich uczelni. Jak przypomina dekret Lamentabili sane exitu św. Piusa X: „Prawdy wiary nie mogą się rozwijać ani zmieniać, lecz należy je rozumieć zawsze w tym samym sensie” (Potępienie błędu 22).
Tymczasem Notre Dame – podobnie jak Georgetown, Boston College czy Fordham – od dawna realizuje program wyrażony w modernistycznym haśle: „Rzym mówi – my dyskutujemy”. Efektem jest produkowanie całych pokoleń „katolików”, którzy w najlepszym razie uważają aborcję za „zło konieczne”, zaś w najgorszym – otwarcie popierają dzieciobójstwo.
W tym kontekście postawa studentki Lucy Spence – choć zasługująca na uznanie w porządku naturalnym – pozostaje niewystarczająca. Brak w jej proteście odniesienia do nieomylnego Magisterium Kościoła, do obowiązku ekskomuniki za współudział w aborcji (kanon 1398 KPK 1917) czy do konieczności zerwania komunii z heretykami.
Doktrynalna alternatywa: jedność wiary i rozumu
Katolicka odpowiedź na opisany kryzys nie może ograniczać się do powierzchownych protestów. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw, zburzone zostały fundamenty władzy, gdyż usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”.
Jedynym rozwiązaniem jest więc powrót do integralnej doktryny katolickiej, która – w przeciwieństwie do posoborowego relatywizmu – jasno rozróżnia między prawdą a błędem, między świętością a grzechem, między Królestwem Chrystusowym a królestwem szatana. Jak przypomina bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „Nikt nie może być zbawiony poza Kościołem katolickim, nawet jeśli przelał krew dla imienia Chrystusa”.
Dopóki Uniwersytet Notre Dame i podobne mu instytucje nie odrzucą modernistycznej herezji i nie powrócą do niezmiennych zasad wiary, wszelkie ich deklaracje o „katolickiej tożsamości” pozostaną jedynie farsą mającą ukryć duchową pustkę i apostazję.
Za artykułem:
Notre Dame shouldn’t bother calling itself Catholic if it keeps promoting pro-abortion faculty (lifesitenews.com)
Data artykułu: 06.02.2026
